บันทึกราชันย์เทพอสูร

        เยี่ยจื่ออวิ๋นพลันนึกได้ถึงบางสิ่ง นางกรีดเสียงร้อง ‘อ๊า’ ขึ้นมาคำหนึ่ง

        “เนี่ยหลี เจ้ารีบหันไปเดี๋ยวนี้เชียว!” เยี่ยจื่ออวิ๋นหน้าแดงก่ำกระทืบเท้าเร่าๆ

        “ทำไมเล่า?” เนี่ยหลีกระพริบตาปริบๆ จ้องมองนางอีกสักหลายรอบนี่มิใช่สิ่งที่เวลาไหนก็เห็นได้ หากหันหน้าหนีก็คงต้องเสียดายแย่แล้ว

        “เนี่ยหลี เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร ข้า...” เยี่ยจื่ออวิ๋นท่าทางเดือดดาลรีบหยิบเสื้อชุดหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ เวลานี้ จิตใจของนางว้าวุ่นสับสนนักแต่เล็กจนใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกเด็กผู้ชายเห็นเรือนร่างของตนถึงเพียงนี้

        “ก็มิใช่จะไม่เคยเห็นมาก่อน...” เนี่ยหลีส่งเสียงอู้อี้คำหนึ่งจากนั้นจึงค่อยๆ หมุนตัว หัวเราะฮึมๆ และพูด “เจ้าสวมเสื้อผ้าเถอะข้าไม่ดูเจ้าแล้ว!”

        “เจ้าห้ามหันมา ไม่เช่นนั้นข้าจะ... ไม่สนใจเจ้าแล้ว!” เยี่ยจื่ออวิ๋นไม่ทราบว่าควรจะเอ็ดอย่างไรดีแล้วจึงได้แต่ข่มขู่ออกมาเช่นนี้

        มีเสียงสวบสาบดังขึ้นที่ด้านหลังของเนี่ยหลี ชวนให้ผู้คนคิดเตลิดไปไกลอย่างไรก็ตาม ครั้งนี้เนี่ยหลีมิได้หันกลับไปมองเขาไม่อยากกดดันแม่นางน้อยที่อยู่ด้านหลังของตนจนเกินไป จะอย่างไรวันนี้ก็นับว่าได้กำไรไม่น้อยแล้ว

        “เอาล่ะ เจ้าหันกลับมาได้แล้ว”

        ได้ยินเสียงของเยี่ยจื่ออวิ๋น เนี่ยหลีจึงหันกลับมาพบว่าเยี่ยจื่ออวิ๋นสวมใส่ชุดสีขาวสะอาดตาเรือนผมสีม่วงงดงามของนางยังเปียกชื้นอยู่บ้าง ปล่อยยาวไล่ละอยู่บนไหล่แลดูงดงามอ่อนโยน ผิวพรรณขาวผ่องเกลี้ยงเกลาราวไข่ไก่ที่เพิ่งถูกปอกเปลือกดวงตากลมโตชุ่มฉ่ำของนางเป็นประกายระยิบระยับราวกับกำลังพูดอะไรริมฝีปากแดงระเรื่อตัดกับผิวขาวผ่องยิ่งดูสะดุดตา ลักยิ้มเล็กๆคู่หนึ่งแต่งแต้มอยู่บนสองข้างแก้ม ยังมีพวงแก้มแดงเรื่อชวนมองรูปโฉมตรึงตาผู้คนเช่นนี้ ทำเอาเนี่ยหลีมองจนตะลึงงันแล้ว

        “เนี่ยหลี ข้าจะจำเรื่องวันนี้เอาไว้ ข้าจะต้องคิดบัญชีกับเจ้าให้ได้!”เยี่ยจื่ออวิ๋นจ้องมองเนี่ยหลีอย่างเดือดดาลทว่าแม้แต่ท่าทางโมโหเช่นนี้ก็ยังชวนมองนัก ไม่ทราบทำไม สายตาเร่าร้อนของเนี่ยหลีทำให้นางบังเกิดความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งขึ้นในหัวใจ

        “ข้าเกือบลืมไปแล้ว ก่อนหน้านี้เจ้ายังติดค้างข้าอย่างหนึ่ง!” เนี่ยหลีจ้องมองเยี่ยจื่ออวิ๋นพร้อมยิ้มบาง “ข้าได้เห็นเจ้าแล้วเช่นนั้นก็ถือว่าชดเชยกันไปเถอะ!”

