ตอนที่ 8 การทดสอบที่ทะเลสาบ
เมื่อได้รู้จักทุกคนแล้วโพรทาเลียก็รู้สึกโล่งใจที่ได้เจอกับพี่น้องของเธออีกครั้งและได้รู้จักเพื่อนใหม่อีกสองคนเอมิลี่ เกรซ กับ คาเอล มิโดว่า ตอนแรกเธอนึกว่าเอมิลี่เป็แฟนของฟีนีอุสทำเอาทุกคนขำไปหมด จนเอมิลี่กับฟีนีอุสต้องอธิบายว่าทั้งสองคนเป็พี่น้องกันเฉยๆตอนแรกโพรทาเลียงงเลยว่าทั้งสองไม่เหมือนกันจนทั้งสองคนต้องเอารูปพ่อแม่ให้หนูทำเอาเธอรู้เลยว่าทำไมทั้งสองคนถึงต่างกันขนาดนี้ส่วนอีกคน คาเอล เป็เซนทอร์ แต่เธอมีรูปลักษณ์เป็มนุษย์ทำเอางงๆเลยว่าอีกฝ่ายทำไมไม่อยู่ในร่างเซนทอร์ เธอไม่บอกอะไรทำเอาเธอสงสัยเข้าไปอีก
ตอนนี้มีอีกหลายอย่างที่โพรทาเลียไม่รู้รวมไปถึงเื่ในค่ายอีกมากมาย เธออยากรู้ว่านูอัสนั้นมีลูกสมุนอยู่ในค่ายนี้ไหมเธอจะได้รู้ไว้เพื่อความปลอดภัยของตนและคนอื่นๆโพรทาเลียกำลังคิดว่าจะถามทุกคนยังไงดี ก่อนจะคิดออกว่าแค่ถามไปง่ายๆ ก็พอ ถ้าไม่มีคนตอบเธอก็จะคิดเอาเอง
“คือ...ขอถามเกี่ยวกับโพรทาเลียหน่อยได้ไหมขอรับ?”
ทุกคนต่างมองมาที่คีย์กันหมดพวกเขามองหน้ากันอย่างคิดว่าควรทำไงดี
โฟกัสไอออกมาหนึ่งครั้งก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น “นายอยากถามอะไรล่ะ?คีย์”
“เอ่อ...เห็นบอกว่าทุกคนเป็ปรปักษ์กับโพรทาเลียงั้นทุกคนก็ต้องรู้ว่าใครเป็ฝ่ายเดียวกันกับโพรทาเลียด้วยใช่ไหมขอรับ?”
“ใช่แล้วล่ะ” ฟีนีอุสพูดขึ้นมาทันที “พวกเราทุกคนรู้ว่าใครอยู่ฝ่ายเดียวกันกับโพรทาเลียมั้งนะ”
โพรทาเลียนั่งคิดสักครู่ก่อนจะหันกลับมามองทุกคน “งั้นช่วยบอกข้าหน่อยได้ไหม?ข้าจะได้ระวังตัวกับพี่สาวข้านะ เนอะ? พี่ลิซ่า”
ลิซ่ามองโพรทาเลียก่อนจะพยักหน้าทันที “จริงของคีย์พวกข้าจะได้ระวังตัวกันมากขึ้น แล้วก็เผื่อมีเื่ไม่ชอบมาพากลพวกข้าจะมารายงานพวกเ้าได้นะ”
พอทุกคนได้ฟังแบบนั้น ทุกคนพยักหน้าทันทีพวกเขาชอบความคิดของทั้งสองคนที่เสนอแบบนั้นออกมา
“ได้เลยพวกเราจะบอกให้ว่าใครอยู่ฝ่ายนั้นมั้ง!”
พอโฟกัสพูดจบเธอก็ให้ทุกคนมาช่วยอธิบายว่าใครเป็พรรคพวกของนูอัสมั้งโพรทาเลียฟังทั้งหมดก็เข้าใจว่ามีใครมั้งที่อยู่ข้างนูอัสเธอคิดหนักเลยที่พรรคพวกของนูอัสเยอะกว่าที่คิด แต่ก็ดีที่ไม่ค่อยมีคนของบ้านเฮอร์มีสเท่าไรเธอไม่อยากมาจัดการเด็กบ้านเดียวกับเธอจริงๆแต่หลังจากนี้เธอคงต้องไปตรวจสอบว่าคนพวกนี้มีใครเป็มนุษย์หรือปีศาจมั้งหลังจากนี้เธอต้องเหนื่อยอีกแน่ๆ
“ขอบคุณสำหรับข้อมูลขอรับพวกข้าจะระวังอย่างดีเลยล่ะ”
“แล้วหลังจากนี้พวกนายจะไปไหนต่อล่ะ?” โฟกัสถามคีย์หลังจากจบการสนทนากัน
“เอ่อ...ไม่รู้สิตามตารางที่ได้มาก็ว่างแล้วด้วย ่นี้ไม่ค่อยมีกิจกรรมหรือการฝึกให้ทำเพราะเห็นว่าเหล่าครูฝึกไม่ว่างกัน ข้าว่าหลังกินข้าวกลางวันจะไปหาที่ฝึกหน่อยนะ”
“งั้นเหรอ ส่วนใหญ่คนมาใหม่ไม่ค่อยชอบทำอะไรเยอะแยะแต่นายกับจะไปฝึกหลังทานข้าวซะงั้น” โอราอุสเห็นเด็กหนุ่มพูดแบบนั้นทำให้เขาชอบที่เด็กคนนี้ดูขยันกว่าเด็กใหม่หลายคนอีก “ขยันจังนะ คีย์”
โพรทาเลียได้รับคำชมถึงกับรู้สึกเขินหน่อยๆเธอเกาแก้มของตัวเองเวลาเขิน “ไม่ขนาดนั้นหรอกขอรับ...”
