ตอนที่ 72
กว๊าก !!!!!! เสียงร้องของเจ้ากาเมร่าดังเข้ามาถึงด้านในร่างกายของมันทีสตีฟอยู่
“เหวอ !!!! เกือบร่วง” สตีฟอุทานออกมาหลังจากร่างของเขาสั่นไปมาจนมือเกือบหลุดออกจากมีดที่ปักเข้าไปในกระเพาะของเจ้ากาเมร่า
“มันร้องแบบนี้สั่นแบบนี้แสดงว่ามันคงเจ็บน่าดู ก็นะจู่ๆก็มีคนเอามีดมาปักในกระเพาะนี่ แต่กระเพาะเจ้านี่มันใหญ่ชะมัดทำเอานึกถึงตอนไปปีนหน้าผาจำลองสมัยเด็กเลย” สตีฟพูดพลางนึกถึงเรื่องสิบกว่าปีก่อน
“ต้องปีนอีกเท่าไหร่ถึงจะไปถึงหัวใจมันเนี่ยจริงสิเจ้าตัวนี้มันใหญ่พอๆกับตึกสามสิบชั้นนี่นาลืมไป” สตีฟพูดเขานั้นคิดจะปีนขึ้นไปเรื่อยจนกว่าจะไปถึงหัวใจของมัน
ฉึก !! ฉึก !! ฉึก !! สตีฟยังปักมีดสูงขึ้นไปและปีนต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งสตีฟได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง
ตึก !! ตัก !! ตึก !! ตัก !! เสียงอวัยวะบางอย่างกำลังเต้นสตีฟได้ยินเสียงมันชัดเจนมากๆ
“เสียงนี้มันเสียงหัวใจเต้นหรือเปล่าหว่า” สตีฟไม่แน่ใจพลางมองไปจุดที่คิดว่าได้ยินเสียงก่อนจะปีนไปจุดนั้นและใช้มีดกรีดเป็นทางยาว
กว๊าก !!!!!!! เสียงคำรามของเจ้ากาเมร่าร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
สตีฟรีบแหวกเข้าไปดูในรอยกรีดก่อนจะใช้ไฟฉายจากมือถือส่องไปทางนั้น
“หัวใจจริงๆด้วยใหญ่ชะมัด !!!” สตีฟอุทานออกมาหลังจากเห็นหัวใจอยู่ด้านบนซึ่งขนาดมันใหญ่พอๆกับรถตู้ได้เลย
“ว่าแต่ทำไมเราต้องเจอภารกิจแหวะๆ ตลอดเลยฟระตั้งแต่เจอเจ้าโกทแมนนั่นแล้ว” สตีฟพูดพลางผะอืดผะอมเพราะดันไปนึกถึงสิ่งที่เจ้าโกทแมนพ่นใส่ปากเขา
“แหวะอยากอ้วกจริงๆจู่ๆก็นึกถึงตอนนั้นขึ้นมา” สตีฟพูดออกมาเขานั้นดันไปนึกถึงและความทรงจำเกี่ยวกับรสชาติตอนนั้นดันโผล่ขึ้นมาเสียได้
“รีบไปจัดการให้จบๆดีกว่าอยู่ในนี้เหม็นคาวเลือดโคตรๆ” สตีฟพูดก่อนจะรีบปีนขึ้นไปจนถึงหัวใจของเจ้ากาเมร่า
อีกด้านหนึ่ง
ภายในตึกร้างแห่งหนึ่งมีชายสามคนกำลังยืนคุยกันอยู่ คนแรกเป็นชายใส่เสื้อกาวคล้ายกับแพทย์ที่ทำงานในโรงพยาบาลส่วนชายอีกคนแต่งตัวคล้ายพวกคนงานก่อสร้าง และสุดท้ายเป็นชายที่แต่งตัวแปลกๆแถมยังแต่งหน้าด้วยโทนสีขาวคล้ายกับตัวตลก
“มีคำสั่งใหม่จากสมาคมสัปดาห์หน้าให้พวกเราบุกโรงเรียนฮีโร่สาขานิวยอร์คลักพาตัวเด็กๆไปให้ได้มากที่สุด !!!” ชายคนหนึ่งพูดท่ามกลางความเงียบ