        “ไม่ได้ นี่เป็นคนละเรื่องกัน เรื่องนั้นข้าสามารถชดใช้ให้เจ้าได้ ส่วนเรื่องนี้ไม่อาจปล่อยผ่านไปเช่นนี้ได้อย่างเด็ดขาด!” เยี่ยจื่ออวิ๋นไม่ชอบใจและพูด นางรู้สึกว่าตนเองขาดทุนเกินไปแล้วล้วนถูกเนี่ยหลีเห็นหมดแล้ว

        “เอาอย่างนี้เป็นไร ข้าจะให้เจ้าดูคืนก็แล้วกัน!” เนี่ยหลีพูดไปเริ่มถอดเสื้อผ้าไป

        “ผู้ใดอยากดูเจ้า!” เยี่ยจื่ออวิ๋นกระทืบเท้าเร่าๆรีบปิดตา นางเริ่มรู้สึกว่าอับจนหนทางแล้ว เนี่ยหลี เจ้าคนบ้าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ขี้โกงเกินไปแล้ว! ทว่าไม่ทราบเหตุใดในใจของเยี่ยจื่ออวิ๋นเริ่มรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาน้อยๆ ในฐานะที่เป็นบุตรสาวของท่านเจ้าเมืองปกติไม่มีเพื่อนฝูงแม้สักคน จะเคยมีคนมาคอยหยอกล้อนางเช่นนี้ได้อย่างไร? เพราะมีเนี่ยหลี ชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายของนางจึงมีสีสันแต่งแต้มขึ้นมาบ้าง

        “ในเมื่อเจ้าไม่อยากดู ก็ช่างเถอะ” เนี่ยหลียักไหล่มุมปากยกยิ้มขึ้นน้อยๆ เห็นเยี่ยจื่ออวิ๋นช่างน่ารักในหัวใจก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นสามารถกลับมาเกิดใหม่และยังได้เห็นเยี่ยจื่ออวิ๋นอีกครั้งเขาจะไม่ทรยศต่อความเมตตาของสวรรค์อย่างแน่นอน

        เนี่ยหลีกวาดมองรอบด้านและพลันเดินตรงไปที่ตึกหลังเล็กของเยี่ยจื่ออวิ๋น

        “เจ้ากำลังจะทำอะไร?” เห็นการกระทำของเนี่ยหลีเยี่ยจื่ออวิ๋นรีบถามขึ้น

        “ไหนๆ ข้าก็มาถึงนี่แล้วเจ้าจะไม่เชิญข้าเข้าไปเยี่ยมชมห้องของเจ้าสักหน่อยหรือ? ออกจะไม่มีมารยาทเกินไปหน่อยกระมัง?”เนี่ยหลีเดินตรงไปที่ตึกหลังเล็กของเยี่ยจื่ออวิ๋น

        ไม่มีมารยาทรึ? เยี่ยจื่ออวิ๋นกำลังรู้สึกว่าจะเป็นบ้าเสียแล้วผู้ใดไร้มารยาทกันแน่ผู้ใดกันที่ไม่ทันเคาะประตูก็ล่วงล้ำเข้ามาในสวนบ้านของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งแล้วจากนั้นก็ยังจะไปเยี่ยมชมห้องส่วนตัวของเด็กผู้หญิงอีก?