โฟกัสที่มองคีย์ที่กำลังเขินอายทำให้เธอรู้สึกเหมือนเห็นภาพซ้อนของพี่สาวตอนเด็กๆออกมาจากตัวอีกฝ่ายเวลาเขินอายพี่สาวจะชอบเกาแก้มตัวเองเป็บางครั้งเธอส่ายหน้าทันที เธอรู้สึกแปลกๆ ที่ตัวเองคิดถึงภาพพี่สาวตอนเด็กขึ้นมาโดยที่เธอไม่ได้คิดเื่พี่สาวมานานแล้ว ระหว่างที่โฟกัสกำลังคิดถึงสิ่งที่ตัวเองเห็นก็มีบางคนไม่ชอบใจที่โอราอุสชมคีย์อย่างสนิทสนมแบบนั้นเขากำลังจะชมคีย์ แต่อีกฝ่ายดันมาตัดหน้าเขาซะงั้น
“เอ่อ...งั้นพวกข้าขอตัวก่อนขอบคุณสำหรับข้อมูลในครั้งนี้” โพรทาเลียรีบลุกก่อนที่พี่ชายจะทำเธอตบะแตกดีกว่า “ท่านพี่ไปกันเถอะ”
“จ๊ะ ไปก่อนนะทุกคน”
ทั้งสองคนกำลังยืนขึ้นถึงเพื่อจะออกไปจากตรงนั้นพวกเขาต่างก็สะดุดตาไปเห็นคนที่อยู่ข้างหลังของทั้งสองคนพวกเขาก็ต่างโค้งคำนับให้บุคคลที่อยู่ข้างหลังทั้งสองคนโพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าพวกเขานั้นโค้งคำนับให้ใครกัน แต่แล้วความรู้สึกบางอย่างก็กระตุกต่อมความรู้สึกของโพรทาเลียขึ้นมาความรู้สึกของพลังที่คุ้นเคยพลังของเทพที่กักขังเธอั้แ่เด็กพอเห็นรีบหันไปดูก็พบกลับใบหน้าที่คล้ายกับแซเทิร์นมากๆยกเว้นสีผมกับสีตาที่แตกต่างกว่าแซเทิร์นมากๆลิซ่าเห็นถึงกับตัวสั่นเธอไม่นึกว่าจะเจอกับเทพที่ขังเธออีก
“แซ...เทิร์น...” น้ำเสียงของลิซ่าสั่นเคืองทันที
โพรทาเลียถอยห่างแล้วชักดาบออกมาทันทีทุกคนต่างมองอย่างใพร้อมกับเข้าไปห้ามคีย์ทันที
“คีย์!!”
“ห้ามหันดาบใส่เขานะ!!” โอราอุสสั่งห้ามด้วยสีหน้าตื่นใ
“แต่ชายคนนี้!!” โพรทาเลียจำได้ดีสายตาแบบนั้น สายตาที่จ้องเธออย่างเ็า
ชายผมขาวมองทั้งสองคนอย่างสงสัยก่อนที่เขาจะยิ้มอ่อนๆ ให้โพรทาเลียสับสนที่อีกฝ่ายส่งยิ้มให้ แต่เธอไม่กล้าไว้ใจได้จริงๆ ชายผมขาวค่อยๆหันไปมองลิซ่าที่ตัวสั่นเทา เพราะหวาดกลัวเขาอยู่ เขาเห็นแบบนั้นก็ค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆ เธอ โพรทาเลียเห็นแบบนั้นรีบะโออกมาทันที
“อย่าแตะต้องพี่สาวข้านะ!!”
ชายผมขาวไม่สนใจคำเตือนของเด็กหนุ่ม เขาเข้าไปใกล้ๆ ลิซ่าก่อนจะยื่นมือของเขาััไปที่ใบหน้าลิซ่าลิซ่ารู้สึกถึงความอ่อนโยนผ่านฝ่ามืออีกฝ่ายก่อนจะมองใบหน้าอีกฝ่ายที่เหมือนแซเทิร์นแต่ดูอบอุ่นกว่าแซเทิร์น
“เ้าคงหวาดกลัวข้าที่มีใบหน้าคล้ายคนที่เ้าหวาดกลัวสินะเด็กน้อย”
“ข้า...” ลิซ่ามองอีกฝ่ายอย่างสับสน “ข้านึกว่า...ท่านเป็...”
“แซเทิร์นสินะ”
เมื่อชายผมขาวพร้อมกับยิ้มอย่างที่พวกเธอไม่เคยเห็นจากแซเทิร์นนอกจากยิ้มอย่างน่ากลัวใส่พวกเธอนั้นทำให้โพรทาเลียรู้สึกว่าเขามีบางอย่างที่ไม่เหมือนแซเทิร์นจริงๆ
“ข้าขอแนะนำตัว ข้ามีนามว่า โครนอส”
“โครนอส...” ลิซ่าได้ยินชื่ออีกฝ่ายทำเอาเธออึ้งไปเลย
“โครนอส?” โพรทาเลียได้ยินเธอวางดาบลงทันที “ท่านไม่ใช่แซเทิร์นจริงๆสินะ”
โครนอสหันทางเด็กชายทันที “ใช่ ข้าไม่ใช่น้องข้าถึงแม้ตัวข้าจะมีร่างกายคล้ายเขา แต่ข้าก็ไม่ใช่เขา”
โครนอสพูดจบเขามองไปที่สายตาของเด็กชายที่มองเขาอย่างไม่ชอบใจหน่อยๆแต่ดวงตาของเขากับสะท้อนถึงความเกลียดชังมากๆ
“ดูเ้าจะไม่ชอบแซเทิร์นเท่าไรสินะ”
“...” โพรทาเลียหันหน้าหนีทันที ก่อนจะเก็บดาบทันที “ข้าไม่ขอพูดถึงแล้วกันแล้วก็ขอประทานอภัยที่ข้าหันดาบใส่ท่าน เพราะท่านมีกลิ่นอายคล้ายคนผู้นั้นมันทำให้ข้าไม่ชอบใจเท่าไร”
“งั้นเหรอ…” โครนอสเดินเข้าไปใกล้ๆ โพรทาเลียแล้วจ้องไปที่ใบหน้าของเธอ โพรทาเลียจ้องมองกลับ “เ้าช่างน่าสงสารนัก...คงเ็ปมากสินะ...”
