เื่ราวการตรวจสอบเงินภาษีในครั้งนี้เป็ว่า แท้จริงแล้วใต้เท้าฉินก็ตรวจพบว่ามีเงินหายั้แ่ต้น แต่เมื่อตรวจสอบบัญชีอย่างละเอียดหลักฐานทั้งหมดก็พุ่งไปที่ เซียวซ่าน หม่าอี้เฉินและกวงโห่ ขุนนางขั้นแปดที่มีหน้าที่จัดเก็บภาษี แต่เขายังไม่ปักใจเชื่อว่าจะมีผู้สมรู้ร่วมคิดเพียงเท่านี้ ซ้ำยังจับพิรุธได้ง่ายเกินไป จึงได้ถ่วงเวลาไว้สืบความต่อจึงได้รู้ว่า นายท่านสกุลผิงเป็ผู้ติดต่อกับพ่อค้าเ่าั้และชักนำให้พวกเขามาติดต่อเป็การส่วนตัวกับเผยจิ้งที่เป็เวลานี้มีตำแหน่งเป็เ้ากรม
แต่เขายังไม่ทันได้ทำอันใด อยู่ดีๆ เผยจิ้งและผิงซีหวงกลับพยายามลักลอบขนเงินกลับมาคืนไว้ในคลัง เขารู้ทั้งรู้แต่ก็ยังแสร้งทำเป็ลืมตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่งเอาไว้ ในเมื่อเงินกลับมาอยู่ในคลังครบแล้วเขาก็จะเฝ้ารอดูว่าใต้เท้าเผยจะทำเช่นไรต่อไป แต่ผ่านไปสี่วันแล้วนอกจากการทยอยขนเงินกลับมาคืนแล้วเผยจิ้งก็ยังทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ไม่เอ่ยคำใดออกมาจนเขาหมดความอดทน จำต้องเป็ฝ่ายกล่าวออกมาก่อน
“ดูเหมือนธุระยามค่ำคืนของใต้เท้าเผยกับนายท่านสกุลผิงจะสำเร็จลุล่วงดีแล้วใช่หรือไม่”
“ที่แท้ท่านก็ทราบดีอยู่แล้วนี่ขอรับ” เผยจิ้งไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าบุรุษผู้นี้้าอะไร
เมื่อสี่วันก่อนผิงซีห่าวมาหาเขา และเล่าว่านายท่านผิงเก่อคิดจะขับไล่เขาออกจากตระกูลหากไม่จัดการคืนเงินกลับไปให้เรียบร้อย และจากข่าวที่เขาได้รับมาจากสำนักเซินเหวิน เซียวซ่งก็แอบไปซื้อพยานหลักฐานเอาไว้แล้วเช่นกัน หากจะโยนความผิดให้เซียวซ่านและสหายต่อไป พวกเขาต้องจ่ายเงินจำนวนมากให้กับกลุ่มพ่อค้าเ่าั้ที่จงใจฉวยโอกาสจากสถานการณ์
เมื่อคำนวณดูแล้ว ระหว่างการจ่ายเงินให้กับกลุ่มพ่อค้าให้กลับคำให้การ เขาทั้งสองคนต้องจ่ายเป็เงินตำลึงที่มีมูลค่าพอๆ กับที่เขายักยอกออกมา เมื่อรวมกับแรงบีบคั้นจากนายท่านผู้เฒ่าผิงเก่อ ผิงซีหวงจึงจำต้องเลือกหาเงินมาคืนให้กับหลวง
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ สำนักเซินเหวินยังเรียกเงินอีกจำนวนมากเพื่อจะแจ้งผิงซีหวงอีกว่า แท้จริงแล้วใต้เท้าฉินก็ล่วงรู้ถึงเส้นสนกลในทั้งหมดนี้แล้วเช่นกัน ที่เขายังโยกโย้ชักช้าอยู่ก็เพื่อรอรับสินน้ำใจจากฝ่ายที่เพลี่ยงพล้ำเท่านั้น หากสกุลเซียวส่งพยานหลักฐานเข้ามาและมอบของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้กับใต้เท้าฉิน เผยจิ้งก็ไม่รอด และเช่นเดียวกันหากพวกเขาสองคนยินยอมหยิบยื่นผลประโยชน์ให้ใต้เท้าฉินบ้างกลุ่มของเซียวซ่านก็จะไม่รอด
คิดไปคิดมา เผยจิ้งเห็นว่าต่อให้ครั้งนี้พวกเซียวซ่านจะกลายเป็แพะรับบาป แต่เขาจะต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมของใต้เท้าฉินแทน อีกทั้งในใจก็ยังลังเลที่จะปัดความผิดให้บุตรเขย จึงได้ตัดสินใจคืนเงินไปเสีย ทางฝั่งของผิงซีหวงก็จะได้หลุดพ้นจากสถานการณ์ความขัดแย้งกับบิดาไปด้วย
“ครั้งนี้บัญชีดูเหมือนจะมีปัญหานิดหน่อย คนของข้าต้องเหน็ดเหนื่อยกันอยู่นานเลยทีเดียว ยังดีที่สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้พบปัญหาใหญ่ อีกไม่กี่วันการตรวจสอบครั้งนี้ก็น่าจะแล้วเสร็จ ท่านทนอยู่อีกสักสองสามวันเถิดเวลานั้นก็สามารถกลับไปพักที่จวนได้ดังเดิมแล้ว”
“ดีขอรับ เช่นนั้นอีกสามวันถัดจากนี้ข้าขอเชิญท่านและผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคนไปร่วมดื่มที่จวนข้าสักครา ถือเป็การต้อนรับและเลี้ยงส่งไปในตัว แน่นอนข้าย่อมชดใช้ค่าเหนื่อยให้ทุกคนอย่างเต็มกำลัง”
“ฮ่าๆ ใต้เท้าเผย ท่านช่างรอบรู้และมีความคิดกว้างไกลยิ่งนัก น้ำใจของท่านกับคนสกุลผิงข้าย่อมเต็มใจรับอย่างแน่นอน”
บทสนทนาที่รู้กันดีอยู่แก่ใจ จึงจบไปง่ายดายเช่นนี้ ท่ามกลางความหงุดหงิดของเผยจิ้งที่เขาและผิงซีหวงลงทุนออกความคิดไปมากมาย สุดท้ายก็เป็ผู้ตรวจสอบฉินที่ชุบมือเปิดกินอิ่มจนพุงกางไปอย่างไม่ลำบากเลยสักนิด
……….