เคี๊ยก !! เคี๊ยก !! เคี๊ยก !! เคี๊ยก !! เสียงหัวเราะสุดโรคจิตหัวเราะออกมา
“เสียงหัวเราะนายยังน่าขยะแขยงเหมือนเดิมเลยนะโจ๊กเกอร์ !!!” ชายอีกคนพูด
“ก็คำสั่งหัมันถูกใจฉันมากๆเลยนี่นาจะไม่ให้หัวเราะออกมาได้ยังไงล่ะ เคี๊ยกๆๆๆๆ” โจ๊กเกอร์พูดก่อนจะหยิบมีดออกมาควงเล่น
“ว่าแต่หัวหน้าทำไมเราถึงต้องมุ่งเป้าไปที่สาขานิวยอร์คล่ะ” ชายที่คุยกับโจ๊กเกอร์ถาม
“เพราะสาขานั้นมีฮีโร่ระดับสูงอยู่น้อยที่สุดน่ะสิบอมเบอร์ แถมที่เมืองนิวยอร์คเองก็มีฮีโร่ระดับ S อยู่ไม่กี่คนด้วย” ชายที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าพูดก่อนจะยื่นเอกสารซึ่งถูกเขียนเอาไว้ในกระดาษให้โจ๊กเกอร์และชายอีกคนที่ถูกเรียกว่าบอมเบอร์
“หือนี่อะไรงั้นเหรอหัวหน้า” โจ๊กเกอร์ถาม
“รายชื่อฮีโร่ในเมืองและในโรงเรียนที่เราสืบมาได้” หัวหน้าพูดก่อนโจ๊กเกอร์จะพลิกหน้ากระดาษดู
“ไฟเยอร์แมน นี่มันเจ้าคนที่ลงเลือกตั้งนี่นา” โจ๊กเกอร์พูดก่อนจะพลิกหน้ากระดาษดูไปเรื่อยจนมาสะดุดอยู่ที่ภาพหญิงสาวคนหนึ่ง
พั่บ !! พั่บ !! พั่บ !! พั่บ !! ร่างของเจ้าโจ๊กเกอร์สั่นกระดุกอย่างรุนแรง
“เป็นอะไรของนายโจ๊กเกอร์สั่นใหญ่เลย” บอมเบอร์ถาม
“ยะ ยะ เหยือของฉัน ยะ ยะ เหยือของฉัน เคี๊ยกๆๆๆ !!” โจ๊กเกอร์พูดออกมา
“หือซุปเปอร์เกิร์ลงั้นเหรอคนนี้มันอดีตฮีโร่นี่” บอมเบอร์พูดพลางมองดูโจ๊กเกอร์ที่ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าด้วยความดีใจ
“เอาล่ะบอมเบอร์นายไปเตรียมระเบิดมาให้มากที่สุด โจ๊กเกอร์นายไปล่าสัตว์กลายพันธ์อัพเลเวลสักหน่อยไปนายเลเวลค้างอยู่เท่านี้มานานแล้วนะ” ชายคนที่เป็นหัวหน้าพูดออกมาก่อนจะตรวบสอบสถานะของลูกน้องทั้งสองคน
หน้าต่างชื่อ : แจ๊ค เนเปียร์ Level : 106อาชีพ : วายร้ายอายุ : 32ฉายา : โจ๊กเกอร์ Rank : มหาวายร้าย S
หน้าต่างชื่อ : เอ็ดเวิร์ด บรอสมัน Level : 97อาชีพ : วายร้ายอายุ : 30ฉายา : บอมเบอร์ Rank : วายร้าย A
“บอมเบอร์นายเองก็ควรรีบอัพให้ขึ้นมาอยู่ระดับ S ได้แล้วแรงค์จะได้ขึ้นเป็นมหาวายร้ายเสียที” ชายคนที่เป็นหัวหน้าหันไปพูดกับบอมเบอร์ผู้มีสกิลสร้างระเบิด
“โธ่หัวหน้าใครจะไปบ้าเก็บเลเวลแบบหัวหน้าเล่า” บอมเบอร์โวยวายเบาๆพลางดูสถานะของหัวหน้าตน
