"สวยไหมคะที่รัก" ขนมนำชุดแต่งงานทาบบนตัว หมุนซ้ายขวาให้ชายตรงหน้าดู
"หนูใส่อะไรก็สวยทั้งนั้นแหละจ้ะ"
"แต่พี่ทัชแอบเอาชุดแต่งงานใส่กระเป๋าขนม ไม่บอกกันสักคำเลยนะ"
"พี่ป่าวนะ"
"ไม่ต้องเฉไฉเลย เดี๋ยวขนมขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ"
สีหน้าเธอดูมีความสุขกับการมาเที่ยวครั้งนี้มาก
แปร๊บ แปร๊บ!
ไฟรอบบ้านกระพริบไปมา ไฟติดๆดับๆมาสักพักใหญ่แล้วลมข้างนอกก็พัดแรง น่าจะเกี่ยวกับลมพายุด้านนอก
แอ๊ดดด ~
เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น เผยให้เห็นสาวสวยตรงหน้าในชุดแต่งงานผมอยากจะลองััเธอในชุดนี้มาก เผื่อจะลบภาพความฝันที่แสนสอิดสเอียนออกไปได้บ้าง
"สวยมากเลยขนม มานั่งตักพี่สิ"
ขนมเดินมาช้าๆ เธอนั่งตักของผม ไม่วายมือผมเลื่อนไปััหน้าอกนูนและสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอ
'กลิ่นนี้อีกแล้ว กลิ่นแบบนี้เคยได้กลิ่นที่ไหนนะ'
"พี่ทัช... จับขนมมัดกับเตียงสิคะ"
"หืม ขนมอยากลองอะไรใหม่ๆหรอคะ"
ผมไม่รีรอ รับคำของเธอ อุ้มเธอนอนบนเตียงมือนึงดึงเชือกที่มัดผ้าม่านไว้ จับเธอมัดกับหัวเตียงทั้งสองข้างมือของผมลูบไล้ตามตัวเธอ
พรึ่บบ! ไฟดับ
"ไฟมาดับอะไรตอนนี้วะ !!?"
ผมหงุดหงิดนิดหน่อยก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง
"พี่ไปดูคัทเอาท์ก่อนนะขนม"
สองเท้าเดินไปในความมืด รอบข้างมืดสนิทมีเพียงแสงไฟจากโทรศัพท์มือถือของผมที่ใช้ส่องทางเงาสลัวของผ้าม่านที่ต้องกับแสงโทรศัพท์ เพิ่มบรรยากาศชวนขนลุก
แก๊ก แก๊ก พรึ่บ!
บ้านกลับมาสว่างอีกครั้ง
พลั่ก!
ความรู้สึกเหมือนถูกของแข็งตีเข้าที่ท้ายทอย จนทัชสลบไป
ผมสลบไปเพียงไม่นาน ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งและปวดหัวมากผมค่อยๆลืมตาตื่น มองเห็นเท้าของตัวเองก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นไฟในบ้านสว่างเหมือนเดิมแล้ว เมื่อตาที่พล่าเบลอเริ่มมองเห็นชัดขึ้นปรากฏร่างของชายฉกรรนับสิบคนกำลังยืนอยู่ทั่วห้องภาพที่ผมเห็นคือภรรยาของผมกำลังถูกพวกชั่วช้าผลัดกันข่มขืนเธอ ผมสงสารภรรยาเธอพยายามร้องขอให้พวกมันหยุด ผมอยากจะเข้าไปช่วยเธอเหลือเกิน แต่มือ เท้า และปากถูกพวกมันมัดไว้
"พี่ปล่อยหนูเถอะ กรี๊ดดด!!"
