“คุณเยี่ย” แม่บ้านของบ้านเอ่ยขึ้น “คุณอยู่ข้างในหรือเปล่า?”
เยี่ยสือฮวานกวักน้ำขึ้นล้างหน้าและเอาน้ำล้างยาที่อ้วกออกมาลงไปก่อนจะขานตอบ “อยู่”
แม่บ้านพูดออกมาอย่างไม่แน่ใจ“เปิดประตูให้ดิฉันเข้าไปหน่อยได้ไหมคะ?คุณผู้ชายให้ดิฉันเข้ามาดูให้แน่ใจว่าคุณแท้งแล้วจริงๆ”
เยี่ยสือฮวานกำมือแน่นตัวแข็งทื่อไปหมด เธอไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปพักใหญ่
แม่บ้านเคาะประตูอย่างร้อนใจก่อนถามออกมา“คุณเยี่ยคะ คุณทำอะไรอยู่ข้างใน? ล้วงคอเอายาออกมา....หรือเปล่าคะ?”
“เปล่านะ!” เยี่ยสือฮวานรีบปฏิเสธทันที เธอมองไปรอบๆห้องน้ำแล้วหยิบมีดกันขนคิ้วออกมาจากลิ้นชักก่อนจะถลกกระโปรงของตนเองขึ้น
เธอกัดฟันแน่นก่อนจะกดมีดลงไปที่ต้นขาของตนเองทั้งสองข้างเืสีแดงสดไหลลงมาไม่หยุด
เธอปล่อยกระโปรงลงหันไปมองใบหน้าที่ขาวซีดของตนที่อยู่ในกระจกก่อนจะยิ้มเยาะออกมา
ดีนะที่สภาพของเธอตอนนี้มันก็น่าสมเพชพอตัวอยู่แล้วเหมาะกับการแกล้งทำเป็แท้งได้พอดี.....
ส่วนการตรวจสามวันหลังจากนี้.....ก่อนถึงวันนั้นเธอจะไปจากที่นี่
เยี่ยสือฮวานกดความรู้สึกเจ็บที่ต้นขาไว้และเดินออกไปเปิดประตู
เืสีแดงสดไหลลงมาตามขาขาวเรียวเล็กของเธอทิ้งรอยเืไว้บนพื้นเต็มไปหมด
ใบหน้าที่ขาวซีดของเยี่ยซือฮวานกวาดตาไปมองยังแม่บ้านก่อนจะผลักเธอออกไปให้พ้นทางเยี่ยสือฮวานค่อยๆเดินเข้าไปยังห้องนอนของตน
แม่บ้านก้มลงมองรอยเืบนพื้นคิดว่าเยี่ยสือฮวานคงจะแท้งแล้วจริงๆเธอถอนหายใจออกมาอย่างเสียดาย
เยี่ยสือฮวานล็อคประตูตอนนี้เองเธอถึงกล้าหยิบกระดาษทิชชู่มากดห้ามเืไว้
เธอจงใจนำกระดาษทิชชู่ที่เต็มไปด้วยเืนั้นวางไว้บนโต๊ะน้ำชาจากนั้นจึงมุดตัวลงไปในผ้าห่มแล้วเรียกให้แม่บ้านมาจัดการทำความสะอาด
แม่บ้านรีบเข้ามาทำความสะอาดและถ่ายรูปไปให้สีโม่อวี่ดูอย่างรวดเร็ว
ภายในรูปภาพกระดาษทิชชู่ที่เต็มไปด้วยเืนั้นกองสูงราวูเาเืสีแดงสดนั้นน่ากลัวเป็อย่างมาก
สีโม่อวี่จ้องมองภาพนั้นนานกว่าครึ่งนาที
……
เยี่ยสือฮวานไม่กล้าหลับตาลงเธอรีบเก็บกระเป๋าทันทีวางแผนว่าคืนของวันที่สองเธอก็จะหนีออกไปจากที่นี่
ทว่าฟ้ากลับไม่เป็ใจให้เธอได้หนีวันที่สองที่บ้านของเธอก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมา
เป็บอดี้การ์ดสวมชุดดำสองคนพวกเขาพูดกับเยี่ยสือฮวานด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“พวกเราเป็คนที่ประธานสีส่งมาให้พาคุณไปตรวจ”
“ฉันไม่ไป” เยี่ยสือฮวานถอยหลังหนี ส่ายหัวไปมา “ฉันแท้งไปแล้ว เืออกมามากมายขนาดนั้น สีโม่อวี่ไม่เห็นหรือยังไง?”