        “เนี่ยหลี เจ้าหยุดอยู่ตรงนั้นเสียดีๆ!” เยี่ยจื่ออวิ๋นร้องออกมาด้วยความกังวลห้องส่วนตัวของเด็กสาว กำลังจะถูกผู้อื่นบุกรุกเข้าไปดูตามใจชอบแล้ว

        ได้ยินเสียงซู่คราหนึ่งเนี่ยหลีไถลตัวเข้าไปในตึกหลังเล็กของเยี่ยจื่ออวิ๋นราวกับปลาหนีชิวตัวหนึ่งชาติที่แล้วไม่เคยได้เห็นห้องส่วนตัวของเยี่ยจื่ออวิ๋นมาก่อน ในใจจึงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ทราบว่าห้องส่วนตัวของเยี่ยจื่ออวิ๋นจะเป็นอย่างไร

        เมื่อเข้าไปในตัวตึกแล้ว เขาเดินตรงเข้าไปในห้องส่วนตัวของเยี่ยจื่ออวิ๋นห้องส่วนตัวของเยี่ยจื่ออวิ๋นตกแต่งอย่างประณีตงดงามยิ่ง มีรูปสลักนานาชนิดเต็มไปด้วยสีชมพู แลดูอ่อนหวานอยู่หลายส่วน

        เนี่ยหลีเที่ยวชมไปทั่วด้วยความสดชื่น เดินตรงไปถึงฉากกั้น มองไปด้านหลังเห็นมีถังไม้อาบน้ำใบหนึ่งตั้งอยู่ตรงนั้น ยังคงมีไอน้ำลอยขึ้นมาเยี่ยจื่ออวิ๋นเพิ่งอาบน้ำอยู่ในนี้สินะ จากนั้นจึงค่อยออกไปฝึกลมปราณที่ด้านนอกครั้นครุ่นคิดถึงท่วงท่าอาบน้ำในถังไม้ของเยี่ยจื่ออวิ๋นในใจของเนี่ยหลีก็อดรู้สึกร้อนเร่าขึ้นมามิได้

        เยี่ยจื่ออวิ๋นรีบรุดวิ่งเข้ามา

        “เนี่ยหลีเจ้ารุกล้ำเข้ามาในห้องส่วนตัวของเด็กผู้หญิงตามใจชอบเช่นนี้ได้อย่างไรรีบออกไปเดี๋ยวนี้นะ” เยี่ยจื่ออวิ๋นทั้งอายทั้งกังวลพูดขึ้นทว่าเมื่อเผชิญกับคนหน้าไม่อายเช่นเนี่ยหลี นางอับจนหนทางเอาเสียจริงๆ

        “ไม่เห็นมีปัญหาอะไรเลย แค่เยี่ยมชมห้องส่วนตัวของเจ้าเท่านั้น ไม่ทำให้ท้องเสียหน่อย”เนี่ยหลีสูดหายใจลึก ในห้องนี้มีกลิ่นหอมอันแสนคุ้นเคยก็คือกลิ่นกายของเยี่ยจื่ออวิ๋น

        “ท้องรึ?” ดวงตาของเยี่ยจื่ออวิ๋นเบิกกว้างสีหน้าของนางดูราวกับถูกฟ้าผ่า ในหัวของเนี่ยหลีเก็บอะไรเอาไว้กันแน่? นางชักอยากจะควักสมองของเนี่ยหลีออกมาดูสักหน่อยแล้ว!

        “น้ำร้อนก็พรั่งพร้อมแล้ว เจ้าออกไปก่อน ข้าจะอาบน้ำสักรอบก่อน!” เนี่ยหลีถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นกระโดดลงไปในถังอาบน้ำทอดถอนใจด้วยความรู้สึกสบายอย่างยิ่ง “สบายดีเสียจริง!”

        “อา!” เยี่ยจื่ออวิ๋นแทบบ้าแล้วเนี่ยหลีมาถึงที่นี่ก็ทำตัวราวกับสถานที่แห่งนี้เป็นบ้านของตนถังน้ำนั้นนางเพิ่งอาบเสร็จ ยังมิทันได้เปลี่ยนถ่าย เนี่ยหลีอยู่ดีๆ... อยู่ดีๆก็กระโดดลงไปในนั้นได้อย่างไร?

