กลิ่นดิน…กลิ่นเื…ยังติดอยู่ในความทรงจำ
เหงื่อเย็น ที่ผุดออกมากลางฝ่ามือ ภาพคืนนั้น—ยังชัด
คมดาบ แรงกดดันและความตาย…ที่เฉียดเข้ามาเพียงลมหายใจเดียว
ภูผานั่งนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ สายตาหนักแน่น
“ถ้าวันนั้น…พลาดผิดไปเพียงนิดเดียว…” เขากำหมัด “…ข้าคงตายไปแล้ว”
ลมพัดผ่านไม่มีคำปลอบ มีแต่ “ความจริง” เขายืนขึ้น
“ข้าต้องไปถึงระดับนั้นให้ได้”
“”พวกเขาทำได้ ข้าต้องทำได้””
เช้าวันต่อมา ได้รับการแจ้งตรวจสอบการฝึกของแต่ละค่าย
ภูผาฝืนอาการาเ็ ร่วมฝึกกับเพื่อนทหาร เป็การปกติ…
วัดเงียบสงบในยามเช้า เสียงไม้กวาดเสียดพื้นเบาๆ
ภูผาคุกเข่าลงต่อหน้าหลวงปู่บุญมา “ข้ามาขอคำชี้แนะขอรับ”
หลวงปู่มองเขานิ่ง เหมือนรู้ทุกอย่าง “เ้ารอดกลับมาได้…เพราะตัวเ้าเอง”
“ชะตาเป็เื่นึง…ฝีมือก็เป็อีกเื่หนึ่ง” “เฉกเช่น…วันนี้เป็ปัจจุบัน ถึงพรุ่งนี้ มันก็เป็อดีตแล้ว”
“เ้า..พอจะเข้าใจหรือไม่” ภูผาก้มศีรษะ “ขอรับ” หลวงปู่หยิบ “แหวน” วงหนึ่งออกมา
เรียบง่าย…แต่แฝงพลังบางอย่าง “เอาไป..นี่..มันมาพร้อมกับตัวเ้า”
“เมื่อกายกับจิต ได้รวมกัน” ภูผารับด้วยความเคารพ
“แล้วไปหา…อรชุน บอกเขาว่า ถึงเวลาแล้ว” สายตาหลวงปู่ลึกลง
“ถึงเวลาแล้ว…ที่เ้าจะรู้ว่าเ้าเป็ใคร” ภูผาไม่รอช้า ด้วยหัวใจที่ร้อนรน
ขึ้นเขาไปทันที ลมแรง…ฟ้าครึ้ม อรชุนนั่งอยู่ที่เดิม
ยังไม่ทันเอ่ย—
“แหวนนั้น…”
อรชุนลืมตา..แล้วหัวเราะออกมาอย่างเต็มชีวิต
“…ของตระกูลของข้า ดาบของปู่ ”
เสียงหัวเราะ ยังยาวนานต่อเนื่อง จนสิ้นสุด ค่อยหันมองมา ภูผาชะงัก
“หรือว่า…”
อรชุนมองเขานาน ก่อนจะพยักหน้า
“เ้า…คือลูกหลานของข้า”
โลกทั้งใบ…เงียบลง คำตอบที่เขาไม่เคยคิดหา กลับมาหาเขาเอง
อรชุนลุกขึ้นช้าๆ เดินกลับเข้าไปในกระท่อม แล้วกลับออกมา…พร้อมสิ่งหนึ่ง
ถุงผ้าไหมสีดำขลิบทอง วางลงต่อหน้า
“รับไป”
ใจของภูผาล่องลอย แต่จิตกับผูกตรึงกับสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้า
เขาค่อยๆ เปิดออกดู…ดาบคู่ คมเรียบ…สีหม่น ไม่มีลวดลายฉูดฉาด
แต่เพียงแค่มอง…ก็รู้ “มันพิเศษ ลึกล้ำ” “ดาบแสนศึกพ่าย”
อรชุนกล่าว ด้วยเสียงอันบางเบา “ดาบแห่งจิติญญา”
“มีเพียงสายเืที่แท้จริงเท่านั้น…ที่จะใช้มันได้”
ภูผาไร้ความลังเล สองมือคว้าจับดาบขึ้นมาถือ
ทันทีที่มือัั—
วูบ!
โลกเปลี่ยนไป เสียงคำราม เสียงดาบ เสียงคนตาย
ภาพหนึ่ง…พุ่งเข้ามาในหัว ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่ง ยืนอยู่กลางสนามรบ
ถือดาบคู่ ร่างเต็มไปด้วยเืของศัตรู ยืนหยัด ท่ามกลางศัตรู สุดสายตา
“จตุรงคบาท…หัวหมู่ทะลวงฟัน…” เสียงดังในจิต
การเคลื่อนไหว ท่าฟัน จังหวะการก้าว ทั้งหมด…หลั่งไหล
ภูผากัดฟัน “…ข้า…เห็น…”
เขาล้มเข่าลง หอบหนัก อรชุนมอง
“เ้าเห็นแล้ว เ้ารู้แล้ว”
“นั่นคือสิ่งที่อยู่ในสายเืเ้า และสายเืข้า”
“มา..ยกดาบขึ้น ซึมซับ แล้วหันมา..”
ป่าลึก เสียงลมหวีดหวิว ภูผายืนอยู่กลางลาน
ดาบคู่ในมือ “อีกครั้ง…” เขาพึมพำ
ฟึ่บ!
