สลับร้าย กลายเป็นรัก

    อาทิตย์จะต้องหาทางขัดขวางแบงค์ทุกวิธีทางและแยกเเบงค์ออกจากเมษา..ซึ่งตอนนี้ในหัวของอาทิตย์นั้น เมษาคือของสำคัญที่เขาไม่สามารถแบ่งกับใครหรือคืนให้ใครได้อีกแล้ว คราวนี้ก็อยู่ที่การตัดสินใจของเมษาเอง ว่าเธอจะเลือกใครกันแน่ เมื่อตอนนี้เธอรู้แล้วว่าผู้ชาย 2 คนกำลังแย่งตัวเธออยู่ เมษาเดินดุ่มๆออกมาอย่างไม่มีจุดหมาย

     "ไปไหนดีล่ะะ อะไรก็ไม่ได้หยิบออกมาสักอย่าง จะกลับคอนโดก็ไม่ได้ เฮ้อ!!" เมษายืนมองซ้ายมองขวาอยู่นานก่อนจะเดินตามทางไปในที่ๆเธอมักจะไปบ่อยๆ เมษาใช้เวลาเดินทางไม่นานเพราะโรงพยาบาล นั้นอยู่ใกล้ๆกับที่ที่เธอจะไปพอดี

     "อยู่ที่นี่ไปก่อนละกัน ปล่อยให้สองคนนั้นเขาสงบลงก่อน แล้วเราค่อยย้อนกลับไปเอากระเป๋าก็ได้" เมษานั่งมองแม่น้ำที่ไหลพัดผ่านอยู่ที่สวนสาธารณะอย่างสบายใจจนเผลอหลับไป ทางฝั่งโรงพยาบาลก็ดูเหมือนว่าจะไกล่เกลี่ยกันไม่ลงตัว เนื่องด้วยแบงค์ไม่มีวันยอมยกเมษาให้กับอาทิตย์แน่นอน

     "ฉันบอกให้นายกลับไปยังไงล่ะ จะมายืนทำหน้าโง่อีกทำไม"

     "แกอย่าคิดนะว่า แกเป็นนักเลงแล้วฉันจะกลัวแก"

     "ฉันก็ไม่คิดว่าแกจะกลัวฉันหรอก เพราะถ้าแกกลัวแกคงไม่กล้ามายืนเผชิญหน้ากับฉันอยู่แบบนี้"

     "แกจะไม่มีวันได้เมย์ไปแน่ ตราบใดที่ฉันยังหายใจอยู่"

     "งั้นฉันก็คงต้องทำให้แกหยุดหายใจสินะ!!"

     "แกนี่มันป่าเถื่อน..ชอบทำอะไรที่สกปรก!!"

     "ถ้าแกบอกว่าฉันชอบทำอะไรสกปรก แสดงว่าพ่อของแกก็สกปรกมากกว่าฉันน่ะสิ เพราะพ่อของแกก็เคยทำธุรกิจร่วมกับฉันมาก่อน"

     "เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพ่อฉันหรอก..คนที่ชั่วและชอบเล่นสกปรกมันคือนายต่างหากล่ะ ไม่งั้นนายก็คงไม่มาแย่งแฟนฉันไปหน้าตาเฉยแบบนี้หรอก"

     "คนสมองน้อยแบบแก ต่อให้ฉันพูดอะไรไปแกก็คงไม่เข้าใจหรอก ฉันเสียเวลากับแกมามากพอแล้ว เเม็กซ์ไมค์ ไปเถอะ..ปล่อยให้หมามันเห่าอยู่นี่แหละ เวลาของเรามีค่ามากกว่าที่จะมายืนให้หมามันเห่า" อาทิตย์กับลูกน้องเดินหน้าเรียบออกไปโดยที่ทิ้งให้แบงค์ยืนโมโหจนตัวสั่นอยู่แค่คนเดียว แบงค์รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองมาถึงทางตันเพราะเขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้เมษาอยู่ที่ไหนและตอนนี้ใจเธอเลือกใครกันแน่

