“สะวะดีคับชื่อพี่ภูริ ลู่แม่พีคับ” เด็กชายภูริพูดประโยคซ้ำๆ นี้หลายสิบรอบแล้ว แรกๆก็เบื่อแต่พูดแบบบ่อยเข้าก็ชักชินแถมมีสาวๆ สวยๆมาหอมแก้มและให้ขนมเยอะแยะไปหมดพอทนได้ พ่อภัทรบอกว่าอยู่ต่อหน้าสาวต้องทำตัวน่ารักยิ้มหวานและพูดเพราะๆเขาชอบสาวสวยฉะนั้นเหนื่อยแค่นี้ถือว่าคุ้มมากกลับริมฝีปากนุ่มๆที่ประทับลงข้างแก้ม
“น้องภูริลูกพี่พีเหรอหล่อมากเลยครับพี่ลลิคนสวยนะคะ”
“คับสวย”
“ว้าว! หล่อแล้วยังตาถึงอ่ะพี่ภูริรรร” สาวลลิตาหัวเราะคิกคักนานๆจะมีหนุ่มน้อยตัวหอมมาให้กอดรัดฟัดเหวี่ยง “ไม่รู้ว่าพี่พีแต่งงานแล้วนึกว่ายังโสด”
“ใช้นางสาวก็ต้องโสดสิ“
”แต่งงานตอนไหนพี่ไม่เห็นแจกการ์ด“
”ยังไม่ได้แต่งงานแค่มีลูก”ภัควริณย์อธิบายให้ลูกน้องฟังไม่ได้ปิดบังแต่ก็ไม่ได้เปิดเผยเพราะไม่รู้จะอธิบายเื่ในครอบครัวไปทำไม “ฝากดูหน่อยนะพี่มีสอนอีกทีตอนกี่โมงขอไปคุยตารางที่วิชาการแป๊บโทรมาสักพักหล่ะเดี๋ยวลืม”
“มีสอนหมอเรสซิเดนท์ปีหนึ่งตอนบ่ายโมงสามหนุ่มค่ะโสตฯ จะมาติดตั้งวิชวลให้ก่อนเที่ยง”
“ภูริอยู่นี่ก่อนนะครับคนเก่งแม่พีไปธุระเดี๋ยวกลับมา” เด็กอ้วนพยักหน้าหงึกๆเพราะคำว่าธุระ แปลว่าไม่อยู่ เขาได้ยินบ่อยคำนี้
“พ่อพี่ภูริมาด้วยไหมครับอยู่ไหนแล้วเอ่ย” คล้อยหลังหัวหน้าสาวแค่พ้นประตูห้องทำงานเพียงเสี้ยววินาทีลูกน้องในฝ่ายวิจัยและประเมินเทคโนโลยีทางการแพทย์ต่างก็แปลงร่างเป็นักสืบล้วงความลับทันที
“พ่อพี่ทางานมาไม่ล่าย”เด็กชายภูริตอบแทนขนมหวานในมือด้วยคำตอบสั้นๆบางคำยังออกเสียงได้ไม่ชัดคล้ายคนต่างด้าวลักลอบมาทำงานในไทย
“ทำงานที่ไหน”
“ข้านอก” บางคำก็ทำให้สาวๆ สับสนทั้งที่เ้าตัวคิดว่าออกเสียงชัดแล้วนะ “ข้านอกไง ทางานข้านอก” พูดย้ำหลายครั้งยังไม่เข้าใจชักจะหงุดหงิดแล้วนะ
“พ่อพี่ภูริอยู่ที่ไหนคะ”
“พ่อพัดอยู่นะคอนปะโถ”
งงเต๊กกันไปทั้งฝ่าย
“ที่ไหนนะครับพี่ภูริ”
“นะคอนปะโถไง นะคอนปะโถ”หนุ่มน้อยเสียงดังกว่าเดิมเริ่มจะเบื่อเพราะถูกถามซ้ำๆขนมก็อิ่มเต็มท้องขาดแรงจูงใจในการตอบคำถามพอสมควร
“นครปฐมไหมแก”
“ใกล้เราแค่นิดเดียวแปลกเนอะไม่เคยเห็นแฟนพี่พีหรือว่าหย่ากันแล้วแต่พี่แกบอกว่ายังไม่ได้แต่งงานนะ” เดย์ฝ่ายไอทีที่แวะเวียนมาหลีสาวบ่อยๆไถลเก้าอี้มาร่วมวงเสวนาที่ไม่ใช่งานวิชาการ
“วงวารหมอเตเต้ของชั้นนางเทียวไล้เทียวขื่อพี่พีมาเป็ปีหล่ะอกหักหล่ะคราวนี้ โถลูกแม่” ลลิตาหนึ่งในผู้สนับสนุนหมอเตวิชให้พิชิตใจลูกพี่ครวญ
“หมอเต้เด็กไปแกไม่เหมาะกับป้าหรอกส้มว่าอาจารย์หมอธันว์ดูโอกว่า” ส้มหวานสาวเปรี้ยวตำแหน่งนักวิชาการสาธารณสุขกลับมองต่างมุม
“พวกแกจะบ้าเปล่าเนี่ยพี่พีเขามีหลัวเป็ตัวเป็ตนอยู่จะไปคบกับพวกหมอๆได้ยังไงเห็นไหมลูกชายตัวเท่าลูกขนุนก็นั่งหน้าแป้นแล้นอยู่บนโต๊ะนี่” สิริรัตน์สาวผู้ช่วยนักวิจัยปรามเสียงดุ
“เอ้ย!! ว๊ายยย!หม๊ออออ มาไม่ให้สุ้มให้เสียง” วงสนทนาแตกกระเจิงไปคนละทิศละทางส้มหวานและสิริรัตน์เลี่ยงไปทำงานตนเองต่อที่โต๊ะปล่อยเลขาอย่างลลิตารับหน้าหมอหนุ่มเพียงลำพัง
ทันตแพทย์ศวัส เรสซิเดนท์ปีหนึ่งยืนหน้านิ่งในมือถือโน้ตบุ๊กมีสัญลักษณ์ผลไม้แหว่งท่าทางบ่งบอกว่ายืนรอมาสักพักแล้ว
“หมอมีอะไรให้ช่วยคะ”
“ผมจะเอาเครื่องมาให้พี่พีดูวันก่อนคุยกันแล้วพี่เค้าไม่แน่ใจว่าเวอร์ชันที่มีจะลงโปรแกรมในเครื่องนี้ได้ไหมเครื่องผมมีเวอร์ชันเก่าคงต้องถอนการติดตั้งออกก่อน แล้วนี่ไม่อยู่เหรอครับ”
“พี่เดย์มาดูให้หมอหน่อย”สาวลลิตาออกจากโหมดโคนันสั่งการแทนหัวหน้าหนุ่มไอทีรับเ้าเครื่องราคาแพงแล้วถอยออกห่างหมอหนุ่มหน้าใสสไตล์โอปป้าที่ยังยืนนิ่งไม่ยอมขยับเหมือนจะยังมีคำถามเขาไม่ถนัดคุยกับหมอด้วยสิยังไงต่อล่ะทีนี้
“พี่พีล่ะครับ” ศวัสยังไม่ลืมคำถาม
“เจ้ไปชั้นสามกรุ๊ปหมอมีเรียนบ่ายใช่ไหมคะจะเอากระเป๋าไว้เลยหรือเปล่าจะได้เปิดห้องให้ก่อน”
“ครับเดี๋ยวเพื่อนตามมาเปิดห้องได้เลย”
“งั้นฝากหมอดูพี่ภูริหน่อยนะขอไปเอากุญแจไขห้องแป๊บนึงพี่ภูริอยู่กับน้าหมอนะครับเดี๋ยวพี่ลลิมา”
“ไปธุระเหยอ”
“ใช่แล้วครับ ไปธุระ”
พอได้คำตอบแล้วก็ก้มหน้าก้มตาเล่นไดโนเสาร์ในมือต่อไม่สนใจหมอหนุ่มที่มองมาสักนิด
