บทที่ 17: เริ่มงาน
ั้แ่ที่วินตกลงมาอยู่กับธีร์ ชีวิตของเขาก็เต็มไปด้วยความวุ่นวายการต้องคอยจัดการทุกอย่างให้ธีร์ ั้แ่การจัดคิว คอยรับส่งไปจนถึงการดูแลธีร์ที่กองถ่าย ทั้งยังต้องคอยระวังไม่ให้ธีร์ฉวยโอกาสกับตนเอง ยิ่งทำให้วินรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก
วันนี้ธีร์มีงานถ่ายโฆษณาในสตูดิโอใหญ่ สถานที่ถ่ายทำเต็มไปด้วยทีมงานมากมายฉากวันนี้เป็ฉากสำคัญที่ใช้ในการเปิดตัวโฆษณาดังกล่าว ทุกคนจึงดูวุ่นวายกับการเตรียมความพร้อมในด้านต่างๆ ให้สมบูรณ์
วินวิ่งวุ่นจัดการงานต่างๆ จนแทบไม่มีเวลาพัก เมื่อการถ่ายทำเริ่มขึ้นธีร์ก็ปรากฏตัวในชุดนักแข่งรถ ใบหน้าที่คมสัน รูปร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม สอดรับกับชุดที่สวมใส่ยิ่งทำให้ธีร์ดูเท่มากยิ่งขึ้นวินถึงกับต้องหยุดมองด้วยความทึ่ง แม้ว่าพวกเขาจะสนิทกันมากแต่วินก็ไม่เคยมีโอกาสได้ไปดูธีร์แข่งรถสักครั้งการได้เห็นธีร์ใส่ชุดเช่นนี้ทำให้วินต้องยอมรับกับตัวเองว่าธีร์ดูมีเสน่ห์มากทีเดียว
ธีร์เห็นวินมองเขาอย่างนั้นก็รู้สึกพอใจอย่างมากเขาเดินเข้ามาใกล้วินพร้อมกระซิบถาม "ฉันหล่อมากใช่ไหม ถ้ายังไงคืนนี้ฉันจะยอมให้นายจับฉันกินทั้งตัวเลย"
วินได้สติก็โวยวายใส่ "ธีร์ นายพูดบ้าอะไรเนี่ย เลิกเล่นได้แล้ว"
ธีร์หัวเราอย่างชอบใจ ก่อนจะหันหน้ามองวินอย่างยียวน เขายกยิ้มขึ้นมาอย่างน่ากวนประสาทจนทำให้วินได้แต่มองค้อนแล้วเดินหนีไปทันที
ตลอดการถ่ายทำวินพยายามไม่สนใจธีร์แต่เขาก็อดที่จะเหลือบมองธีร์เสียมิได้ธีร์ก็คอยแต่จะส่งสายตาฉ่ำเยิ้มมาให้วินทุกครั้ง ทำให้เขาได้แต่นึกอารมณ์เสียพร้อมเบือนหน้าหนีอย่าง้าหลบสายตา ธีร์คอยมาวนเวียนอยู่ใกล้วินไม่ห่างเขาช่างพูดช่างหยอกเย้าวินอยู่เสมอ ทำเอาหลาย ๆคนในกองต่างพากันซุบซิบอย่างสนุกปากวินได้แต่ทำหน้าเคร่งเครียดอย่างรู้สึกกระดากใจ
เมื่อถึงเวลาพักเบรก วินรีบดึงธีร์ไปคุยกันตามลำพังในห้องวินต่อว่าธีร์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ธีร์ นายเลิกทำตัวแบบนี้สักที นายไม่เห็นเหรอว่าตอนนี้ทุกคนเอาแต่นินทาพวกเรากันหมดแล้ว"
ธีร์มองวินอย่างไม่สนใจเท่าใดนัก เขาค่อย ๆ ขยับตัวเข้าหาวินใกล้ ๆพร้อมกระซิบที่ข้างหู "งั้นถ้าอยู่ในห้องก็ได้ใช่ไหม"
ยังไม่ทันขาดคำ ธีร์ก็ฉวยโอกาสกับวินทันที เขาดึงตัววินเข้ามากอดแน่นริมฝีปากร้อนประทับลงบนริมฝีปากของวินอย่างรวดเร็ว วินพยายามดิ้นรนให้หลุดแต่ธีร์กลับยิ่งกอดแน่นขึ้น
"ธีร์...หยุดนะ" วินพยายามพูดแต่เสียงกลับอ่อนแรง
ธีร์ไม่ฟังเสียงของวิน เขายังคงจูบอย่างเร่าร้อนริมฝีปากของเขาลากไล้ไปตามลำคอของวิน มือใหญ่กดเน้นลงที่เอวและสะโพกของวินทำให้วินรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่กระจายมาจากตัวธีร์
"วิน...นายควรสนใจแค่ฉันคนเดียว ส่วนคนอื่น...ช่างมันเถอะ"ธีร์กระซิบข้างหูวิน เสียงกระเส่าแฝงไปด้วยความเอาแต่ใจ
"นายบ้าไปแล้วธีร์...ปล่อยฉัน" วินพยายามพูดแต่เสียงกลับสั่นไหว
ธีร์ยังคงไม่ยอมหยุดเขาลูบไล้ไปตามร่างกายของวินอย่างอ่อนโยนและเร่าร้อนริมฝีปากของเขาประทับลงบนผิวเนียนของวิน ลากไล้จากลำคอขึ้นไปถึงติ่งหูทำให้วินรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"วิน...ฉัน้านาย" ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงกระเส่าก่อนจะกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของวินอีกครั้ง