ผมหันไปตามเสียงกรี๊ดที่ดังมาจากทีวี สิ่งที่เห็นทำผมอึ้งจนช็อคภาพของเพลงที่เปลือยเปล่ากำลังถูกพวกโจรชั่วกลุ่มเดียวกันนี้ข่มขืน ซ้ำยังเอาบุหรี่จี้และแส้เฆี่ยนตีเธออย่างน่าเวทนา
"เสร็จกันทุกคนยังวะ อัดคลิปไว้แค่นี้พอๆ"
เสียงของคนผมทอง มันมีรอยสักเต็มตัว
"ไงไอคุณชาย รู้สึกไงบ้างครับเห็นเมียถูกคนอื่น ... อึกๆ ฮ่าๆๆ"
มันทำท่าล้อเลียนอย่างทุเรศที่สุด
"อ่ออยยย อูๆๆๆ"
ผมดิ้นไปมาให้พวกมันปล่อย แต่ดูท่าจะเหนื่อยเปล่าผมได้แต่ร้องไห้สงสารภรรยาผมเหลือเกิน มันรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ข้างในสงสารทั้งเพลงที่เคยถูกพวกระยำทำร้าย ทั้งสงสารภรรยาที่ถูกพวกมันข่มขืนต่อหน้าผม เจ็บใจ!!เจ็บเหลือเกิน!!!
"นายกูเขาจงเกลียดจงชังอินี่น่าดู เคยสั่งพวกกูไปข่มขืนมันรอบนึงครั้งนี้ยังสั่งพวกกูมาข่มขืนมันซ้ำอีกว่ะ อ่ะฮ่าๆๆๆ"
เสียงหัวเราะร่วนดังทั่วห้อง
"กรรมของมึงจริงๆอิเพลง ยุ่งกับผัวชาวบ้านเขาก็ต้องเจอแบบนี้แหละ จุ๊ จุ๊จุ๊"
'เพลงที่ไหน นี่มันขนม ฮือออ ขนมพี่ขอโทษ พี่ช่วยอะไรหนูไม่ได้เลย ฮือออ'
ผมได้แต่ร้องไห้ สงสารภรรยาของผม
"กลับเว้ย ทิ้งมันไว้แบบนี้แหละ!"
หัวหน้าของพวกโจรสั่ง
พรึ่บบบ! ไฟดับ
ไฟดับอีกครั้ง ครั้งนี้มืดสนิทไม่มีแสงจากทั้งโทรศัพท์หรือแสงไฟจากด้านนอกส่องมา
"อ่ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ วันนี้วันดีจริงๆ กูจะได้สะสางบาปกรรมของพวกมึง ทีละคนทีละคน ฮ่า ๆๆๆ"
เสียงหัวเราะทั้งเล็กและแหลมดังระงมไปทั่วห้องไฟที่ดับสนิทสว่างขึ้นมาอีกครั้ง ไฟภายในบ้านติดๆดับๆอยู่สักพัก
"ไปดิวะ รอให้ผีแม่งมาหักคอพวกมึงหรอ!!!"
พวกมันสิบกว่าคนรีบแย่งกันออกจากประตูห้อง วิ่งหนีกระจัดกระจายกันไปคนละทาง
ฟู่วววว
ความรู้สึกเหมือนมีใครยืนอยู่ด้านหลังทำผมรู้สึกหวาดระแวงและกลัวไปหมด เหมือนมีใครเป่าลมใส่ที่ต้นคอเชือกที่มัดมือผมไว้จู่ๆก็คลายตัว ผมรีบแกะเชือกที่เท้าและปากรีบวิ่งไปดูอาการของภรรยาผมที่นอนแน่นิ่งไป ดวงตาของเธอเหม่อลอย เืสีแดงไหลออกมาจากช่องคลอดของเธอไม่หยุดชุดแต่งงานตอนนี้เต็มไปด้วยรอยเื รอยเชือกที่มัดขนมไว้มีแต่รอยช้ำและแดงแหวนแต่งงานข้างซ้ายที่ผมให้เธอไว้ในวันหมั้นก็หายไป คงจะถูกพวกโจรขโมยไปแน่ๆ
"ฮือออ ขนม อย่าเป็อะไรไปนะ อ๊ากกกก ฮืออ"
ผมได้แต่ร้องไห้คร่ำครวญสงสารเธอเหลือเกิน
จังหวะเดียวกันที่หางตาของผม เหลือบไปมองเห็นเงาสีดำๆกำลังยืนจ้องมองมาที่ผมและขนม เมื่อผมหันไปมองให้เต็มตา เงานั้นก็หายไปกับความมืด
"เวรกรรมอะไร ให้พี่กับขนมต้องมาเจออะไรแบบนี้ ฮืออออ"
'ยังไม่สำนึกอีกหรอ ว่าเวรกรรมอะไรของพวกมึง'
8K