หน้าต่างชื่อ : จีเซล วอล์ค Level : 135อาชีพ : วายร้ายอายุ : 37ฉายา : ผู้ใช้พิษRank : มหาวายร้าย SS
“เลิกพูดมากได้แล้วฉันบอกให้ไปทำก็ทำฉันไปก่อนล่ะมีผ่าตัด” ชายคนที่เป็นหัวหน้าหรือฉายาผู้ใช้พิษพูดก่อนจะเดินออกไปจากตึกร้างแห่งนี้
“หัวหน้านี่ทำงานไม่สมกับฉายาผู้ใช้พิษเลยเนอะ” บอมเบอร์หันไปพูดกับโจ๊กเกอร์แต่เจ้าโจ๊กเกอร์นั้นตอนนี้ไม่ได้ฟังเลยสักนิดเพราะมันเอาแต่ใช้มีดในมือกรีดกระดาษหน้าที่มีข้อมูลของซุปเปอร์เกิร์ลเล่นอยู่
“เฮ้อไปดีกว่าไอนี่ถ้าจะเข้าสู่โลกส่วนตัวไปแล้ว” บอมเบอร์ส่ายหน้าออกมาก่อนจะเดินออกไป
“ต้องรีบหาของมาทำระเบิดแล้วแฮะ” บอมเบอร์พูดพลางเปิดดูสกิลของตน
สกิลพิเศษสร้างตุ๊กตาระเบิด Lv.64
“สกิลของเราเลเวลหกสิบสี่เองงั้นเหรอหรือเพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้ทำระเบิดหว่า สกิลของเราแม่งก็ยุ่งยากชะมัดต้องมานั่งเย็บตุ๊กตาเองถึงจะใช้ระเบิดได้” บอมเบอร์บ่นออกมา
“ต้องรีบหาตังไปซื้อผ้ากับนุ่นมาเย็บตุ๊กตาแล้วสิ ว่าแต่หัวหน้าจะเอากี่ตัวนะ” บอมเบอร์พูดตอนนั้นเองมือถือของเขาก็ดังเขารีบหยิบออกมาดูทันทีก่อนจะเห็นชื่อของผู้โทรมา
“ว่าไงครับหัวหน้า” บอมเบอร์รีบถามทันที
แกอยู่ไหนของแกเอ็ดเวิร์ดไหนว่าจะไปดูดบุหรี่ไง นี่หายไปจะชั่วโมงแล้วนะ สายปลายสายถามด้วยอารมณ์ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่
“โธ่หัวหน้าบุหรี่ผมมันหมดน่ะสิ ผมต้องวิ่งไปซื้อที่ร้านตั้งไกลนี่ก็กำลังจะกลับแล้วเนี่ย” บอมเบอร์พูด
เออรีบๆกลับมาให้ไวอย่ามัวแต่ยืดยาดหรืออยากโดนไล่ออกข้ารับเอ็งมาทำงานนะไม่ใช่มาอู้ เสียงปลายสายพูดก่อนจะตัดสายไป
“บ่นจริ๊งไอ้หัวหน้าเฮ็งซวยเป็นแค่หัวหน้าคนงานแท้ๆ ดีล่ะรับเงินวีคนี้ตรูจะระเบิดบ้านมัน ฮ่าๆๆๆ” บอมเบอร์พูดก่อนจะหัวเราะออกมา
กลับมาที่สตีฟ
“ฮึบ !! ในที่สุดก็ถึงหัวใจสักทีแต่จะตัดมันยังไงดีนะตัดหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจดีหรือเปล่า” สตีฟคิดพลางมองหัวใจของเจ้ากาเมร่าดวงโตตอนนั้นเองจู่ๆเขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างมันคล้ายลูกแก้วเข้ารีบตรวจสอบทันที
หน้าต่างยาอายุวัฒนะ ระดับ SSเมื่อใช้งานสามารถรักษาอาการผิดปกติได้ทุกโรคและสามารถเพิ่มอายุขัยได้สิบปี
