บทที่ 2: เงาในความมืดและความลับในแสงจันทร์
แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในห้องหลบภัยลับ อาริสานั่งอยู่บนโซฟาเก่าๆ มองออกไปยังเมืองลอนดอนยามค่ำคืน แสงไฟนีออนส่องประกายระยิบระยับ แต่ในใจเธอกลับมืดมิด
คีรินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม จ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เขาช่วยเธอหนีจากคฤหาสน์ไทสัน แต่เธอไม่แน่ใจว่าควรไว้ใจเขาไหม
"ขอบคุณที่ช่วย" อาริสาพูดเบาๆ
"ไม่เป็ไร" คีรินตอบ "เธอปลอดภัยก็พอ"
ความเงียบเข้าปกคลุม ทั้งสองจมอยู่ในความคิด อาริสากวาดสายตาสำรวจใบหน้าคีริน เขาดูมีเสน่ห์ แต่ก็ลึกลับและอันตราย
"ทำไมถึงช่วยฉัน?" อาริสาถาม "้าอะไร?"
คีรินยิ้มเล็กน้อย "แค่้าช่วยคนที่กำลังอันตราย"
"แล้วทำไมต้องเป็ฉัน?" อาริสาถามต่อ "ทำไมต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อฉัน?"
คีรินไม่ตอบ แค่จ้องมองเธอด้วยแววตาลึกซึ้ง อาริสาััถึงความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวในใจ เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูด แต่ก็กลัว
"นายเป็ใครกันแน่?" อาริสากระซิบ "้าอะไรจากฉัน?"
คีรินลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้เธอ เขาเอื้อมมือมาััใบหน้าเธอเบาๆ
"ฉัน..." เขากระซิบ "แค่้าปกป้องเธอ"
อาริสาจ้องมองเข้าไปในดวงตาเขา เธอไม่รู้ว่าควรเชื่อเขาไหม ควรไว้ใจเขาไหม แต่เธอรู้ว่าต้านทานความรู้สึกไม่ได้อีกต่อไป
เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกครอบงำ เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่เธอรู้ว่าอยู่คนเดียวไม่ได้อีกต่อไป
ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยดังกระหึ่ม ไฟสีแดงกะพริบ หุ่นยนต์ลาดตระเวนปรากฏตัวที่หน้าต่าง
"พวกมันตามหาเราเจอแล้ว! ต้องหนี!" คีรินกระซิบเสียงเคร่งเครียด
อาริสาลืมตา มองไปรอบๆ ตื่นตระหนก เธอไม่รู้ว่าจะไว้ใจคีรินได้ไหม แต่ไม่มีทางเลือกอื่น
"ไป!" คีรินคว้ามือเธอ แล้วดึงเธอวิ่งไปตามทางเดินลับ พวกเขาหลบหลีกหุ่นยนต์ลาดตระเวนที่ไล่ตามมา หัวใจอาริสาเต้นระรัว เธอไม่รู้ว่าจะหนีพ้นไหม
ขณะวิ่งไปตามทางเดินลับ อาริสาสังเกตเห็นประตูเล็กๆ ซ่อนอยู่หลังชั้นวางหนังสือ
"นั่นอะไร?" เธอถาม
"ทางออกลับ แต่ต้องรีบแล้ว" คีรินตอบ
เขาเปิดประตู แล้วดึงอาริสาเข้าไป พวกเขาเข้าไปในห้องลับแคบๆ ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ไฮเทค
"นี่คือ..." อาริสาอุทาน
"ห้องวิจัยลับของฉัน" คีรินตอบ "ใช้พัฒนาเทคโนโลยีใหม่ๆ"
อาริสากวาดสายตาสำรวจห้อง เธอเห็นอุปกรณ์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน รู้สึกทึ่งและสงสัย
"นายเป็ใครกันแน่? ทำอะไรอยู่ที่นี่?" เธอถาม
คีรินหันมามองเธอด้วยแววตาจริงจัง
"ฉันเป็คนที่้าเปลี่ยนแปลงโลก และ้าให้เธอช่วย"
1K
