เจิ้งหยวนได้ยินประโยคนี้เป็ครั้งแรกแววตาของเธอเปล่งประกาย ข้ามคติประจำใจไปก่อนแค่เพียงข้อนี้ข้อเดียวเธอก็เปลี่ยนความตั้งใจเป็ต้องแต่งกับเฝิงเจี้ยนเหวินให้ได้! หลายปีที่อยู่ในสกุลหลินเธอเข็ดขยาดการอยู่ร่วมกับแม่สามีจริงๆจนเธอคิดว่าคงปรับตัวให้เข้ากับแม่สามีไม่ได้ชั่วชีวิต
เฉินชุ่ยอวิ๋นเห็นสีหน้าเจิ้งหยวนอ่อนลงทั้งยังดูพอใจกับเื่นี้ เธอลอบคิดว่าบุตรสาวก็รู้จักข้อบกพร่องของตัวเองดีตระหนักว่านิสัยเสียๆ ของตนอาจเข้ากับแม่สามีไม่ได้ เธอจึงยันตัวลุกขึ้น “เอาละแกพักผ่อนไปก่อน ฉันจะออกไปอุ่นข้าวให้ ตอนเที่ยงแกไม่ได้กินข้าว หิวแล้วละมั้ง?”
เจิ้งหยวนตื่นมาทั้งตระหนักและยินดี ไม่ได้สนใจว่าจะปวดท้องหิวหรือไม่ พอเฉินชุ่ยอวิ๋นเอ่ยเช่นนี้ท้องเธอก็ร้อง ‘โคกคราก’ ดังลั่น
เธอยิ้มแหยเห็นดังนั้นเฉินชุ่ยอวิ๋นจึงจิ้มหน้าผากบุตรสาวแล้วหันหลังไปยังห้องครัว
เมื่อเฉินชุ่ยอวิ๋นจากไปเจิ้งหยวนค่อยๆ เอนหลังพิงร่างกายส่วนที่ไม่ได้รับาเ็ลงบนที่นอนแล้วหลับตาครุ่นคิดว่าเส้นทางต่อจากนี้เธอควรทำอย่างไรงานแต่งกับสกุลเฝิงกำหนดไว้ต้นปีหน้า ปัจจุบันคือเดือนหก เหลือเวลาอีกแค่หกเดือนในชาติก่อน เธอจำได้ว่าเดือนนี้ครอบครัวจะได้รับความเดือดร้อนจากเธอจนเกิดเื่เลวร้ายตามมามากมายหากชาตินี้เธอแต่งเข้าสกุลเฝิงตามน้ำ เื่พวกนั้นจะไม่เกิดขึ้นหรือเปล่า?เธอกำมือแน่นพลางสาบานกับตัวเองเงียบๆว่า ต่อไปจะปกป้องทุกคนในบ้านอย่างดี ให้ครอบครัวมีชีวิตสุขสบาย ่ปีนี้ทุกครัวเรือนต่างขาดแคลนเสื้อผ้า ครอบครัวที่ร่ำรวยหน่อยจะมีเงินตกถึงมือตลอดทั้งปีประมาณร้อยกว่าหยวน เงินเล็กน้อยเท่านี้ด้วยเงินเพียงเท่านี้ แค่นำมาซื้อน้ำมัน เกลือ ซอส น้ำส้มสายชู เสื้อผ้า ถุงเท้าและรองเท้าต่างๆ ก็แทบจะไม่พอยาไส้แล้ว ยิ่งคุณแม่มีโรคหัวใจ ไม่เพียงไม่อาจทำงานแลกแต้มยังต้องจ่ายเงินซื้อยาจำนวนมากต่อปี บ้านของเธอลำบากจริงๆ
เพียงแต่ตอนนี้ปี1973 การประท้วงยังไม่จบก็เลิกพูดถึงการปฏิรูปเศรษฐกิจไปได้เลย เธอไม่อาจทำธุรกิจหาเงินได้แล้วทำอย่างไรครอบครัวจึงจะมีชีวิตดีขึ้นเล่า?
ลองคิดดูเธออดกังวลเล็กน้อยไม่ได้ ทว่าในขณะที่กำลังว้าวุ่นเธอพลันรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่าง ความคิดเปลี่ยนเพียงพริบตาเดียวทัศนียภาพเบื้องหน้าก็พลิกผันจากหน้ามือเป็หลังมือ
นี่…นี่มัน…
เธอก้าวไปข้างหน้าด้วยความตกตะลึงหันหน้าซ้ายขวามองรอบด้าน โต๊ะ เก้าอี้ โคมไฟระย้าคริสตัลภาพวาดบนฝาผนังอันคุ้นเคย… ที่นี่มันห้องส่วนตัวที่เธอกินข้าวกับลูกชายก่อนตาย!
เธอจำได้ขึ้นใจว่าตอนนั้นโคมไฟคริสตัลร่วงลงมาจานอาหารบนโต๊ะก็ลื่นไถลจนตกพื้นแตกละเอียดไปหมดแล้วนี่? เธอหยิบแก้วทรงสูงบนโต๊ะขึ้นมาดูมันยังสภาพเหมือนเดิมเลย!
นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เธอย้อนเวลากลับมาหรือไม่ได้ย้อนกันแน่? การเกิดใหม่เป็แค่ฝันตื่นหนึ่งหรือ? ์เห็นตายอย่าง‘กล้าหาญ’ จึงตั้งใจหยอกล้อเธอเล่นโดยเฉพาะ?
ไม่ไม่ใช่
วินาทีต่อมาเจิ้งหยวนจึงเริ่มสงบจากความตื่นตระหนก
เธอก้มลงมองเสื้อผ้าติดตัวเสื้อเชิ้ตแดครอน [1] และกางเกงขาพองสีฟ้ามันเป็ชุดที่เธอใส่หลังจากย้อนเวลา!
หรือว่าคืออีกมิติ? แม้เธอจะไม่เคยอ่านนิยายยอดนิยมแต่ก็เคยฟังหวาเล่อเล่าเค้าโครงนิยายมานิดหน่อย หวาเล่อยังแขวะว่าดัชนีทองคำ [2] ที่กำหนดมาอย่างมิติช่างใหญ่เกินไปมันช่างน่าเหลือเชื่อเป็อย่างยิ่งเป็ไปได้ไหมว่าหลังย้อนเวลาเธอก็มีดัชนีทองคำเหมือนกัน? เจิ้งหยวนพลันดีใจเมื่อคิดถึงตรงนี้
ว่ากันว่ามิติบางแห่งเป็แบบน้ำพุิญญาที่สามารถปลูกพืชเลี้ยงสัตว์ได้บางแห่งทำได้เพียงเก็บของ คล้ายคลังเก็บของในเกมแต่มิติของเธอเหมือนจะไม่เข้าข่ายทั้งสองประเภทนี้เลยแม้แต่น้อย
เชิงอรรถ
[1] แดครอนหมายถึง ชื่อการค้าของเส้นใยโพลิแอสเตอร์ในประเทศสหรัฐอเมริกา
[2] ดัชนีทองคำหมายถึง ไอเทมโกง
994