“นี่มันออร์บนี่ แถมเพิ่มอายุขัยสิบปีกับรักษาโรคงั้นเหรอ ของดีนี่หว่า !!!!” สตีฟอุทานออกมาหลังจากเห็นออร์บเม็ดนี้
“รีบจัดการแล้วเก็บออร์บนี่ดีกว่า” สตีฟพูดก่อนจะกระโดดใส่หัวใจตรงหน้าและใช้มีดตัดหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจทันที
ฉัวะ !!! กว๊าก !!!!! เสียงคำรามของเจ้ากาเมร่าดังออกมาก่อนจะเงียบลงไปในไม่กี่วินาที
เฮ้ย !! สตีฟอุทานออกมาเพราะหลังจากเสียงกาเมร่าเงียบไปเขาก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังล้มแต่จริงๆแล้วไม่ใช่เลยร่างของเจ้ากาเมร่าต่างหากกำลังล้มลงกับพื้น
ด้านนอก
กว๊าก !!!!!!! เจ้ากาเมร่าร้องคำรามออกมาเสียงดังก่อนเสียงจะเงียบไป
“อ๊ะกำลังล้มแล้ว” ไอรี่อุทานออกมาหลังจากมองดูร่างของเจ้ากาเมร่าที่ค่อยๆล้มลงมา
“คุณลุงคงจัดการได้แล้วล่ะมั้งคะ” ซาช่าพูดก่อนจะเปิดเรดาร์ขึ้นมาและเห็นว่าจุดของเจ้ากาเมร่านั้นหายไปแล้ว แสดงว่ามันเสียชีวิตลงแล้ว
“คุณลุงจัดการมันยังไงกันนะ” ไอรี่พูดอย่างสงสัย
“นั่นสิยังไงนะ” ไอวี่เองก็สงสัยทันใดนั้นเองจู่ๆซาช่าก็ยื่นมืออกมา
“หือแบมือทำไมเหรอซาช่า” ไอรี่ถาม
“คนละห้าร้อยล้านค่ะ” ซาช่าพูดก่อนจะหยิบมือถือของเธอออกมาและเปิดแอพจับเวลาให้ดูซึ่งมันพึ่งจะผ่านไปยี่สิบแปดนาทีเท่านั้น
“ม่ายน้าค่าขนม !!!!!!” ไอรี่ร้องออกมาอย่างโหยหวนเธอลืมไปเลยว่าพนันกับซาช่าเอาไว้
“ไอวี่ใจร้ายจ่ายครึ่งเดียวไม่ได้เหรอ” ไอวี่พูดพลางแกล้งบีบน้ำตา
“ไม่ได้ค่ะกฎก็คือกฎจ่ายมาซะดีค่ะๆ คนละห้าร้อยล้าน” ซาช่าพูด
“ฮือซาช่าเอาซากสัตว์กลายพันธ์ที่ล่าที่โซโรน่าไปแทนได้มั้ย” ไอวี่พูด
“ก็ได้ค่ะ” ซาช่าพยักหน้าเพราะจำนวนซากสัตว์กลายพันธ์ที่โซโรน่านั้นพวกสองแฝดมีเป็นพันตัว ซึ่งราคาของมันน่าจะขายได้อยู่ที่ราวๆตัวละหนึ่งล้านพอดี
“ขอบใจนะไอวี่” ไอรี่รีบขอบใจแฝดของเธอ
“ใครบอกฉันจะจ่ายให้เธอ” ไอวี่พูดพลางทำให้หน้าของไอรี่เหว๋อไปทันที
“รีบไปหาคุณลุงกันเถอะค่ะ” ซาช่าพูดก่อนจะเรียกเจ้าทีเร็กซ์ที่นอนอยู่ขึ้นมาทันที
วี๊ด !! ซาช่าผิวปากก่อนะเจ้าทีเร็กซ์ที่นอนอยู่จะลุกขึ้นมาและรีบวิ่งมาหาเธอ
ตึง !! ตึง !! ตึง !! ตึง !! ตึง !! ก๊าซ !!!! เจ้าทีเร็กซ์คำรามออกมาก่อนจะนั่งลงให้ซาช่าและสองแฝดปีนขึ้นหลังมันได้ง่ายๆ
