ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"ฟิ้วววว!"หลังจากนั้นไม่นานสองร่างนั้นก็ตรงมาถึงกำแพง คนหนึ่งสูงผอม อีกคนรูปร่างปานกลาง ทั้งสองคนอยู่ในชุดสีดำเหมือนกัน  "แย่ล่ะ! พวกเขาเสร็จมันไปแล้ว!"เมื่อเห็นร่องรอยของพื้นดิน ชายในชุดดำรูปร่างปานกลางหน้าซีดเผือด ดวงตาของเขามองไปรอบๆ ด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง "ว่าไงนะ?"ทันใดนั้นชายร่างสูงผอมดูเหมือนจะเจอบางอย่าง เขาดมตามกลิ่นแล้วรีบเดินอ้อมไปข้างหน้า หลังจากนั้นไม่นานร่างในชุดดำและดาบสีดำยาวก็เข้ามาในระบะสายตาของเขา ชายร่างสูงผอมอดไม่ได้ที่จะกรีดร้อง"หลัวซาน!"เขาเดินไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัวและหมอบลงข้างๆ ร่างสีดำ จากนั้นจึงจับไหล่และพลิกร่างนั้นขึ้น "แย่แล้ว!"สิ่งที่เห็นกลับเป็นใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ไม่คุ้นเคย ชายร่างสูงผอมท่าทีเปลี่ยนไปกะทันหัน ขณะที่กำลังจะถอย เงาดำก็พลิกตัวขึ้นมาเฉือนคอเขา ใบมีดนั้นคมกริบ ชายร่างผอมสูงไม่อาจหลบได้ เขากัดฟันแล้วใช้แขนซ้ายกันไว้ "โอ้ว!"แขนครึ่งหนึ่งของเขาถูกตัดขาด ชายร่างสูงผอมกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ด้วยความช่วยเหลือ ร่างของมันจึงกลิ้งห่างออกไปหนึ่งหรือสองเมตร แม้ต้องทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัส แต่ก็ยังมีเรี่ยวแรงชักกระบี่ยาวออกมาเตรียมจะกระโดดขึ้น แสงสีแดงเพลิงก็วิ่งทะลุอกของเขาออกไป “ฝูฉาง!” เมื่อได้เห็นฉากนี้ ไม่เพียงแต่ชายในชุดดำที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร แต่อีกสองคนที่เพิ่งตามเข้าห่างออกไปยี่สิบหรือสามสิบเมตรก็ตกใจเช่นกัน ชายร่างสูงถึงกับตะโกนว่า"ถังฮวน มันคือถังฮวน!"
"ถูกต้อง ข้าคือถังฮวน!"ถังฮวนหัวเราะพลางโยนมีดสีดำในมือออกไป แขนขยับดึงเอาหอกให้หลุดออกจากอกของชายร่างสูงผอมแล้วแทงไปยังชายชุดดำที่อยู่ตรงข้าม ปลายแหลมของหอกนั้นดูเหมือนลำแสงที่ร้อนแรงแผดเผาปกคลุมไปทั่วพื้นที่ไม่หลายเมตรเบื้องหน้า สิ่งที่เขากำลังใช้ตอนนี้คือ "ปืนสายรุ้งอัคคีพิสุทธิ์" การยิงที่ทรงพลังนี้ควรค่าที่จะติดอันดับหนึ่งในห้าของทวีปหรงเหย้าได้ ถังฮวนเพิ่งเรียนรู้เทคนิคแรก เรียกว่า "ฮางิวาระ" เป็นชนิดแรก แม้ว่าจะมีเพียงรูปแบบเดียว แต่ได้รวบรวมการใช้งานที่หลากหลายของปืนไว้ด้วยกันอย่างสมบูรณ์ รวมถึงการแทง การกวาด การต่อสู้ การหมุนและอื่น ๆ  กล่าวได้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงหลากหลายตลอดเวลาและล้ำลึกยิ่ง “ถังฮวน เจ้าตายซะ!”