        ยิ่งไปกว่านั้น เนี่ยหลียังหน้าไม่อายถอดเสื้อผ้าต่อหน้านางอีกด้วย

        เยี่ยจื่ออวิ๋นหมดเรี่ยวหมดแรงแล้ว หากยังขืนอยู่ตรงนี้ต่อไปคงได้แต่มองเนี่ยหลีอาบน้ำแล้วกระมัง? เยี่ยจื่ออวิ๋นหมดทางเลือกได้แต่ล่าถอยออกไปอย่างอับจนหนทาง

        ในสวน เยี่ยจื่ออวิ๋นครุ่นคิดจนวุ่นวายสับสน นางนั่งลงบนแท่นหินปลายนิ้วเรียวงามกำลังดึงทึ้งหญ้าต้นหนึ่งไม่หยุดแม้จะถูกเนี่ยหลีกลั่นแกล้งถึงเพียงนี้ในใจของเยี่ยจื่ออวิ๋นกลับไม่มีความรู้สึกไม่ชอบใจทั้งยังบอกไม่ได้ว่าในใจมีอารมณ์ความรู้สึกอย่างไร

        “เกลียดนักเจ้าคนบ้า!” เยี่ยจื่ออวิ๋นครุ่นคิดด้วยความโมโห

        บางทีนางคงเหงาเกินไปจริงๆ ปกตินางไม่เคยมีเพื่อนสักคนในโรงเรียนตั้งแต่มารดาจากไป บิดาและท่านปู่ของนางก็ยุ่งอยู่แต่กับธุระหน้าที่ของตนพวกเขาแทบไม่เคยมาอยู่เป็นเพื่อนนางเลย ดังนั้นเมื่อมีใครคนหนึ่งแวะมาป่วนนางนางกลับรู้สึกสุขใจอย่างยิ่ง แม้เนี่ยหลีจะเกเรเกินไปเสียหน่อยจริงๆทว่านางก็มิได้เกลียดเนี่ยหลีแม้แต่น้อย

        เนี่ยหลีเข้าใจนิสัยของเยี่ยจื่ออวิ๋นเป็นอย่างดี จึงได้ทำเช่นนี้เขาจะไม่ยอมให้เยี่ยจื่ออวิ๋นทำตัวห่างเหินจากตนไปเป็นอันขาด

        ในน้ำอุ่นสบายยังหลงเหลือกลิ่นกายของเยี่ยจื่ออวิ๋นอยู่หากสามารถอาบน้ำด้วยกันได้คงดีไม่น้อย ภาพนั้นช่างสวยงามนัก คิดไปคิดมาในใจของเนี่ยหลีก็อดเต้นตึกตักขึ้นมาหลายส่วนมิได้ ทว่าหนทางยังอีกยาวไกลนักเนี่ยหลีรู้ดีว่าหากคิดจะเดินไปให้ถึงจุดนั้นยังต้องขยันหมั่นเพียรอย่างหนักอีกมาก

        เวลานี้ สวนด้านนอกบังเกิดเสียงเคาะประตู เมื่อได้ยินเสียงนี้สีหน้าของเยี่ยจื่ออวิ๋นแปรเปลี่ยน เสียงเคาะประตูนี้แน่ชัดแล้วว่าจะต้องเป็นบิดาของนางมาถึง

        เนี่ยหลียังอยู่ในห้อง! จบสิ้นแล้ว!

        เวลานี้เนี่ยหลีก็ได้ยินเสียงเคาะประตูที่ด้านนอกเช่นกันดวงตาก็เซ่อซ่าขึ้นมาทันที คราวนีเกิดเรื่องใหญ่เสียแล้ว ครั้นคิดถึงใบหน้าอันดุร้ายเย็นชาของบิดาเยี่ยจื่ออวิ๋นเนี่ยหลีก็พลันรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที