่เรียนทำขนม
เป็หนึ่งนั่งอยู่ในห้องเรียน ที่เต็มไปด้วยกลิ่นแป้งและเนย กลุ่มนักเรียนคนอื่น ๆ ดูตื่นเต้น และมีความสุขที่ได้มาเรียน แต่เขากลับรู้สึกอึดอัดแทบตาย
กรีนเริ่มอธิบายพื้นฐาน เกี่ยวกับการอบขนม และแจกอุปกรณ์ให้ทุกคนลองฝึกปฏิบัติ
“เราจะเริ่มจากการทำแป้งทาร์ต” กรีนพูด พลางแจกแป้งให้ทุกคนลองนวด “ใครไม่เข้าใจตรงไหน ถามได้”
จังหวะนั้นเป็หนึ่งถอนหายใจ นี่ฉันต้องมานั่งทำอะไรแบบนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย? เขาเฝ้ามองประตูทางเข้า เป็ครั้งที่ร้อย
หวังเพียงให้น้องสาวตัวดีมาเข้าเรียนเสียที จนสุดท้ายเขาก็เริ่มลงมือทำ แต่พอนวดแป้งไปได้สักพัก...
“เฮ้ย! ทำไมมันเละอย่างนี้วะ?”
เขาขมวดคิ้วมองแป้งในมือ ที่ดูไม่เป็รูปเป็ร่าง ขณะที่กรีนเดินผ่านมาเห็นพอดี
“..คุณทำอะไรเนี่ย?"
“ก็ทำตามที่บอกไงครับ..คุณเชฟ”
เป็หนึ่งส่งเสียงหงุดหงิด ยิ่งคิดถึงเื่ที่กรีนจะต้องทำขนมไปให้งานแต่งของมีน เขายิ่งลงแรงที่มืออย่างหนักราวกับว่าก้อนแป้งนั้นเป็ตัวกรีน
“มือคุณหนักไป มันเละหมดแล้ว”
กรีนถอนหายใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของเป็หนึ่ง แล้วเริ่มสอนให้นวดแป้งอย่างถูกวิธี ขณะที่เป็หนึ่งตัวแข็งทื่อเมื่อรู้สึกถึงความใกล้ชิด
“เบา ๆ แบบนี้” กรีนพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเงยหน้ามาสบตากับเป็หนึ่ง ที่จ้องเขาอยู่แล้ว
บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะนิ่งไปชั่วขณะ
“อะไร?”กรีนถาม ขณะที่เป็หนึ่งรีบสะบัดหน้าหนี
“ปะ..เปล่า!”
เขาก้มลงตั้งใจทำขนมต่อ แต่ใจกลับเต้นระรัวไปหมด ส่วนกรีนเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าจะร้อนผ่าวด้วยความเคาะเขิน ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจำเหตุการณ์คืนนั้นได้
บรรยากาศในห้องเรียนทำขนมยังเงียบงัน มีเพียงเสียงมือของทั้งสองที่กดนวดแป้งเบา ๆ เป็หนึ่งพยายามตั้งสมาธิ กับเนื้อแป้งที่อยู่ตรงหน้า
แต่ก็เผลอเหลือบมองมือของกรีนที่ยังจับมือเขาอยู่ ัันั้นไม่ได้น่ารังเกียจ…กลับนุ่มและอบอุ่นอย่างน่าประหลาด
กรีนก็เพิ่งรู้ตัวว่ามือของเขายังจับมือเป็หนึ่งอยู่ เขารีบชักมือกลับแทบไม่ทัน แล้วหันไปหยิบชามแป้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เอาล่ะ ทีนี้คุณลองทำเองนะ”
เป็หนึ่งพยักหน้าเร็ว ๆ พลางยกมือขึ้นนวดแป้งต่อ แม้จะพยายามทำตามที่กรีนสอนไปเมื่อครู่ แต่มือกลับสั่นเล็กน้อย
และแทนที่จะแตะเบา ๆ เหมือนที่กรีนสาธิตให้ดู เขากลับกดลงไปเต็มแรงเหมือนกำลังอัดอารมณ์บางอย่างลงไปในเนื้อแป้ง ปึ้ก!
“เฮ้ย!! แป้งแตกแล้ว!”
กรีนร้องเสียงหลง เมื่อก้อนแป้งที่เคยสวยงามกลายเป็แป้งแบนราบที่แผ่กระจายไปทั่วโต๊ะ ขณะที่เป็หนึ่งถึงกับใบหน้าเสียทันที
“ผมไม่ได้ตั้งใจ…”
“นี่คุณโกรธแป้งรึไง?”
กรีนเท้าเอวมองอีกฝ่าย ก่อนจะยกมือขึ้นแตะคางอย่างครุ่นคิด แล้วทำหน้ากวน ๆ พลางหรี่ตามอง
“หรือว่า…คุณกำลังคิดเื่อะไรอยู่?”
เป็หนึ่งสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปฏิเสธ
“ปะเปล่า! ผมแค่ไม่เคยทำ”
“แน่ใจ?”กรีนไม่เชื่อ เขาเท้าแขนลงบนโต๊ะ แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม
เป็หนึ่งเม้มปากแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ สายตาของกรีนเหมือนกำลังอ่านใจเขาอยู่เลย…
“ผะ..ผมจะไปล้างมือ”
เป็หนึ่งรีบแก้ตัว ก่อนจะลุกพรวดออกไปอย่างลนลาน ทิ้งให้กรีนยืนมองตามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม แต่แทนที่จะไล่ตาม กรีนกลับยกยิ้มมุมปากอย่างขำ ๆ
“หึ…ดูเหมือนว่าเขาจะจำเื่คืนนั้นได้ แล้วทำไมต้องทำแบบนั้น แต่มาวันนี้..กลับดูเหมือนจะมีอะไร..ไม่เข้าใจจริงๆ”
..................................
548
![ไม่มีใครน่ารักไปกว่าผม [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1650943475_54560456.webp)