โพรทาเลียได้ยินแบบนั้น เธอรู้สึกสับสนเลยที่อีกฝ่ายเหมือนรู้ว่าเธอเจออะไรมาเธอหลบอีกฝ่ายแล้วเดินออกจากศาลานั้นทันทีลิซ่าที่จ้องโครนอสอยู่พอเห็นว่าโพรทาเลียเดินออกจากศาลาไปแล้วเธอโค้งคำนับให้แก่โครนอส ก่อนจะรีบตามโพรทาเลียไปทันทีทุกคนต่างงุนงงว่าเมื่อกี้มันคืออะไร จนมีข้อสงสัยในสิ่งที่โครนอสพูดกับคีย์
“โครนอส...ท่านพูดแบบนั้นกับคีย์หมายความว่าไงกัน?”โฟกัสถามเทพผู้ยิ่งใหญ่อย่างสงสัย
ทุกคนต่างมองเธอที่กล้าถามอีกฝ่ายได้โครนอสหันไปมองเด็กน้อยก่อนจะยกนิ้วขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของตนแล้วใช้สายตาจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเ้าเล่ห์
“ความลับ!”
สาวๆ ต่างถึงกับใจละลายทันที โครนอสถึงจะเป็บิดาของสามมหาเทพแต่เขาก็มีเสน่ห์ที่ทำให้หลายคนหลงใหลกันได้ โครนอสหันไปมองเด็กน้อยที่เดินออกไปเขาไม่คิดเลยว่าจะเจอกับบุคคลที่เป็ร่างจุติของลูกชายของตนเอง
“เ้ากลับมาแล้วสินะ...แองเจิล”
โครนอสพูดคนเดียวอยู่นั้น พวกฟีนีอุสก็ช่วยสาวๆ ที่ล้มนอนลงไปเพราะเสน่ห์ของโครนอสไป
โพรทาเลียเดินหนีออกมา เธอนั้นรู้สึกแย่สุดๆที่มีคนมาเข้าใจว่าเธอนั่นเจออะไรมาก่อน ลิซ่าที่เดินตามโพรทาเลียอยู่นั้นเธอรู้สึกแปลกๆ กับชายคนดังกล่าว เธอจำคำสอนของบางคนที่เธอจำได้เขาบอกว่าไว้ว่าพ่อของตนคือชายที่ตรงกันข้ามกับแซเทิร์นเธอก็ได้เจอกับชายอีกคนที่เป็พี่ชายของแซเทิร์นทำให้เธอสงสัยเลยว่าคนคนนั้นใช่บิดาของตนหรือเปล่า ่บ่ายๆโพรทาเลียไปหาที่เงียบๆ แล้วระบายอารมณ์ผ่านดาบของเธอเธอฟันก้อนหินจนมันแตกละเอียด เธอไม่อยากให้ใครรู้เร็วเกินไปเลยว่าเธอเป็ใครเพราะเธอไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมั้ง แต่เธอจะไม่ยอมให้ใครเจอเื่แย่ๆ แน่ๆ
ตกเย็นหลังจากที่ทุกคนทานอาหารเย็นที่แสนอร่อยกันนั้นโพรทาเลียรู้สึกเหนื่อยมากๆหลังจากการฝึกเธอรู้สึกถึงแรงกดดันจากโครนอสตลอดเหมือนอีกฝ่ายจับตาอยู่ตลอดเวลายิ่งทำให้เธอไม่เป็การเป็งานเลยจริงๆแต่สายตาที่รู้สึกเหมือนพ่อมองลูกยังไงชอบกล แต่เธอไม่ใช่ลูกของเขาสักหน่อยเธอส่ายหน้าเบาๆ อย่างไม่สนใจ หลังทานอาหารหมดโพรทาเลียก็กลับที่พักเพื่อไปพักผ่อนให้สบายใจสักหน่อย
ตกดึกนั้นโพรทาเลียกำลังหลับอยู่ภายในบ้านพักหมายเลข 11 อยู่นั้นเธอกำลังฝันอีกครั้ง ในความฝันเธออยู่ในทะเลสาบอีกครั้ง เธอมองรอบๆเหมือนครั้งก่อน เธอมองหาใครบางคนอย่างคนที่เธอเห็นดวงตาคู่นั้นเธอหันไปจนเจอกับเงานั้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้เห็นชัดกว่าเดิมอีกฝ่ายมาร่างที่ซีดขาวและก็มีหางนางเงือกปากของอีกฝ่ายขยับอยู่ แต่โพรทาเลียไม่ได้ยินเสียงอีกฝ่ายเลยจนกระทั่งมีเสียงออกมา
‘โดดเดี่ยว...’