ชายในชุดดำคำราม มีแสงสีทองสองส่องสว่างออกมาจากเอว ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นขวานสีทองสองเล่ม แทบจะเวลาเดียวกันกับที่เสียงของมันดังขึ้น ขวานคู่นั้นปะทะกับหัวปืนพร้อมกับรังสีอำมหิต ทว่าความร้อนจากหัวหอกปลายปืนนั้นร้อนระอุจนดูเหมือนจะเผาไหม้ผิวหนังของเขาจนจะระเบิดออก พลังดุดันที่ระเบิดออกมาจากหัวปืนทำให้มันต้องถอยหลังไปถึงสองก้าว ผิวของชายคนนั้นเปลี่ยนไปทันที มันออกแรงแขนทั้งสองข้างกดหัวปืนลง ขวานทั้งสองยึดกระบอกปืนและเลื่อนไปที่ด้ามอย่างรวดเร็ว จากนั้นร่างของมันก็พุ่งเข้าหาถังฮวนเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ "ฮ่ะ ฮ่ะ!" ถังฮวนหัวเราะเยาะ ปืนสั่นสะเทือนจนพลังรุนแรงระเบิดออกมา ไม่เพียงแต่หลุดจากขวานคู่ที่ยึดไว้ แต่ยังฟาดเข้าที่ไหล่ชายชุดดำเต็มแรงอีกด้วย  หัวใจของชายชุดดำจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง ด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มีมันยังไม่สามารถควบคุมอาวุธของถังฮวนได้!  อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ในตอนนี้ ย่อมไม่ใช่เวลาที่จะครุ่นคิดในเรื่องนี้ ขวานทองคู่นั้นหมุนรอบก่อนจะจามลงไปบนศีรษะของเขา
"ตูม!" เกิดประกายไฟจากหอกเพลิงที่ฟาดเข้าปะทะกับขวานในเสียงดังสนั่นนั้น แขนของชายชุดดำถึงกับชาจนแข็งทื่อ กระทั่งขวานทั้งคู่ก็หลุดออกจากมือในฉับพลัน แต่ฝั่งถังฮวนที่ถือหอกกลับยังไม่หยุดชะงัก ยังคงพุ่งตรงมาเป็นแนวราบขนานไปกับพื้น เปรี๊ยะ! เสียงกระดูกหักดังขึ้น ทันใดนั้นชายชุดดำล้มลงกับพื้นกระอักเลือด ร่างกายกระตุก ไหล่ซ้ายและอกซ้ายได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีรุนแรง ชัดเจนแล้วว่าเขาไม่รอดแน่
"คนที่สี่!" ดวงตาของถังฮวนเย็นชาเมื่อมองไปที่ชายชุดดำสองคนสุดท้าย ซึ่งในที่สุดก็เข้ามาใกล้แล้ว หนึ่งในนั้นสูงและกำยำ อายุประมาณสักสามสิบปี ส่วนอีกคนแข็งแรงมากแต่ดูเด็กกว่า น่าจะประมาณยี่สิบสี่ยี่สิบห้าปี ภายใต้แสงจันทร์ใบหน้าของพวกเขาที่ไม่อาจปกปิดความตกตะลึงไว้ได้  พวกมันอยู่ไม่ห่างจากสองคนตรงหน้ามากนัก แต่เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นมันกะทันหันเกินไป ตั้งแต่ที่ฝูฉางถูกฆ่าไปจนถึงอีกคนโดนแทงจนตาย ตั้งแต่ต้นจนจบใช้เวลาดูเนิ่นนาน แต่ที่จริงแล้วมันรวดเร็วมาก เพียงชั่วลมหายใจแต่พวกเขาก็ช่วยชีวิตพรรคพวกไว้ไม่ทัน “ดูเหมือนว่า นอกจากฝูฉางและลี่หยู กระทั่งหลิวกวงกับเหลาซานที่ล่วงหน้ามาก่อนก็ตายด้วยน้ำมือของเจ้าสินะ” ชายร่างสูงหายใจเข้าลึก ๆ ใบหน้าหม่นเศร้า แววตาเต็มไปด้วยแววสังหาร