“นี่ซาช่าสอนมันเหรอ” ไอรี่ถาม
“อืม..พอดีว่างๆเลยสอนมันเอาไว้” ซาช่าพยักหน้าก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนหลังของมัน
“ว่าง ???” ไอรี่อุทานเพราะยังไม่เห็นซาช่าว่างไปสอนมันตอนไหน
“รีบๆขึ้นมาได้แล้วค่ะ” ซาช่าย้ำอีกครั้งก่อนสองแฝดจะรีบขึ้นมาบนหลังเจ้าทีเร็กซ์เมื่อทั้งสามคนขึ้นมาแล้วซาช่าก็สั่งให้ทีเร็กซ์วิ่งไปจุดที่เจ้ากาเมร่าล้มอยู่ทันทีไม่
ห้านาทีต่อมา
เมื่อทั้งสามคนมาถึงก็พบเข้ากับร่างขนาดยักษ์ของกาเมร่าที่เสียชีวิตแล้วและมนุษย์อีกคนหนึ่งที่ร่างเต็มไปด้วยเลือดซึ่งเขาคือสตีฟนั่นเอง
ตึก !! ไอรี่กระโดดลงมาก่อนจะเดินไปหาสตีฟและหยิบกิ่งไม้แถวๆนั้นขึ้นมาก่อนจะจิ้มไปที่ร่างของสตีฟ
“คุณลุงกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ” ไอรี่ถามเพราะสตีฟตอนนี้กำลังนั่งกอดเข่าก้มหน้ามองพื้นอยู่
สตีฟเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะพูดกับไอรี่
“ลุงกำลังเซ็งอยู่” สตีฟพูด
“เซ็งอะไรเหรอคุณลุง !!!!!!” ไอวี่ที่ตามลงมาได้ยินเข้าเลยถามสตีฟ
“ก็เซ็งเจ้านี่อ่ะดิ” สตีฟชี้ไปที่ร่างของกาเมร่า
“หือคุณลุงจะเซ็งมันทำไมอ่ะก็ฆ่ามันได้ไม่ใช่เหรอ” ไอรี่ถามอย่างงงก่อนจะตรวจสอบสถานะของสตีฟและก็ต้องร้องออกมา
“โอ้โหคุณลุงเวลสองร้อยสิบสี่แล้วขี้โกงอ่ะคุณลุงขี้โกง !!!!!!” ไอรี่ร้องโวยวายออกมา
“สองร้อยสิบสี่ นี่คุณลุงฆ่ามันตัวเดียวเลเวลขึ้นมาสามสิบเลเวลเลยงั้นเหรอ” ไอวี่อุทานอย่างตกใจ
“ยี่สิบเก้าต่างหากไอวี่ตกเลขแล้ว” ไอรี่แฝดของเธอช่วยแก้ให้
“ว่าแต่คุณลุงเซ็งเรื่องอะไรอ่ะยังไม่บอกหนูเลย” ไอรี่สงสัย
“ก็เจ้านี่อ่ะดิมันตัวใหญ่เกินไปเก็บลงกระเป๋าไม่ได้” สตีฟพูดพลางทำหน้าทำตาเหมือนจะร้องไห้ออกมา
“โธ่นึกว่าเรื่องอะไรเรื่องแค่นี้เอง” ไอรี่ถอนหายใจออกมา
“แค่นี้ที่ไหนกันเล่าเลเวลตั้งสองร้อยห้าสิบสองเลยนะ คิดดูสิจะขายได้เงินเท่าไหร่เจ้าตัวนี้อ่ะดูนี่สิมีดลุงหักไปสี่เล่มแล้วนะ” สตีฟพูดพลางหยิบมีดออกมาให้ดูเขานั้นหลังจากจัดการฆ่ามันและมุดออกมาทางปากก็พยายามเอามีดหั่นร่างของมันเพื่อจะได้เก็บใส่กระเป๋ามิติได้เพราะมันตัวใหญ่เกินไปแต่เจ้ากรรมมีดดันหั่นร่างของมันไม่เข้าแถมยังหักไปตั้งหลายเล่ม มีดพวกนี้นั้นเขาซื้อมาก็ไม่ใช่ราคาถูกๆถึงจะซื้อแบบยกโหลก็เถอะ
