คิไมระ

    จอดด้วยหมัดเดียว

         เบื้องหน้าของโซระได้มีหมูมีเขายืนอยู่ ลักษณะของมันเหมือนตือโป๊ยก่ายแต่มีเขาแนวนอนงอกออกมาจากเหนือหูทั้งสองข้าง ปลายแหลมของเขาชี้มาทางโซระ


         โซระใช้ทักษะของสไลม์ทำให้ตนเองกลายเป็นของเหลว จากนั้นก็จู่โจมไปทั้งอย่างนั้นพร้อมกับใช้กรงเล็บพิษไปด้วย
         ยังไม่ทันจะได้สะกิดหมูมีเขา เจ้าหมูมีเขาก็ต่อยเข้าไปที่โซระเต็มๆ หนึ่งครั้ง ทำให้ร่างของเขาแตกกระจายบนพื้นหญ้า
         แผละ!

         พอคู่ต่อสู้หายไปแล้วหมูมีเขาก็กลับป่าในทันที
         เมื่อหมูมีเขาไปแล้ว โซระก็หลอมรวมตนเองและกลับเป็นร่างเดิม
         เกือบไปแล้วไหมล่ะ ไม่นึกเลยว่าระดับพลังจะต่างกันมากขนาดนี้
         สงสัยต้องไปหาโจทย์เก่าซะแล้วล่ะมั้ง
         พอคิดได้ดังนั้นโซระก็ไปไล่ฆ่าสไลม์ ณ ที่แห่งเดิมซ้ำไปซ้ำมาหลายๆ วันจนทักษะสไลม์อัพไปหลายขั้น
         - ต้านกรด เลเวล 2 + 3 + 4 + 5 เปลี่ยนสกิลเป็น - ควบคุมกรด
         ตราจากบวกสีเขียวอ่อนเป็นดาวกระจายสีเขียวอ่อน
         ตราดาวกระจายสีเขียวอ่อนเพิ่มดาวสีขาวบนใบมีดสีด้าน
         ตราดาวกระจายสีเขียวอ่อนปานดาวสีขาวเปลี่ยนกลายเป็นดาวสีเหลือง
         (( ทำได้ดีหนิเจ้าลูกศิษย์ ))

         ใครน่ะ! ใครคุยกับผมอยู่
         (( เจ้าไม่สามารถมองเห็นข้าได้หรอกนะ เจ้ายังมีพลังไม่พอ ))

         แล้วต้องทำยังไงล่ะครับ? ผมอยากสู้กับหมูมีเขาให้ได้
         (( หมูมีเขายังห่างใกล เจ้ายังไม่สามารถเอื้อมถึงหรอกถ้าสู้ได้พอสูสีคงจะเป็นผึ้งหวานล่ะมั้ง ))

         ผึ้งหวาน? ชื่อขนมรึครับ แล้วมันอร่อยไหม?
         (( เดินตามที่ข้าบอกเดี๋ยวเจ้าก็จะได้รู้เอง ))

         โซระเดินเข้าไปในสวนดอกไม้ตามคำแนะนำของสเนลจนได้พบกับรังผึ้งพวงหนึ่งที่แขวนห้อยลงมาจากต้นแอปเปิ้ล
         (( ล่าเหยื่อในแบบของเจ้าซะ! ))

         โซระใช้ทักษะของสไลม์ทำให้ตนเองกลายเป็นของเหลว จากนั้นก็กระโดดเข้าหารังผึ้งทันที
         พอกลืนเข้าไปทั้งพวง รังของผึ้งหวานก็ละลายด้วยกรดจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม
         แหวะ! นี่มันอะไรกัน ไม่เห็นจะมีน้ำผึ้งอย่างที่พูดเลยมีแต่อะไรก็ไม่รู้รสชาติเหมือนยาง
         - ต้านเหล็กใน
         (( พอแค่นี้ก่อนดีกว่า ข้าดูพลังของเจ้ามามากพอแล้ว ))

         อะไรกัน? ไม่เห็นจะมีประโยชน์สำหรับในการต่อสู้ของผมเลย
         ตรารูปข้าวหลามตัดสีแดงได้โผล่ออกมาบนแขนข้างขวาหนึ่งอันโดยที่โซระไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่ทะเลาะกับสเนล
         (( เอาเถอะ คงถึงเวลาที่ข้าจะปรากฏแล้วล่ะ เจ้าศิษย์โง่! ตามข้ามาเร็วๆ อย่าช้า ))

         ครับๆ ขี้บ่นจัง คราวนี้คงจะมีประโยชน์สำหรับผมไม่มากก็น้อยละนะ