"เดิมคิดว่าเจ้าเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับระดับสี่ธรรมดา นึกไม่ถึงว่าจะแข็งแกร่งเทียบเท่ากับยอดฝีมือผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่ ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆ! แต่มีข้าหวู่ยี่อยู่ที่นี่ วันนี้ยังไงเสียเจ้าก็หนีไม่พ้น” "เจ้าคือหัวหน้าพวกมันหวู่ยี่?"สายตาถังฮวนหรี่ลง มองไปที่ชายร่างสูงที่มีความคับแค้นเต็มอก"ข้าต้องการต่อสู้กับผู้ฝึกยุทธ์ระดับระดับห้ามานานแล้ว ดีเลยที่ได้ตามต้องการในวันนี้"
ทันทีที่พูดจบถังฮวนก็หัวเราะเสียงดังลั่น กระโจนขึ้นพร้อมปืนยาวยิงออกไปราวกับสายรุ้งที่พุ่งทะลุดวงอาทิตย์ตรงไปยังหวู่ยี่ "เฮอะ!" หวู่ยี่ตะคอกเสียงเย็นชา สะบัดข้อมือดาบยักษ์สีดำที่สูงเกือบเท่าร่างกายของมันก็พุ่งปราดออกมาจากด้านหลัง ใบมีดกว้างหนึ่งฟุตพุ่งแหวกอากาศคล้ายลำแสงสีดำขนาดยักษ์ โดยเอียงไปตามลำกล้องปืน ความอำมหิตดุดันระเบิดออกมาทันที "ติ้งงงง!"ด้ามปืนไฟถูกตวัดและเหวี่ยงไปทางซ้าย ตัวปืนที่ถูกตวัดก็ลากร่างของถังฮวนหมุนไปในอากาศหลายเมตร แต่ในตอนนั้นถังฮวนยิ้มแสยะเล็กน้อย เขาลดข้อมือลง ปืนกลายเป็นตั้งตรงยิงไปที่ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ “พี่ ช่วยข้าด้วย...”ชายหนุ่มไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะถูกถังฮวนจู่โจมตั้งแต่แรก จึงตื่นตระหนกและรีบถอยกลับ แต่เห็นได้ชัดว่าความเร็วในการถอยไม่สามารถทันความเร็วของหอกที่แทงทะลุอากาศตามมาได้ เกือบในทันทีที่เขาสิ้นเสียง ปลายปืนที่แหลมคมก็ทะลุถึงหน้าอกแล้ว “ถังฮวน..หยุดนะ!” หวู่ยี่กรีดร้องออกมาไม่ทันตั้งตัว ดาบยักษ์สีดำของมันแหวกอากาศส่งเสียงกรรโชก ตวัดไปทางถังฮวน "ฟุ่บ!"ถังฮวนสายตาเย็นชา กำลังแขนไม่ได้ผ่อนลงเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่เท้าสัมผัสพื้น ปลายปืนก็ทะลุหน้าอกของชายหนุ่ม "อุก อึก ข้า ... "เสียงของมันดังออกมา ดวงตาเบิกโพลงและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ก่อนที่จะพูดคำที่เหลือ ร่างของมันก็ถูกยกขึ้นด้วยปืนไฟสีแดง ปะทะกับดาบยักษ์สีดำที่ฟันลงมา เมื่อหวู่ยี่เห็นเช่นนี้ ดาบใหญ่ก็หลุดจากมือ หล่นลงพื้นเสียงดังลั่น มีฝุ่นผงคลุ้งกระจายไปทั่วเหมือนคลื่นยักษ์ หลุมยาวและแคบปรากฏขึ้นบนพื้นทันที "ตุ๊บ!"ชายหนุ่มถูกเหวี่ยงออกกระเด็นหลุดจากหอกปลายปืนและล้มลงกับพื้นทันที เขาไม่ไหวติงเห็นรอยไหม้บนหลังของมันชัดเจน -โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 72 ปะทะผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้า

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 72 ปะทะผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้า

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้