บอดี้การ์ดพวกนั้นยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง“คุณเยี่ย คุณไปกับพวกเราซะดีดีเถอะ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงต้องใช้กำลัง”
เยี่ยสือฮวานกล้าไปโรงพยาบาลที่ไหนกันล่ะเมื่อวานเธอแท้งปลอมนี่นา
“ไม่ว่ายังไงฉันก็เป็ภรรยาของประธานสีพวกนายกล้าลงมือกับฉันเหรอ?”เธอเชิ่ดหน้าขึ้น แสดงท่าทีขัดขืน
บอดี้การ์ดพวกนั้นมองเธอด้วยสายตาเ็าเอ่ยคำว่าขอโทษออกมาก่อนที่ทั้งสองจะมาจับแขนทั้งสองข้างของเยี่ยสือฮวานไว้และบังคับให้เธอเดินออกไปข้างนอก
“พวกนายทำอะไร ปล่อยฉัน!” เยี่ยสือฮวานพยายามที่จะขัดขืนอย่างสุดชีวิตเธอยกเท้าขึ้นถีบสะเปะสะปะไปหมดอย่า
แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามขนาดไหนก็ไม่สามารถสู้แรงของบอดี้การ์ดตัวโตได้ไม่นานเธอก็โดนล็อคแขนอย่างนั้นแล้วยัดเข้าไปในรถ
รถเคลื่อนตัวออกจากบ้านไปจุดหมายคือโรงพยาบาล
หัวใจของเยี่ยสือฮวานบีบรัดไปหมดนิ้วของเธอสั่นไหวไม่หยุด
ลูกของเธอยังอยู่ถ้าเกิดว่าสีโม่อวี่รู้เื่นี้ที่โรงพยาบาลเขาจะต้องให้เธอเข้าทำการทำแท้งที่โรงพยาบแน่นอน
ไม่ได้!
เธอต้องหาวิธีเก็บลูกเอาไว้.....
เยี่ยสือฮวานมองภาพข้างถนนที่ผ่านไปไวอย่างมากเพราะความเร็วของรถตอนนี้แม้แต่ความคิดที่จะกระโดลงรถยังแวบเข้ามาในหัวเธอเลย
เพียงแต่พอเธอขยับหน่อยบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างกายก็จะจับเธอไว้ไม่ให้ขยับเธอทำอะไรไม่ได้เลย
เธอเหมือนเป็ปลาบนเขียงโดนบอดี้การ์ดทั้งสองคนดึงออกมาจากรถ
“ปล่อยฉัน! ฉันไม่ไปโรงพยาบาล!” เยี่ยสือฮวานดิ้นรนอย่างไร้เรี่ยวแรงข้อมือของเธอโดนบีบจนแดงไปหมด
เธอเจ็บจนเหมือนกระดูกจะหัก
เส้นทางที่แสนสั้นนั้นไม่นานเธอก็มาถึงจุดหมาย
แต่ที่ที่เธอมาถึงคือห้องผ่าตัด!
นี่มันหมายความว่ายังไง?
ต้องตรวจก่อนไม่ใช่เหรอ?หรือว่าสีโม่อวี่รู้แล้วว่าเธอแกล้งแท้งปลอมๆ
ไม่มีทาง!