‘เอ๋?’ เสียงที่พูดขึ้นนั้นทำให้โพรทาเลียรู้สึกขนลุกขึ้นมา
‘โดดเดี่ยว’ เสียงของอีกฝ่ายดังขึ้นเรื่อยๆก่อนที่เสียงนั้นจะดูเชิญชวนเธอ ‘มา...’
‘มา?’
‘มาโดดเดี่ยวกับข้าเถอะ โพรทาเลีย’
อีกฝ่ายพุ่งมาหาเธอโพรทาเลียหน้าซีดก่อนจะเอามือกันอีกฝ่ายก่อนที่เธอจะตื่นขึ้นมาทันที
“ไม่!!”
โพรทาเลียหอบหายใจหลายๆ ครั้ง เธอหันไปมองรอบๆทุกคนกำลังหลับอยู่ ดีที่เธอไม่ทำให้ใครตื่น เธอหันไปมองพี่ลิซ่าที่หลับอยู่
“ยังหลับอยู่สินะ...”
โพรทาเลียรู้สึกถึงเหงื่อที่ไหลออกมามันหยดลงบนผ้าพรมของเธอเธอเช็ดมันออกจากใบหน้าของตนเอง เธอหันไปมองมือของตนที่สั่นอยู่เธอไม่นึกเลยว่าฝันเมื่อกี้ทำให้เธอสั่นกลัวได้แบบนี้มันทั้งน่ากลัวและก็รู้สึกกังวลใจมากๆ โพรทาเลียกำลังคิดบางอย่างอยู่ก่อนจะลุกขึ้นนั่งเธอหันหยิบของส่วนตัวชิ้นเดียวของเธอนั้นคือ กระเป๋าคาดเอวพอของครบแล้ว เธอรีบลุกขึ้นแล้วเตรียมตัวเพื่อออกไปหาคำตอบกับสิ่งที่เธอฝันเห็น
ข้างนอกที่เงียบสงบนั้นก็มีชายคนหนึ่งกำลังนั่งคิดบางอย่างอยู่ข้างนอกระเบียบบ้านพักของเขาคนคนนั้นก็คือ โอราอุสที่กำลังคิดถึงเื่ที่พ่อของตนสั่งให้เขาทำบางอย่างมันทำให้เขาลำบากใจสุดๆ ที่ต้องทำงานนี้ ย้อนกลับไป่บ่ายๆโอราอุสโดนพ่อของเขาเรียกไปยังบ้านใหญ่ เขาไปหาพ่อแล้วได้รับคำสั่งบางอย่างมา
“ติดตาม...คีย์ เหรอครับ?”
“ใช่ พ่อไม่ค่อยไว้ใจเขาเท่าไรเมื่อเขาได้แสดงว่าตัวเองจะเป็ศัตรูกับโพรทาเลีย”
“พ่อ...ตอนนั้นคีย์เขาเข้าไปช่วยเด็กบ้านเฮคาทีนะครับ...โพรทาเลียต่างหากที่ทำตัวเป็ศัตรูกับเขาก่อนเองนะคีย์เขาก็เป็คนดีคนหนึ่งนะ” โอราอุสรีบแก้ตัวให้คีย์ทันที เขาดูจากนิสัยอีกฝ่ายคีย์ต้องไม่ใช่คนไม่ดีแน่ๆ
“พ่อรู้ แต่ว่า...เป็หน้าที่ของพ่อที่ต้องดูแลตรวจสอบทุกอย่างขอละ โอราอุส ช่วยพ่อหน่อยละกัน ติดตามคีย์อยู่ห่างๆแล้วก็ถ้ามีอะไรผิดปกติให้มารายงานพ่อด้วย”
โอราอุสมองพ่อของตนด้วยสีหน้าไม่เต็มใจเท่าไรแต่ก็ต้องทำตามอีกฝ่ายที่เป็ผู้ปกครองของตนเอง “ครับผมจะดูคีย์เขาทุกฝีก้าวแล้วจะเอาเื่ทุกอย่างที่เขาทำมาบอกพ่อครับ”
พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายเขาช่างเหมือนคนที่กำลังจะทรยศเด็กที่ดูจะเป็เด็กดียังไงชอบกลเขาไม่อยากทำหน้าที่แบบนี้จริงๆ โอราอุสถอนหายใจหนึ่งครั้งแล้วมองออกไปข้างนอก
“เฮ้อ...นึกแล้วว่าสักวันต้องมีเื่แบบนี้จริงๆคีย์ก็อีกคนทำตัวเด่นจนพ่อฉันสงสัยนายมากขึ้นไปอีก เฮ้อ...”
โอราอุสถอนหายใจอีกครั้ง เขาหันหน้ามองข้างนอกก่อนที่เขาจะเห็นบางอย่างเคลื่อนไหว เขาหันไปมองเห็นแถวๆ บ้านพักมีใครบางคนกำลังออกมาจากบ้านพักหมายเลขสิบเอ็ด โอราอุสใช้กล้องส่องทางไกลมองดูพอเขาส่องดูเขาก็ได้เห็นคนที่วิ่งออกมา
“คีย์!?”
โอราอุสทำหน้าตาอย่างใเขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายออกมาทำอะไรในเวลานี้
"หมอนั้นจะไปไหนของเขากัน..."