      "มันไม่จบแค่นี้หรอกไอ้อาทิตย์!!..แกจะไม่มีวันได้สมหวังกับเมย์แน่นอน เมย์เป็นของฉันและจะเป็นของฉันแค่คนเดียว" แบงค์เดินไปนั่งที่เตียงผู้ป่วยและคิดหาวิธีตามหาตัวเมย์ให้เจอก่อนอาทิตย์ ในขณะที่อาทิตย์นั้น รีบเดินทางออกจากโรงพยาบาลและตรงไปยังสถานที่หนึ่งซึ่งเขาคิดว่าเมษาจะต้องไปที่นั่นแน่ โดยอาทิตย์ไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าสะพายของเมษาติดตัวมาด้วย

      "นายจะให้ผมพาไปที่ไหนครับ?…"

      "ไปตามหายัยเตี้ยน่ะสิ..อะไรก็ไม่ได้เอาติดตัวไปสักอย่างแบบนี้..ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้" เเม็กซ์กับไมค์หันไปมองหน้ากันแล้วยิ้ม เหมือนพวกเขารู้กันว่านายของพวกเขาเริ่มมีใจให้กับคู่กัดตลอดกาลอย่างเมษาแล้ว

      "แล้วนายคิดว่าตอนนี้ น้องเมย์อยู่ที่ไหนหรอครับ?"

      "ก่อนอื่นเลย ฉันขอออกคำสั่งกับพวกแกว่า ห้ามเรียกยัยเตี้ยนั่นว่าน้องเมย์อีกเด็ดขาด ถ้าฉันได้ยินอีกฉันจะตัดลิ้นบอกแก!!"

      "แล้วนายจะให้ผมเรียกเธอว่าอะไรหรอครับ หรือว่าจะให้พวกผมเรียกเธอว่ายัยเตี้ย แบบเดียวกับนายครับ"

      "ห้ามเรียกเด็ดขาด ฉันเรียกได้แค่คนเดียวเท่านั้น ต่อไปนี้พวกนายต้องเรียกยัยเตี้ยนั่นว่า คุณเมษาหรือคุณเมย์ก็ได้"

      "ทำไมล่ะครับนาย ทำไมถึงต้องให้พวกผมเรียกอย่างนั้นด้วย?"

      "แกรู้อะไรไหมแม็กซ์...แกต่างกับไอ้ไมค์มาก..เวลาที่ฉันออกคำสั่งอะไรไอ้ไมค์มันทำตามโดยที่ไม่มีคำถามกลับมา แต่แกมักจะถามฉันแบบไม่มีสมองกลับมาเสมอ แกว่าฉันควรจัดการกับแกยังไงดี!"

      "โถ่นายครับ ผมก็แค่ถามเฉยๆ ไม่มีอะไรแอบแฝงอย่างอื่นเลยครับ"

      "ฉันว่าบางทีแกไม่ต้องถามอะไรมากก็ได้นะ เก็บปากไว้เจรจาธุรกิจให้ฉันจะดีกว่า ไมค์..ขับไปที่สวนสาธารณะ"

      "ไปสวนสาธารณะที่ไหนดีครับนาย?"

      "ก็ไปสวนสาธารณะที่ฉันเจอกับยัยนั่นครั้งแรกไงล่ะ ฉันคิดว่าเธอต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆเพราะสภาพแบบนั้น คงไปไหนได้ไม่ไกลมากหรอก"

      "เอ่อ..แล้ว.."

      "ถ้าแกจะถามคำถามโง่ๆกับฉัน แบบที่ไอ้แม็กซ์มันถามล่ะก็..หลังจากที่แกถามจบ ฉันขอต่อยปากแกซัก 3-4 หมัดนะ ว่าไง จะถามอะไรอีกไหม!!"