ร่างพุ่ง ดาบฟันออก คลื่น…แผ่ออกไป
ตึง!
ต้นไม้สั่นไหว คำสอนของท่านอรชุน ยังแจ่มชัดทุกถ้อยคำ
“ณ ที่นี้ เดี๋ยวนี้ ตำนานบทใหม่ จะเริ่มขึ้นแล้ว”
เสียงหัวเราะอันปลอดโปร่ง ดังต่อเนื่องและยาวนาน…
….
ทองขาวยืนอยู่ไม่ไกล เฝ้ามองเงียบๆ
“ยังไม่พอ…”
ภูผาหายใจแรง ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
ดาบเคลื่อนไหวเร็วขึ้น ร่างเขา…เริ่ม “เบา”
การก้าว…ไม่มีเสียง
ดาบ…ไม่ใช่แค่คม
แต่หลอมรวมเข้าไปถึงแกนใน แม้แต่คนฝึกยังนึกไม่ถึง..
แต่ “มีคลื่นและกลิ่นไอที่แตกต่างออกไป”
วันแล้ววันเล่า ฝึก ล้ม ลุก
ทองขาวไม่พูดมาก แค่เฝ้า คอยกันอันตรายจากป่า
เหมือน “พี่ใหญ่” ผ่านไป…หนึ่งรอบดวงจันทร์
คืนหนึ่ง ภูผานั่งนิ่ง ดาบวางข้างกาย
เขาหลับตา ลม…ไหล คลื่น…เคลื่อน
แล้ว—
บางอย่าง…เล็กมาก เล็กจนแทบจับไม่ได้
“…นี่…”
เขาลืมตา
“อนุภาค…”
เขารับรู้มันได้
แต่—
ยังควบคุมไม่ได้
เหมือนมองเห็น…แต่ยังจับไม่ได้
“พี่ใหญ่ เราต้องกลับแล้วหรือไม่”
ภูผากลับถึงค่าย ก้าวมั่นคง สายตาเปลี่ยนไป
แต่ทันทีที่ถึง—
“ภูผา!”
เสียงของพันดังขึ้น
“รีบเถอะ หลวงปู่…อาพาธหนัก!.เพียงรอเ้า”
หัวใจเขากระตุก
“อะไรนะ!”
วัด
เงียบ…ผิดปกติ
ภูผาวิ่งเข้าไป หลวงปู่นอนอยู่
ลมหายใจเอื่อยๆ บางเบาและจางๆ
“หลวงปู่…”
เขาคุกเข่าลง น้ำเสียงสั่น
หลวงปู่ลืมตา
ยิ้มบางๆ
“เ้ามาแล้ว…”
มือสั่นเล็กน้อย ยื่นของบางอย่างให้
“เก็บไว้…”
ภูผารับ
“นี่คือ…”
“ของที่เ้ายังต้องใช้…”
เสียงเบาลง
“อย่าลืม…สิ่งที่ข้าสอน…”
ลมหายใจ…หยุดลง
เงียบ
โลกทั้งใบ…เหมือนหยุด
ภูผานิ่ง
ก่อนจะก้มศีรษะ
“…ข้าจะไม่ลืม”
วันต่อมา
ภูผายืนอยู่ต่อหน้าอรชุน
“สอนข้า”
น้ำเสียงหนักแน่น
อรชุนมอง
“เ้าพร้อมแล้วหรือ”
“ขอรับ”
การฝึก…โหดขึ้น ไม่ใช่แค่ร่างกาย
แต่ “จิต”
ดาบปะทะดาบ คลื่นปะทะคลื่น
ภูผาล้ม
ลุก
ล้มอีก จนกระทั่ง—
ปัง!!
ดาบหยุด นิ่ง
จังหวะถูกต้อง การเคลื่อนไหว…สมบูรณ์
อรชุนยิ้ม
“ดี”
“เ้าผ่านแล้ว”
เช้าวันหนึ่งแสงแดดสาดลง
ภูผาลืมตา
โลก…เปลี่ยนไป เปลี่ยนเป็แจ่มชัดขึ้น
เขารับรู้
ลม
คลื่น..แม้แต่นกคุยกัน
และ…
“อนุภาค”
รับรู้ได้แล้ว แม้ยังควบคุมไม่ได้
แต่เขา “เห็น”
“จิต…”
“เชื่อมกับโลก”
เขายืนขึ้น ดาบอยู่ข้างกาย
“ข้าพร้อมแล้ว”
แต่ในใจ— ยังมีภาพหนึ่ง
บุรุษผู้นั้น ถึงตอนนี้ เขาถึงรู้ว่า เขาแม้ใกล้เคียงกับท่านอาจารย์
หากยังแตกต่างอยู่ชั้นนึงแรงกดดัน
“ยังห่าง…”
“…อีกหลาย่ตัว”
เขากำหมัดแน่น สายตาแน่วแน่
“แต่ชาตินี้…”
“…ข้าจะไม่หนีอีก”
“ข้าจะปกป้อง…”
เสียงเขาเบา แต่หนัก
“ตัวข้าเอง”
“คนที่ข้ารัก”
“…และความถูกต้อง”
ลมพัดแรง เงาของเขา…ทอดยาว
ทันที ปรากฏอีกสองเงาเคียงบ่าเคียงไหล่เขา..
ไปกัน…สู้ไปด้วยกัน และครั้งนี้— หัวใจ มันไม่สั่นไหวอีก.
161
