เื่: อย่าร้องเพลงนี้ (บทเพลงมรณะ)
EP13: เสียงที่ถูก่ชิง
ทิวารีบวิ่งเข้าไปประคองร่างของเจตที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นห้องอัด เืสีแดงสดเปื้อนบริเวณลำคอและปากของเขาอย่างน่ากลัว ส่วนพิมพายังคงยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยใบหน้าเรียบเฉย ราวกับว่านี่เป็เื่ธรรมดาที่ควรจะเกิดขึ้น
“เจต! เฮ้ย! แกเป็อะไรวะ!” ทิวาะโอย่างตื่นตระหนก เขาลืมเื่อาถรรพ์ไปชั่วขณะ และมุ่งความสนใจไปที่อาการาเ็ของเพื่อน
เจตพยายามไออย่างแรงอีกครั้ง แต่สิ่งที่ออกมามีเพียงเสียงแหบแห้งที่รุนแรงราวกับเสียงกระดาษทรายถูกเสียดสีกันเท่านั้น เขากระสับกระส่าย ชี้มือไปที่ลำคอของตัวเองด้วยความเ็ปสุดขีด
“พิมพา! ช่วยหน่อยสิ! โทรเรียก ambu...” ทิวาหันไปหาพิมพา แต่คำพูดของเขาก็ต้องชะงัก
พิมพากำลังยิ้ม... เป็รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและความพอใจอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่ต้องแล้วค่ะพี่ทิวา” พิมพาตอบด้วยน้ำเสียงที่สดใสเกินจริง “พี่เจตเขาไม่เป็อะไรมากหรอกค่ะ... เขาแค่ ไม่มีสิทธิ์ ที่จะร้องเพลงนี้เท่านั้นเอง”
คำพูดของพิมพาดึงสติของทิวาให้กลับมาสู่ความจริงอันน่าสยดสยอง ทิวารู้แล้วว่านี่ไม่ใช่การเจ็บป่วยทางกาย แต่เป็การลงโทษที่ถูกส่งมาจากโลกหลังความตาย
“แกทำอะไรเพื่อนฉัน!” ทิวาตะคอกใส่พิมพาอย่างกราดเกรี้ยว
“พิมพาไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ” พิมพาตอบอย่างเ็า “เ้าของเพลง ต่างหากที่ทำ”
ทิวารีบประคองเจตให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจพิมพาอีกต่อไป เขาพาเจตออกมาจากสตูดิโอสายหมอกอย่างทุลักทุเล แล้วรีบพาเจตไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
ตลอดทาง เจตพยายามส่งสัญญาณด้วยมือเพื่อบอกให้ทิวาเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเขียนข้อความลงบนกระดาษด้วยมือที่สั่นเทา: “ผู้หญิงคนนั้น... เธอเป็ปีศาจ! เสียงฉัน... เสียงฉันหายไป!”
เมื่อถึงโรงพยาบาล แพทย์ได้ทำการตรวจอย่างละเอียด แต่กลับไม่พบความผิดปกติทางกายภาพใด ๆ เกี่ยวกับกล่องเสียงของเจตเลย
“กล่องเสียงของคุณปกติดีทุกอย่าง” แพทย์แจ้ง “ไม่น่าจะมีอาการอักเสบหรือาเ็ แต่ทำไมคุณถึงไม่สามารถออกเสียงได้เลย... ผมก็ยังหาคำตอบไม่ได้”
เจตมองทิวาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและความหวาดกลัว เขารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาเป็เื่เหนือธรรมชาติ และทิวาคือคนที่พาเขามาเจอเื่นี้
“ห้าม... ห้ามให้ใคร... ร้องเพลง... นั้น...” เจตพยายามเปล่งเสียงออกมาเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่เสียงของเขาจะหายไปอย่างถาวร เหลือเพียงเสียงกระซิบเบา ๆ ที่เต็มไปด้วยความทรมานเท่านั้น
ทิวาทิ้งเจตไว้ที่โรงพยาบาลด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เขาให้เงินก้อนเล็ก ๆ ไว้จำนวนหนึ่งเป็ค่ารักษา และให้คำมั่นสัญญาว่าจะตามหาความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจตให้ได้ ก่อนจะรีบกลับไปที่ห้องเช่าของตัวเองอย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงห้องเช่า ทิวาก็ต้องใเมื่อพบว่าประตูไม่ได้ล็อก ทั้งที่เขาจำได้ว่าล็อกกลอนไว้อย่างแ่า
แสงไฟในห้องถูกเปิดทิ้งไว้ และบนเตียงของเขามีบางสิ่งวางอยู่...
ชุดเดรสยาวสีขาวครีมของพิมพา ซึ่งเป็ชุดที่เธอสวมใส่เมื่อตอนเช้า วางพับไว้อย่างเป็ระเบียบ
ข้าง ๆ ชุดนั้น มีโน้ตเขียนด้วยลายมือบรรจงของพิมพาวางอยู่:
"พี่ทิวา... คืนนี้พิมพาจะไปห้องอัดเสียงอีกครั้งนะคะ พิมพาจะต้องร้องเพลงนี้ให้เสร็จ... เพราะเสียงของพิมพา... คือเสียงเดียวที่เพลงนี้้า"
ทิวากำกระดาษโน้ตในมือแน่น เขาไม่ได้รู้สึกกลัวอีกต่อไปแล้ว แต่ความตื่นตระหนกถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นที่ผิดปกติ
เขาตัดสินใจอย่างบ้าคลั่งแล้ว... เขาจะต้องกลับไปที่สตูดิโอสายหมอก! เขาต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าพิมพาเป็ใครกันแน่ และทำไมเธอถึงมีความสามารถเหนือธรรมชาติในการควบคุมบทเพลงอาถรรพ์นี้
— ฉันต้องไปดู... ฉันต้องไปดูว่าพลังที่แท้จริงของเพลงนี้มันมีมากแค่ไหน... แล้วถ้าฉันควบคุมมันได้... ฉันก็จะดังที่สุดในโลก!
ทิวาหยิบกีตาร์ตัวเก่าที่เพิ่งซ่อมอย่างลวก ๆ แล้วรีบวิ่งออกจากห้องเช่าอย่างไม่คิดชีวิต... เขากำลังจะก้าวเข้าสู่กับดักแห่งความตายอีกครั้ง โดยที่เขายินยอมพร้อมใจที่จะเข้าไปในกับดักนั้นเอง!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
1K
![ที่รักมาเฟียY [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1613553192_42681222.webp)