      "เอ่อ..ไม่ละครับนาย ไปสวนสาธารณะใช่ไหมครับ ผมจะรีบขับไปเดี๋ยวนี้เลยครับนาย นายใจเย็นๆก่อนนะครับ" อาทิตย์ฉุนเล็กน้อยเพราะตอนนี้เขากำลังหงุดหงิดและวุ่นวายอยู่กับการติดตามหาตัวของเมษา สิ่งที่ทำให้อาทิตย์มั่นใจว่าเธอจะอยู่ที่นั่นคือ เขาได้เจอกับเธอครั้งแรกที่นั่นและดูเหมือนว่าเวลาเธอมีปัญหาหรือไม่สบายใจเธอก็มักจะไปที่นั่นนั่นเอง เมื่อรถของอาทิตย์วิ่งเข้ามาจอดที่สวนสาธารณะอาทิตย์ก็รีบวิ่งตรงไปที่ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆริมแม่น้ำทันที ภาพแรกที่อาทิตย์เห็นคือเด็กสาวตัวเล็กกำลังนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ด้วยความเงียบสงบ สายลมที่พัดผ่านบวกกับคลื่นแม่น้ำมันช่างเป็นบทเพลงแห่งธรรมชาติที่ไพเราะมากๆ ใบหน้าของหญิงสาวนอนหลับด้วยความสบายใจ

      "ว่าแล้วว่าจะต้องอยู่ที่นี่...คนอย่างเธอจะไปไหนได้ ยัยเตี้ยเอ้ย!!" อาทิตย์เดินเข้ามาใกล้ตัวของเมษาพร้อมกับช้อนมือเข้าไปอุ้มร่างเล็กๆของเธอลุกขึ้น จังหวะนั้นเองเมษาก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอกำลังโดนคุกคามจากอะไรบางอย่าง เธอจึงรีบลืมตาขึ้นมาดูทันที เธอปฏิเสธไม่ได้เพราะตอนนี้เธอได้อยู่ในอ้อมอกของอาทิตย์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว และดูเหมือนว่าอาทิตย์กำลังจะอุ้มร่างของเธอไปที่รถของเขานั่นเอง

     "เฮ้!!นี่คิดว่าทำอะไรอยู่น่ะ จะพาฉันไปไหน ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ นี่นายได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า?"

    "หนีออกมาแบบนี้ ยังไม่รู้อีกว่าตัวเองมีความผิดอะไร"

    "ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย คนที่สั่งให้ฉันรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลก็คือนายไม่ใช่หมอ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!ช่วยด้วยๆ!!" เสียงขอความช่วยเหลือของเมษา ดังกังวาลไปทั่วสวนสาธารณะ จนบรรดาคนที่มาวิ่งออกกำลังกายต้องเดินเข้ามาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทันทีและดูเหมือนว่าอาทิตย์จะไม่รู้สึกวิตกกังวลอะไรเลย กับการที่มีคนมากมายมาห้อมล้อมเขา แต่เขากลับชอบและตอบคำถามบรรดาผู้คนไปอย่างห้วนๆว่า

      "ไม่มีอะไรครับ พอดีว่าเมียผมแอบลอบหนีออกจากบ้าน ผมก็เลยออดมาตามเธอกลับบ้านนะครับ..หายโกรธผมเถอะนะครับที่รัก เรารีบกลับบ้านกันเถอะนะเมียจ๋า!" อาทิตย์พูดจบก็ก้มลงหอมแก้มเมษาฟอดใหญ่ จนบรรดาคนที่มามุงดูพวกเขานั้นก็แอบเขินไปตามๆกัน แทนที่พวกเขาจะเข้ามาช่วยเธอไว้จากอาทิตย์ แต่ทว่าพวกเขากลับชื่นชมความรักที่อาทิตย์มีต่อเธอ เพราะคิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคือเป็นเรื่องราวระหว่างคนในครอบครัวหรือเรื่องของผัวเมียนั่นเอง อาทิตย์อุ้มเมษา มาขึ้นรถพร้อมกับปิดประตูเสียงดังและบอกให้ไมค์ออกรถทันที พี่อาทิตย์จะพาน้องเมษาไปไหนกัน!!ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