โอราอุสคิดอย่างสับสนก่อนจะนึกคำพูดของพ่อเขาเลยเตรียมตัววิ่งตามออกไปทันที
โพรทาเลียวิ่งออกมาจากบ้านพักโดยไม่ได้สนใจอะไรว่าใครจะเห็นเธอตลอดทางที่เธอวิ่งไปนั้นก็ต้องหลบพวกที่เฝ้ายามตอนดึกในค่ายนี้คล้ายกับปราสาทแซเทิร์นที่จะมีคนเฝ้าตลอด 24 ชั่วโมง พอโพรทาเลียหลบพวกเฝ้ายามมาได้เธอก็ตรงดิ่งไปที่ทะเลสาบโดยทันควัน ไม่กี่นาทีเธอก็มาถึงทะเลสาบโพรทาเลียได้เห็นภาพสวยๆ ยามดึกเป็อะไรที่สวยมากๆ
“ว้าว...สวยดีแฮะ...”
พอโพรทาเลียจ้องทะเลอยู่สักระยะ เธอก็เตรียมตัวที่จะลงไปในน้ำเธอกำลังจะถอดเสื้อออกแต่ก็พึ่งมานึกได้ว่าตัวเองลงไปก็ไม่เปียกนี่น่าเพราะเธอมีสายเืโพไซดอนนี่น่า ทำเอาเธอเกือบหลุดขำตัวเองออกมาแล้วเธอจัดเสื้อผ้าให้ปกติก่อนจะะโลงไปในน้ำทันทีพอะโลงในน้ำสภาพแวดล้อมภายในน้ำสงบกว่าอะไร เธอมองรอบๆก่อนจะว่ายน้ำหาบางอย่าง เธอกำลังหาตำแหน่งที่เธอเจอนางเงือกในฝันแต่การตามหาในน้ำมันช่างยากมากๆ เพราะสภาพในทะเลสาบนั้นเหมือนกันไปหมด
‘จะหายังไงล่ะเนี่ย?’ โพรทาเลียคิด
เธอว่ายต่อไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆแต่แล้วก็มีอะไรบางอย่างที่วิบวับผ่านสายตาของเธอทำให้เธอหยุดว่ายแล้วหันไปมองก็เห็นบางอย่างวิบวับอยู่ก้นทะเลสาบโพรทาเลียสงสัยว่านั้นคืออะไรก่อนจะลองว่ายลงไปดูที่ก้นทะเลสาบจนได้เห็นสิ่งที่วิบวับนั้นมันคือเครื่องประดับผม เธอมองอย่างสนใจก่อนจะลงไปหยิบสิ่งนั้นขึ้นมา
‘สวยจัง...’ โพรทาเลียคิด
เครื่องประดับผมเป็แบบปักไว้ที่ผมมันมีลักษณะเป็เปลือกหอยสังข์มีหนามแล้วก็มีปลาดาวประดับอยู่พร้อมกับสิ่งที่คล้ายๆ กากเพชรอยู่รอบๆ เครื่องประดับนี้โพรทาเลียจับมันขึ้นมามองอย่างสนใจ ก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างที่อยู่ข้างหลังเธอรู้สึกขนลุกจนหันไปมองข้างหลังทะเลที่มืดมิดนั้นกับมีเงามืดบางอย่างอยู่ลอยอยู่ในน้ำโพรทาเลียเพ่งมองด้วยสายตาที่จ้องมองเงานั้นก็เห็นภาพของนางเงือกนั้นเด่นชัดขึ้นเธอมีรูปลักษณ์ผมสีฟ้าดวงตาสีเขียว และมีหางนางเงือดน้ำเงินวิบวับสีเขียวเหมือนสีของน้ำทะเลสาบนี้อีกฝ่ายกำลังว่ายเข้ามาหาโพรทาเลีย อีกฝ่ายหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
‘แม่นางเป็ใคร?’
โพรทาเลียส่งโทรจิตส่งให้นางเงือกตกหน้าแต่ว่าอีกฝ่ายไม่พูดอะไรนอกจากพึมพำบางอย่างเบาๆ
“โดดเดี่ยว...ช่างโดดเดี่ยว...”
พออีกฝ่ายพูดแบบนั้นรอบตัวอีกฝ่ายมีออร่าสีดำออกมาทำให้โพรทาเลียรู้สึกประหม่าอย่างใ
“โดดเดี่ยวเหรอ? ไม่ต้องกลัวนะท่านยังมีข้าอยู่นะ...” โพรทาเลียกำลังเกลี้ยกล่อมแกอีกฝ่าย
“ไม่มี!!” น้ำเริ่มก่อตัวขึ้นเป็คลื่น "ไม่มีใครอยู่ข้างข้าสักคน!!"
น้ำเริ่มก่อตัวเป็พายุหมุนทันที โพรทาเลียถึงกับต้องพยุงตัวเองไม่ให้พัดไปกับสายน้ำ
“เดียวสิ!! ข้าอยู่ตรงนี้ไง ข้าจะอยู่ข้างๆท่านได้นะ ข้าจะฟังเื่ของท่าน!!”
“ข้าไม่เชื่อ!! ยังไงเ้าก็ต้อง...เ้าก็ต้องทรยศข้าด้วยเหมือนกัน!!”