(ไรท์ : เอ็งจะงกไปไหนวะสตีฟเงินมีเป็นร้อยล้าน)
(สตีฟ : ยุ่งน่าเงินมากเงินน้อยมันก็เงินเหมือนกันที่สำคัญเจ้ากาเมร่าตัวใหญ่ขนาดนี้เลเวลมากขนาดนี้จะต้องขายได้หลายตังแน่ๆ)
“ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะคุณลุง ถึงจะเก็บมันไม่ได้แต่ไม่มีใครกล้าเอาร่างมันไปจากคุณลุงแน่ๆค่ะ ทางรัฐบาลจะจัดการซากของมันและตีราคาให้แน่นอน” ซาช่าที่พึ่งจะลงมาพูดกับสตีฟ
ฟุ่บ !!! สตีฟดีดตัวขึ้นมาก่อนจะมาโผล่ตรงหน้าซาช่าอย่างเร็วพลางจับไหล่เธอแน่นและถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“พูดจริงนะ เธอพูดจริงๆนะ รัฐบาลจะเก็บให้และจ่ายให้ใช่มั้ย” สตีฟถาม
“ค่ะ” ซาช่าพยักหน้าเอาจริงๆรัฐบาลนั้นจะเอามันไปเฉยๆเลยก็ได้แต่เธอคิดว่ารัฐบาลนั้นไม่กล้าทำแบบนั้นกับคนที่จัดการบอสเลเวลสองร้อยเจ็ดสิบห้านี่ได้แน่นอน
“คุณลุงรีบไปล้างเนื้อล้างตัวทางนั้นดีกว่าค่ะ ตรงไปทางนั้นราวๆสามร้อยเมตรมีทะเลสาบเล็กๆอยู่” ซาช่าพูดเพราะเมื่อครู่ตอนขี่เจ้าทีเร็กซ์มาเธอเห็นผ่านตาว่ามีทะเลสาบเล็กอยู่ไม่ไกล
“ขอบใจมากนะ” สตีฟพยักหน้าก่อนจะรีบพุ่งไปล้างเนื้อล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ทันที
ฟุ่บ !! ร่างของสตีฟหายไปอย่างรวดเร็วซาช่ายิ้มออกมาก่อนจะมองดูสองแฝดที่กำลังค่อยๆขยับเข้าไปใกล้ๆร่างของกาเมร่าที่ตายแล้วพร้อมกับไม้ในมือ
“จึ๋ง !! จึ๋ง !! นิ่งสนิทเลยตายแล้วจริงๆด้วย” ไอรี่พูดหลังจากเอาไม้ในมือไปเขี่ยหน้ามัน
“ต้องตายแล้วสิสถานะในระบบก็บอกว่ามันกลายเป็นศพไปแล้ว” ไอวี่พูด
“คุณลุงจัดการมันได้ยังไงกันน๊า !!!!!!” ไอวี่พูดอย่างสงสัย
“ลืมที่คุณโฟว์สอนกันไปหมดแล้วเหรอคะสัตว์กลายพันธ์ทุกชนิดนั้นมีจุดอ่อนอยู่ ดูเหมือนคุณลุงจะหาจุดอ่อนมันเจอนะคะ ดูจากสายพันธ์ที่เป็นเต่าอย่างมันแล้วภายนอกมันน่าจะแข็งแกร่งอย่างมาก และดูจากรอยเลือดที่ติดอยู่ที่ปากนั่นแถมร่างของคุณลุงยังเต็มไปด้วยเลือดแบบนั้นคุณลุงน่าจะเข้าไปจัดการมันจากด้านใน” ซาช่าวิเคราะห์ดู
“โหนี่คุณลุงยอมให้มันกินเข้าไปงั้นเหรอเนี่ยใจถึงชะมัดเลย !!!” ไอรี่อุทานออกมาโดยไม่รู้เลยว่าสตีฟไม่ได้ยอมให้มันกินสักนิดแต่เขาเลือกที่จะเข้าไปทางจมูกมันซึ่งเต็มไปด้วยน้ำมูกแหยะๆ
จบ...