วินรับรู้ถึงแรงปรารถนาที่แผ่กระจายมาจากธีร์แม้ว่าเขาจะพยายามต้านทาน แต่ก็ไม่อาจฝืนทนต่อความรู้สึกที่หวามไหวเช่นนี้ได้ริมฝีปากของเขาเริ่มตอบสนองธีร์อย่างช้า ๆ ด้วยความลืมตัว
เมื่อเวลาผ่านไป ธีร์ค่อย ๆ ผละตัวออกจากวินพร้อมหัวเราะเบา ๆ"วิน...นายนี่มันน่ารักจริง ๆ เลย"
วินรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่กระจายไปทั่วหน้า เขาพยายามหายใจให้สงบ"ธีร์...นายรับปากกับฉันแล้ว นายกำลังผิดสัญญา"
"วิน...นายจะโทษฉันไม่ได้นะ ก็นายอยากน่ารักจนฉันอดใจไม่ไหวเอง"ธีร์พูดพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่ม
วินได้แต่โกรธเกรี้ยวออกมา เขามองธีร์อย่างคนหมดคำจะพูดใด ๆ
ธีร์หัวเราะชอบใจก่อนจะเดินออกจากห้องอย่างสบายใจ ทิ้งให้วินยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นอย่างจนใจ
เมื่อกลับไปที่กองถ่าย วินพยายามไม่สนใจธีร์แต่ทุกครั้งที่เขาหันไปมองก็จะเห็นธีร์มองมาด้วยสายตาที่อบอุ่นและแฝงไปด้วยความหยอกเย้าทำให้วินถึงกับรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก
"คุณวิน มีปัญหาอะไรไหมครับ" หนึ่งในทีมงานถามเมื่อเห็นวินทำหน้าตาเคร่งเครียด
"ไม่เป็ไร ฉันโอเค พวกนายไปทำงานต่อเถอะ" วินรีบตอบกลับอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบปรับสีหน้ากลับมาเป็ปกติ เขาได้แต่พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง
เมื่อการถ่ายทำสิ้นสุดลง ธีร์และวินก็กลับมาที่คอนโดวินรู้สึกเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาอดที่จะหงุดหงิดธีร์ไม่ได้ทีเดียวตอนนี้เขาคงเป็ตัวตลกให้คนทั้งบริษัทซุบซิบนินทา และหัวเราะเยาะเขาเป็แน่
“วิน เหนื่อยมากไหม” ธีร์เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ถามด้วยความห่วงใยมือไม้ของธีร์เริ่มอยู่ไม่สุข เขาเอื้อมมือไปลูบใบหน้าที่ดูอิดโรยของวินอย่างแ่เบา
วินรู้สึกเหนื่อยใจกับธีร์เป็อย่างมาก เขารีบสลัดตัวลุกขึ้นมองธีร์ตาเขม็ง“ธีร์...ฉันขอยื่นคำขาด นายเลิกทำอย่างนี้ได้แล้ว นายไม่เห็นเหรอว่าวันนี้คนอื่นพูดถึงพวกเรายังไงบ้างถ้านายไม่แคร์ แต่ฉันแคร์”
ธีร์หุบยิ้มลงทันที “ฉันรักนายนี่นา นายเป็ของฉันแล้วและจะเป็ตลอดไป” ธีร์พูดออกมาแบบหน้าด้าน ๆ เขามองวินอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ธีร์ ไอ้บ้าเอ๊ย...ฉันหมดคำจะพูดกับนายแล้วนะ ฉันไม่ได้เป็อะไรกับนายทั้งนั้น”วินะเิอารมณ์ออกมาอย่างโมโห
ธีร์ยังคงทำท่าทางไม่สนใจ เขาลุกขึ้นมาพยายามกอดวิน แต่วินเหมือนจะรู้ทันเขารีบถอยหลังหลบทันที “คืนนี้นายนอนข้างนอกแล้วกัน”
วินพูดพร้อมรีบวิ่งจ้ำอ้าวเข้าไปในห้องนอนก่อนจะปิดประตูใส่หน้าธีร์ทันที
“เฮ้ย...วิน ข้างนอกมันหนาว นายเปิดประตูให้ฉันก่อน วิน...วิน” ธีร์ะโพร้อมทุบประตูเสียงดังแต่กลับไร้เสียงตอบรับใด ๆ จากวิน
เมื่อเสียงประตูสงบลง วินได้แต่ถอนหายใจอย่างหนักเขารู้สึกเหนื่อยทั้งกายและใจ ก่อนจะล้มตัวลงบนเตียง พยายามลืมความรู้สึกฟุ้งซ่านที่มีและปล่อยให้ตัวเองหลับลงไป
ธีร์ได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น พร้อมยกมือเกาหัวอย่างจนใจ ก่อนจะเดินคอตกกลับมานั่งที่โซฟาเขาเริ่มคิดแผนการพิชิตใจวินอีกครั้ง “วิน ฉันไม่ยอมแพ้แน่”
2K
![[จบ] ข้าได้ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งที งานนี้เหล่าศิษย์พี่ตัวร้ายต้องรอด!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738144821_14208400.webp)