นางเงือกตนนั้นชี้ไปทางโพรทาเลียก่อนจะมีแสงบางอย่างออกมาจากนิ้วของนางแล้วแสงนั้นพุ่งตรงมาทางโพรทาเลีย โพรทาเลียรีบเอามือป้องกันแสงนั้นทันทีแสงที่ดูมีอนุภาคแรงสูงนั้นพุ่งมาทางเธอแต่แล้วรอบตัวโพรทาเลียกับเรือนแสงขึ้นเกิดเป็เกราะป้องกันพลังที่พุ่งใส่เธอแสงสว่างนั้นเกิดขึ้นจากเครื่องประดับนั้น เมื่อเธอจ้องเครื่องประดับสิ่งบางอย่างก็เข้ามาในหัวของเธอ
สิ่งที่ได้เห็นนั้นเหมือนความทรงจำของใครสักคนที่พุ่งเข้ามาไม่หยุดแล้วความทรงจำนี้คือของคนตรงหน้าของเธอชีวิตของอีกฝ่ายเป็ถึงธิดาของจ้าวสมุทรอย่างโพไซดอน ปู่ของเธอสิ่งมีชีวิตมากมายบนโลก้าให้นางเงือกตนนี้เป็ชายาของตนกัน แต่บิดาอย่างโพไซดอนไม่้าให้ใครมาวุ่นวายกับลูกของตนแต่แล้วนางกับทำเื่ที่บิดาไม่ชอบใจนั้นคือการไปหลงรักกับมนุษย์โพไซดอนสั่งห้ามทุกอย่างไม่ให้นางออกไปนอกปราสาทใต้ทะเลแต่นางกับไม่ยอมฟังจึงโดนบิดาไล่ออกจากปราสาททำให้นางเสียใจที่ผู้เป็บิดากล้าไล่ลูกตนเองนางจึงหนีไปหาคนรักเพื่อระบายสิ่งที่ตนเจอ แต่แล้วนางก็ต้องพบกับภาพที่เ็ปใจคนรักของตนกำลังขอหญิงอื่นแต่งงานต่อหน้าประชาชน นั้นทำให้หัวใจเธอเกิดแตกร้าวโพรทาเลียมองภาพทั้งหมดน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอย่างรู้สึกเ็ปแทนอีกฝ่ายแล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอโกรธสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับอีกฝ่ายนางเงือกที่อยู่ในร่างมนุษย์กำลังนั่งอย่างโศกเศร้าเสียใจที่โขดหินใต้หน้าผาระหว่างที่เธอนั่งอยู่คนเดียวก็มีบุคคลปริศนากำลังเดินเข้ามาโพรทาเลียเห็นเลยว่าอีกฝ่ายนั้นเป็ใคร
“วากาเน็ท!!”
วากาเน็ทยกดาบขึ้นฟันกลางตัวของนางเงือกทำให้เธอาเ็สาหัสร่างกายของเธอตกลงไปในทะเลเธอสิ้นใจตรงนั้นร่างกายของเธอโดนน้ำซัดลงไปในทะเล แล้วร่างกายของเธอค่อยๆสลายไปในน้ำภาพทั้งหมดถูกตัดกลับมายังจุดที่เธออยู่ความทรงจำของอีกฝ่ายมันช่างเศร้าและโกรธเคืองกับสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นผู้เป็บิดาขับไล่ตนออกจากปราสาทคนรักกับนอกใจไปกับหญิงอื่นและให้ตัวสุดท้ายที่ฆ่านางตาย โพรทาเลียโกรธอย่างมาก
“ยกโทษให้ไม่ได้!!” โพรทาเลียมองนางเงือกตนนั้นทันที “ได้โปรด...ได้โปรดให้ข้าช่วยท่าน!ท่านกำลังสิ้นหวังอยู่นะ”
“ไม่...ไม่มีใครช่วยข้าได้!! เ้าก็เช่นกัน!!” เงือกตนนั้นใช้พลังของตนเรียกพวกเถาวัลย์ทะเลขึ้นมารัดตัวโพรทาเลียทันที
“อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!” โพรทาเลียรู้สึกอึดอัดที่โดนจับรัดตัวจนขยับตัวไม่ได้
“เ้านะไม่เข้าใจหรอก!!ไม่เข้าใจความโดดเดี่ยวของข้า!! ข้าตายโดยที่ไม่มีใครรับรู้เลยสักนิด!!ชายคนนั้นก็ด้วย!! ชายที่ข้ารักที่สุด!!” นางเงือกตนนั้นะโออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว
โพรทาเลียโดนเถาวัลย์รัดแน่นกว่าเดิม เธอนั้นรู้สึกทรมานสุดๆก่อนจะพูดบางอย่างออกมา “ข้า...”
“เ้าจะพูดอะไรอีก!?”
“ข้านะ...เข้าใจดีเลยล่ะ...ความโดดเดี่ยวนะ...”โพรทาเลียมองไปที่อีกฝ่ายเธอนึกถึงความทรงจำของตัวเองทุกอย่างความโดดเดี่ยวที่เคยครอบงำเธอมานาน “ข้าเข้าใจความโดดเดี่ยว...ไม่มีใครรู้ว่าเ้าอยู่ไหน?เ้าทำอะไรอยู่หรือเ้านั้นได้ตายจากพวกเขาไปหรือไม่...ข้าก็เหมือนกัน...”
“ไม่จริง!! ไม่จริง!!” นางเงือกตนนั้นะโเสียงดังออกมา
เถาวัลย์ยิ่งรัดตัวโพรทาเลียมากขึ้นไปอีกโพรทาเลียรู้สึกยิ่งรู้สึกอึดอัดแล้วก็เจ็บไปตามร่างกายเหมือนกระดูกกำลังแตกแต่ความเจ็บเท่านี้ไม่ขนานมือเธอจริงๆ เพราะมันยังน้อยกว่าที่เธอเคยเจอมาอีกแต่การโดนรัดไปทั้งตัวนั้นเธอกำลังจะหมดสติลง คนที่แอบอยู่นั้นถึงมองอย่างกังวลทันทีเขาออกเข้าไปช่วย แต่ว่ากระแสน้ำจะพัดแรงไป เขาอาจจะปลิวไปได้เช่นกันโพรทาเลียที่กำลังจะหมดสติกำลังคิดบางอย่างอยู่ในหัวของเธอ
‘นี่เรา...กำลังจะตายตรงนี้เหรอ? ...ตายจริงก็ดีสิ...จะได้หมดห่วงสักที...’ โพรทาเลียกำลังหลับตาลงช้าๆ
‘โพรทาเลีย...’
