ปีศาจสาว เซี่ย เหมยลี่ ดึงหลิวซานเหอ เข้าสู่ถ้ำมายา อันเป็สถานที่พักของนางตลอดระยะเวลา 1,000 ปีที่ผ่านมา ไม่มีบุรุษใดเคยเหยียบย่ำสถานที่แห่งนี้มาก่อน ทั้งสองหนุ่มสาวต่างพากันร่วมรักอย่างดูดดื่ม ไฟราคะในใจของเหมยลี่ที่เคยหลับใหลมาตลอดพันปีเริ่มถูกปลดปล่อยออกมา นี่เป็ครั้งแรกที่นางได้ัักับความรักและความปรารถนาอย่างแท้จริง
เมื่อความเร่าร้อนค่อยๆ ลดลง คนทั้งสองเริ่มที่จะถามถึงประวัติความเป็มาของกันและกัน หลิวซานเหอ ผู้เป็บัณฑิตหนุ่มซื่อบื้อ ได้เล่าเื่ราวของเขาที่ต้องเผชิญกับความล้มเหลวในชีวิต ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่เคยสำเร็จ ทำให้เขาเดินทางอย่างไร้จุดหมายจนได้พบกับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์นี้ ขณะที่เซี่ย เหมยลี่ เล่าถึงการเป็ปีศาจสาวที่มีอายุยืนยาวและความเหงาเดียวดายที่ต้องทนทุกข์มาตลอดพันปี
เซี่ย เหมยลี่ เป็ปีศาจกระต่ายน้อยที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับคนรักของเธอ ทั้งสองมีความรักที่อบอุ่นและบริสุทธิ์ แต่วันหนึ่ง ความสุขนั้นต้องพบกับจุดจบเมื่อาาปีศาจผู้ทรงพลังได้พบเข้ากับเธอ าาปีศาจตกหลุมรักเธอทันทีและพยายามสารภาพรักกับเธอ แต่เซี่ย เหมยลี่ ปฏิเสธเขาด้วยหัวใจที่ภักดีต่อคนรักของเธอ
ความปฏิเสธของเธอทำให้าาปีศาจรู้สึกเจ็บแค้นและโกรธเกรี้ยว เขาจึงมอบคำสาปราคะให้กับเธอ คำสาปนี้ทำให้เธอต้องถูกครอบงำด้วยความปรารถนาและตัณหาทุกคืนวัน หากเธอได้มีความสัมพันธ์กับชายใดที่เผลอผ่านมา คำสาปก็จะคลายตัวชั่วคราว ทำให้เธอกลับมาเป็ตัวของตัวเองอีกครั้ง แต่เมื่อนั้นเอง ความเ็ปและความทรมานจากคำสาปก็จะกลับมาใหม่ทุกคืน
"เ้าช่างเป็ผู้หญิงที่น่าสงสารนัก" หลิวซานเหอพูดออกมาพร้อมทั้งหลั่งน้ำตาแทนเธอ ความรู้สึกเห็นใจที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจทำให้เขาไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้
เซี่ย เหมยลี่มองเขาด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและได้รับความเห็นใจที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิตของเธอ เธอยิ้มรับพร้อมทั้งพูดอย่างอ่อนโยน "ขอบคุณเ้านะ เ้าทึ่มผู้นี้"
แม้ว่าเธอจะใช้คำว่า 'ทึ่ม' แต่ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความขอบคุณและความรักที่เริ่มเติบโตขึ้นภายในใจของเธอ หลิวซานเหอรู้สึกว่าคำพูดเ่าั้มีความหมายลึกซึ้งและทำให้เขามีความหวังว่าเขาจะสามารถช่วยเธอได้ในสักวันหนึ่ง
ทั้งสองคนมองหน้ากัน รู้สึกถึงความผูกพันที่เริ่มแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ ในใจของหลิวซานเหอ เขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเซี่ย เหมยลี่ให้หลุดพ้นจากคำสาปที่แสนทรมานนี้ให้ได้
"เ้าจะสงสารข้าได้อีกนานแค่ไหน?" เซี่ย เหมยลี่ถามพลางดึงหลิวซานเหอไปยังส่วนลึกของถ้ำมายา ที่นั่น เผยให้เห็นภาพซากศพผู้ชายนับพันนับหมื่นที่ถูกสูบพลังชีวิตจนเหลือเพียงกระดูกและิัที่แห้งกรัง ทุกศพบ่งบอกถึงความทรมานและความสิ้นหวัง
หลิวซานเหอรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แทรกซึมไปทั่วร่างกาย ร่างกายของเขาสั่นสะท้านและตื่นตะลึงกับภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้า เขาหันกลับมามองเซี่ย เหมยลี่ ซึ่งใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าและความเ็ป