“สวัสดีครับหมอไวน์นะครับหนูชื่ออะไรเอ่ย”
หนุ่มน้อยภูริมองหน้าคนถามนิ่งไม่ยอมตอบอารมณ์ผิดแผกไปจากการคุยกับสาวๆ โดยสิ้นเชิง
“เอ๋ กลัวหมอเหรอ”ลูกศิษย์ของแม่แกล้งแหย่ “กลัวหมอจริงๆ ด้วยถามก็ไม่ตอบ”
“ทำไมต้อกัวแค่หมอม่ายช่ายผีซะหน่อย”
“ตัวเป็ๆหล่อขนาดนี้เอาไปเทียบกับผีได้ไง” คนแก่กว่าโวยวายเล็กๆ
“หล่อน้อยกว่าพ่อพัด”
ฉึก! ยังมีคนหล่อกว่าเขาอีกเหรอ
“ไม่เชื่อ ลำเอียง”
คนอ่อนวัยกว่าหมดความสนใจคู่สนทนาเพียงเท่านั้นแต่ดูเหมือนอีกคนยังอยากตอแยไม่เลิก
“เล่นอะไรอยู่ไดโนเสาร์เหรอตัวนี้สายพันธุ์อะไร”
“ไทรันโนซอรัสเร็กซ์”หนุ่มน้อยตอบฉะฉานทั้งที่พูดภาษาไทยยังใส่ตัวสะกดได้ไม่ครบแต่กลับพูดชื่อไดโนเสาร์ได้ชัดเจน
“บนโต๊ะน้าหมอมีตัวนึงไปดูกันไหม”
“ไปม่ายล่ายแม่พีให้พี่รอที่นี่”
ไดโนเสาร์ก็สนใจแต่คำสั่งของแม่ก็ต้องทำตาม
“ว้า!น่าสงสารทีเร๊กซ์คงอยากเจอเพื่อนไม่เป็ไรเดี๋ยววันหน้าค่อยแวะไปดูที่ห้องน้านะ”
แย่มาก! ทำไมไม่ชวนอีกนิดคนนี้ไม่ผ่าน!
“น้าหมอไปนะไดโนเสาร์รออยู่”
“เลี๋ยวพี่ลอขอพี่ลาลิก่อน”เด็กน้อยตัดสินใจใหม่ยังอยากหาเพื่อนให้ทีเร็กซ์เพิ่ม ถึงจะไม่ชอบหมอผู้ชายเท่าสาวสวยที่ห้อมล้อมอยู่แต่น้าหมอคนนี้มีไดโนเสาร์ในถือว่าพอทดแทนได้นิดหน่อย
“แม่พีจะดุหรือเปล่าน้าหมอกลัวแม่พีดุรอแม่พีกลับมาก่อนดีไหมน้าหมอต้องไปแล้วเดี๋ยวมันเดินหนีไปแย่เลยเพิ่งได้มาเมื่อเช้าตัวสุดท้ายด้วยสิ”เด็กวัยขวบเศษทำท่าลังเลแล้วสุดท้ายก็ตัดสินใจ
“มันเดินได้ล่วยเหยอ”ยังคาใจเพราะที่ยายซื้อให้เป็แบบยืนนิ่งได้อย่างเดียว
“ไดโนเสาร์ที่ห้องน้าเดินได้ยังไม่เคยมีล่ะสิ หายากด้วยนะ”
“ต้องขอน้าลาลิก่อนบอกไดโนเสาร์รอพี่ก่อนนะ”
เสร็จโจร!มันสมองระดับเกียรตินิยมเหรียญทองให้รู้ไปสิว่าแค่นี้จะล่อลวงเด็กหนึ่งขวบไม่ได้
ฉลาดมากไอ้ไวน์!
6K
![[นิยายแปล] เสน่ห์ปลายจวักของผีน่ารักบริษัทน้ำแกงยายเมิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775108556_90716822.webp)