เสียงนั้นทำให้โพรทาเลียลืมตาตื่นขึ้นมาทันที ‘เสียงเมื่อกี้…’
ในหัวของเธอมีภาพบางอย่างขึ้นมา ภาพของชายที่เธอรักมากๆ ‘สู้เข้าโพรทาเลียลูกต้องทำได้นะ’
ภาพของพ่อขึ้นมาในหัวของโพรทาเลียแล้วเกิดแสงสว่างขึ้นบริเวณหน้าอกของเธอ แสงสว่างนั้นงกระจายไปทั่วทั้งทะเลสาบพอโพรทาเลียลืมตาขึ้นมาก็เห็นสร้อยที่ตัวเองสวมใส่มาตลอดสร้อยตรีศูลที่พ่อให้ตอนเธออายุหกขวบมันกำลังส่องแสงพร้อมกับกระจายภาพความทรงจำมากมายออกมาโพรทาเลียได้เห็นภาพั้แ่เกิดมาบนโลกนี้จนถึง่ปัจจุบันของเธอทุก่เวลาที่เธอกับเื่เลวร้ายมันก็ยังมีเื่ที่มีความสุข
“อะไรกัน!! นี่มัน...” นางเงือกมองอย่างใกับภาพทั้งหลายรอบๆ
“ความทรงจำของข้าไงล่ะ!!” โพรทาเลียเอ่ยพูดขึ้นเธอเงยหน้าจ้องมองอีกฝ่าย “ข้าบอกแล้ว ข้าก็มีความโดดเดี่ยวความโดดเดี่ยวที่ข้าไม่สามารถมีใครมาช่วยข้าได้ ไม่มีใครจะมาช่วยข้าจากความเ็ปนั้นแล้วข้านะ…!!”
โพรทาเลียกำหมัดแน่นถึงจะโดนรัดอยู่เธอเงยหน้ามองความทรงจำอันทรมานของเธอ มันเ็ปมากๆที่ไม่มีใครรับรู้ความเ็ปแบบนี้ แต่เธอก็ไม่้าให้ใครเป็แบบนี้บนโลกนี้ก็ยังมีความเ็ปอีกหลายแบบนี้เธอไม่สามารถเข้าไปช่วยแต่ถ้ามีโอกาสเธอจะช่วยผู้คนจากความเ็ปนั้น
“ไม่อยากให้เ้าต้องมาเ็ปเหมือนข้า!!” โพรทาเลียะโออกไปทันที “ไซกาเรน!!”
เธอะโชื่อดาบออกมาดาบก็พุ่งตัดเถาวัลย์ที่รักร่างกายเธอก่อนที่โพรทาเลียจะจับดาบได้แล้วตัดมันออกจากร่างกายเธอทั้งหมดแล้วพุ่งตรงไปหาอีกฝ่ายทันทีนางเงือกเห็นแบบนั้นก็ใว่าอีกฝ่ายจะเข้ามาฆ่าตนเองงั้นหรือนางจึงเรียกเถาวัลย์ขึ้นมาอีกครั้งแต่โพรทาเลียเห็นก็รีบฟันเถาวัลย์ทั้งหมดนั้นออกไปให้พ้นทางของเธอเมื่อพุ่งจนเข้าไปใกล้ถึงโพรทาเลียก็ทำบางอย่างทำให้อีกฝ่ายอึ้ง
“อ๊ะ...”
นางเงือกตาโตขึ้นมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายเข้ามากอดนางแบบไม่ทันได้ตั้งตัวเลย
“เ้า!”
“ได้โปรดให้ข้าช่วยบรรเทาความเศร้าของท่านได้ไหม?ข้าจะอยู่ข้างๆท่านในฐานะสหายของท่าน...ได้โปรดให้ข้าช่วยท่านเถอะนะ”
โพรทาเลียกอดอีกฝ่ายอย่างแแ่ ก่อนภาพความทรงจำเดิมของอีกฝ่ายเข้ามาในหัวเสียงของบิดาเอ่ยเรียกลูกสาวของตนเอง โพรทาเลียได้ยินจึงลองเอ่ยชื่อนั้นขึ้น
“เฟอร์ร่า...”
นางเงือกได้ยินนามที่อีกฝ่ายเรียกทำให้เธอเริ่มรู้สึกตัวว่าตนเองทำอะไรไปนางโดนความรู้สึกโดดเดี่ยวครอบงำจิตใจมาตลอด แล้วสิ่งนั้นทำให้นางทำร้ายอีกฝ่ายความรู้สึกเสียใจเข้ามาข้างในหน้าอกเต็มไปหมด เธอกอดอีกฝ่ายที่กอดเธอยู่ใบหน้าที่ซีดขาวและน่ากลัวกลับเปลี่ยนไปเป็ใบหน้าสดใสเหมือนในภาพความทรงจำดวงตาของนางเริ่มมีน้ำตาหนองดวงตาเฟอร์ร่าร้องไห้จนพอใจเธอรู้สึกใจมันผ่อนคลายลงไปเยอะแล้ว ความโดดเดี่ยวนั้นได้มลายหายไปหมดเธอถอยออกจากอีกฝ่าย เธอโค้งคำนับอีกฝ่ายช้าๆ
“ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วยกับสิ่งที่ข้ากระทำกับเ้าข้าช่างโง่เขลายิ่งนักที่ทำให้อารมณ์ของข้าควบคุมตนเองจนทำให้ข้าทำร้ายผู้อื่นเช่นท่าน”
“แหะๆข้าไม่โกรธเ้าหรอก...เ้าคงเป็บททดสอบที่แองเจิลสร้างสินะ...” โพรทาเลียเหมือนรู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำเป็สิ่งที่แองเจิล้า
“อ๊ะ...” นางเงือกถึงกับอึ้งกับอีกฝ่าย “ท่านช่างเฉลียวฉลาดยิ่งนักที่รู้ว่าสิ่งนี้เป็สิ่งที่เทพแองเจิลเป็คนสร้างขึ้นแต่พวกข้าไม่ใช่สิ่งของ พวกเราเป็ิญญาที่เคยมีชีวิต”
“ิญญา?”