"เ้าก็เป็หนึ่งในผู้เคราะห์ร้ายเช่นกัน" หลิวซานเหอพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ "มันไม่ใช่ความผิดของเ้า แต่มันเป็ความผิดของาาปีศาจที่สร้างคำสาปนี้ให้กับเ้า"
เซี่ย เหมยลี่พยักหน้าเบา ๆ น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มของเธอ "ข้าไม่้าทำร้ายใคร แต่คำสาปนี้ทำให้ข้าต้องทำสิ่งที่ข้าไม่้า ทุกครั้งที่ข้าสูบพลังชีวิตของชายหนุ่มเหล่านี้ ข้าก็รู้สึกว่าข้าตายไปทีละนิด"
หลิวซานเหอยื่นมือไปจับมือของเธอ "ข้าจะช่วยเ้าให้หลุดพ้นจากคำสาปนี้ เราจะหาทางออกไปด้วยกัน"
เซี่ย เหมยลี่มองหลิวซานเหอด้วยความหวังและความเชื่อใจ ในใจของเธอรู้สึกว่าเขาอาจเป็คนที่สามารถช่วยเธอให้หลุดพ้นจากคำสาปอันทรมานนี้ได้
ด้วยความซาบซึ้งใจและความเหงาที่ก่อตัวขึ้นในใจ เซี่ย เหมยลี่เอื้อมมือไปโอบกอดเรือนร่างของหลิวซานเหอไว้แน่น นางััถึงความอบอุ่นจากเขา ความเ็ปที่สั่งสมมานับพันปีเริ่มเบาบางลงเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มผู้นี้
หลิวซานเหอไม่ได้ขัดขืน กลับโอบกอดนางไว้แน่นเช่นกัน ความอบอุ่นที่ถ่ายทอดผ่านการกอดนั้นทำให้เขารู้สึกถึงความเป็มนุษย์ของนาง แม้ว่านางจะเป็ปีศาจ แต่ในขณะนี้ นางก็เป็เพียงหญิงสาวที่้าความรักและความอบอุ่นเท่านั้น
"ข้าอยู่ตรงนี้" หลิวซานเหอกระซิบเบา ๆ ข้างหูของนาง "เ้าจะไม่ต้องเผชิญความเ็ปนี้เพียงลำพังอีกต่อไป"
เซี่ย เหมยลี่น้ำตาไหลอาบแก้ม ยิ้มรับด้วยความขอบคุณและความหวัง "ขอบคุณเ้ามาก หลิวซานเหอ ข้าหวังว่าคำสาปนี้จะถูกทำลาย และเราจะมีชีวิตที่เป็อิสระจากมัน"
ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันท่ามกลางแสงสลัวของถ้ำมายา ความเงียบสงบในชั่วขณะนั้นทำให้พวกเขารู้สึกถึงความเป็หนึ่งเดียวกัน และความมุ่งมั่นในการต่อสู้กับชะตากรรมที่โหดร้าย
ในบรรยากาศของถ้ำมายาอันลึกลับ ปีศาจสาวเซี่ย เหมยลี่ ได้ยินเสียงของหลิวซานเหอพร้อมกับน้ำเสียงอบอุ่นที่เต็มไปด้วยความจริงใจ "ข้าขอตรวจปราณิญญาของเ้าได้รึไม่" ชายหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและเข้าใจ
เซี่ย เหมยลี่ มองเขาด้วยความสงสัยและความหวาดกลัวในดวงตาของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกถึงความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เมื่อเขายอมให้นางทำตามคำขอ นางใช้มือแตะที่กลางหน้าผากของเขา ััอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักที่ชัดเจน
เมื่อพลังงานของนางัักับพลังงานของเขา นางรู้สึกถึงการเชื่อมต่อกับอดีตที่เคยมี ่ชีวิตที่ผ่านมา ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเขาในชาติที่แล้วได้ปรากฏชัดในสายตาของนาง ความทรงจำเ่าั้เหมือนภาพถ่ายที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละภาพ ั้แ่ต้นจนถึง่ชีวิตที่เ็ปที่ได้เผชิญในรอบพันปี
เซี่ย เหมยลี่ ะเืใจอย่างรุนแรง ขนตาของนางยาวขึ้นด้วยน้ำตาที่เริ่มไหลริน เธอพูดออกมาด้วยเสียงสะอื้น "เป็เ้าเป็เ้าจริงๆด้วย...ในที่สุดเ้าก็กลับมาแล้ว เ้าไม่ลืมคำสัญญาของเรา"
คำพูดของนางสะท้อนความเ็ปและความหวังในใจของนางที่ค้างคามานานนับพันปี ขณะเดียวกัน หลิวซานเหอก็ยิ้มตอบด้วยความจริงใจและเข้าใจ "ข้าจะไม่ลืมคำสัญญานั้นเลย ข้าได้กลับมาที่นี่เพราะข้า้าที่จะรักษาสัญญานั้นให้สมบูรณ์"
“เ้าทึม...เ้าโกหกข้า เ้าจำเกี่ยวกับตัวข้าไม่ได้สักนิด..”
ในขณะที่นางพูด หลิวซานเหอ ยังคงยิ้มให้แม้จะรู้สึกถึงความขมขื่นในใจของนาง ความจริงแล้วเขาไม่ได้ตั้งใจโกหก
แต่ความทรงจำของเขาเริ่มกลับมาบางส่วนหลังจากที่เขาและนางเชื่อมถึงกัน
850