“ใช่แล้วเ้าค่ะ ข้าลืมแนะนำตัว ข้า เฟอร์ร่าธิดาคนที่สองของ1ใน 3 มหาเทพ โพไซดอน”
“โอ้...ถือว่าเ้าเป็ญาติข้าสินะ...”
“อ๊ะ...ถูกต้องเ้าค่ะ...แต่ข้าอายุเยอะถ้านับตามกาลเวลา...”
“โอ้...งั้นเรียกพี่สาวละกัน...”
“พี่สาว...” เฟอร์ร่าถึงกับมีใบหน้าที่แดงขึ้นมา “ขอบคุณที่จะเรียกข้าแบบนั้นแต่เรียกข้าว่าเฟอร์ร่าเฉยๆ ก็ได้...ข้าดีใจที่ร่างจุติที่ 3 ของข้าคือท่าน”
“ร่างจุติที่ 3?”
“ค่ะ ท่านเป็ร่างจุติของพวกเรา ด่านต่างๆที่แองเจิลสรรค์สร้างขึ้น เพื่อให้ท่านทดสอบด่านต่างๆ ของพวกข้าแล้วท่านผ่านการทดสอบนั้นพวกข้าจะยอมรับท่านด้วยจิตใจอันแรงกล้า
เฟอร์ร่าเงยหน้ามายิ้มให้อีกฝ่ายก่อนที่เธอจะได้เห็นสิ่งที่อีกฝ่ายถือ เธอขยับเข้าไปจับมืออีกฝ่ายแล้วยิ้มออกมา
“ช่วยเก็บสิ่งนั้นได้ไหม?” เฟอร์ร่าชี้ไปที่เครื่องดับที่อีกฝ่ายถืออยู่
“เอ๋?” โพรทาเลียมองของในมือของตนเอง “นี่นะเหรอ?”
“ใช่ มันคืออันเดียวกับที่ข้าติดบนผมข้า”เฟอร์ร่าหันหลังให้ดูเครื่องประดับที่ติดอยู่ข้างหลัง ”มันคงเป็ของข้าเมื่อนานมาแล้ว เ้าช่วยดูแลมันดีๆ ด้วยนะ”
“ได้สิ! ข้าจะดูแลของเ้าให้ดีที่สุด เฟอร์ร่า” โพรทาเลียรับปากทันทีก่อนจะเก็บที่ประดับผมเข้ากระเป๋าเธอ
“ขอบใจนะ โพรทาเลียขอให้บททดสอบต่อไปผ่านไปด้วยดี เ้าจะชนะกับทุกสิ่งที่จะเข้ามาหาเ้า!”
เฟอร์ร่าได้สลายหายไปเหมือนดาวบนท้องฟ้าโพรทาเลียมองอย่างโล่งใจที่อีกฝ่ายไม่ใช่ิญญาร้ายที่จะมาทำความวุ่นวายในค่ายได้โพรทาเลียไม่นึกเลยจริงๆ ว่านี้เป็บททดสอบของแองเจิลจริงๆเธอล่ะอยากคุยกับอีกฝ่ายจริงๆ ที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายแบบนี้ โพรทาเลียรู้สึกโล่งใจทันทีร่างกายเธอยังลอยอยู่ในน้ำเธอปล่อยกายให้ลอยอยู่อย่างนั้นดวงตาของเธอมองพื้นผิวหน้าที่กำลังเคลื่อนตัวไปมาอย่างช้าๆดวงตากำลังปิดลงช้าๆแต่แล้วก็มีบางอย่างเข้ามาหาเธอพร้อมกับดึงตัวเธอเข้าไปหาพร้อมกับลากเธอขึ้นสู่พื้นน้ำพอใกล้ฝั่งโพรทาเลียรู้สึกว่าโดนอุ้มขึ้นมาแล้วนอนลงบนฝั่งเธอสงสัยว่าใครกันลากเธอขึ้นมาจากน้ำ เธอค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นก็ได้เห็นบุคคลที่เธอไม่นึกว่าเขาจะอยู่ตรงหน้าเขากำลังคร่อมตัวเธอแล้วจ้องมองเธอดวงตาที่พร่ามัวเริ่มชัดเจนขึ้นก็ได้เห็นว่าใครคือคนมาช่วยขึ้นมา
“พี่...โอราอุส..”
เขามองเธอด้วยใบหน้าที่ดูเ็ปโพรทาเลียก็ได้เห็นสิ่งที่ไม่คาดคิดที่กำลังไหลออกมาจากดวงตาน้ำตาอีกฝ่ายไหลออกมาตกลงบนใบหน้าของเธอ ทำเอาเธอสงสัยว่าเขาร้องไห้ทำไมกันก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดขึ้นมา
“โพร...โพรทาเลีย...น้องพี่!”
จบตอนที่ 8 โปรดติดตามต่อตอนที่9 ต่อไป
1K
![อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605060925_7669644.webp)