จวนสกุลผิง
“เอาออกไปให้หมด!! ส่งนางออกไปเสียเดี๋ยวนี้ไม่จำเป็ต้องจัดพิธีอันใดให้กับนาง สินเดิมข้าก็จะไม่ให้ติดตัวไปแม้แต่อีแปะเดียว ให้นางเอาสินสอดขี้ปะติ๋วของสกุลเซียวติดตัวไปเท่านั้นเป็พอ!!” ผิงซีหวงถีบหีบเงินและผ้าแพรไม่กี่หีบที่สกุลเซียวส่งมาเป็สินสอดให้กับผิงจินเยว่ทิ้งอย่างไม่ไยดี
“เจ็บใจนัก!! ท่านพ่อทั้งหมดนี้เป็เพราะความลำเอียงของท่าน เพื่อคนสกุลเซียวท่านถึงกับคิดจะขับไล่ข้าออกจากสกุล ดูท่าแล้วท่านคงจะเหน็ดเหนื่อยมานาน จากนี้ท่านก็พักอยู่เป็เพื่อนท่านแม่เสียเถิดอย่าได้ออกจากเรือนมาเหนื่อยยากอีกต่อไปเลย” ผิงซีหวงกล่าวกับบิดาอย่างเืเย็น
“เ้า!!” ผิงเก่อโกรธจนหายใจไม่ออก ยกมือขึ้นกุมอกสีหน้าซีดลงไปในทันใด บุตรชายคิดจะกักขังเขาและยึดอำนาจในสกุลผิงทั้งที่เขายังไม่ตาย
“เ้าอันใด ข้าอันใด ท่านรู้หรือไม่ความกตัญญูของท่านทำให้ข้าต้องเสียเงินไปหลายแสนตำลึง ข้าสู้อุตส่าห์ทำงานเพื่อสกุลผิงมาโดยตลอด แต่บัดนี้จู่ๆก็ต้องมาถูกใต้เท้าฉินฮุบกินไปจนสิ้น ท่านยังคิดว่าท่านทำเพื่อสกุลผิงได้ดีกว่าข้าอยู่อีกเช่นนั้นหรือ ข้ายอมทำตามคำของท่านไปแล้ว สมควรที่หนี้บุญคุณของสกุลผิงและสกุลเซียวจะจบสิ้นกันไปเสียที พ่อบ้านลี่พานายท่านผู้เฒ่ากลับเรือนไปเดี๋ยวนี้!!”
ผิงเก่อโกรธจัดจนกระอักเืออกมาคำใหญ่ ร่างชราสั่นไหวอย่างรุนแรงจนหมดสติไป
ผิงซีหวงยืนมองพ่อบ้านลี่ที่รีบเข้าไปช่วยเหลือบิดาอย่างเืเย็น เวลานี้ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่เป็ใจให้กับเขาทั้งสิ้น บิดาก็เข้าข้างผู้อื่น บุตรสาวก็ร่ำร้องแต่อยากจะออกเรือนอย่างไม่มีเหตุผล หนำซ้ำบุตรสาวคนเล็กที่เวลานี้อายุ 7 เดือนกว่าแล้วกลับมีทีท่าว่าจะมีความบกพร่องทางสมองอีก
“หายนะ สกุลเซียวเป็ตัวหายนะของสกุลผิงโดยแท้!!” ผิงซีหวงก่นด่าอย่างบ้าคลั่ง
“ท่านพี่ สกุลเซียวไม่ได้ให้เกียรติเยว่เอ๋อร์เลยแม้แต่นิด ท่านยังจะส่งนางให้ออกเรือนไปอีกหรือเ้าคะ” หลานฮูหยินทำใจดีสู้เสือ เอ่ยปากขอร้องแทนบุตรสาว
“เก็บนางเอาไว้ทำอันใด เ้าไม่รู้หรือว่าข้างนอกผู้คนเขาพูดถึงนางกันอย่างไรบ้าง สตรีไร้ยางอายเช่นนางยังจะเหลือคุณค่าใดอีก ดี!! นางเองก็อยากจะไปอยู่กับพวกชั้นต่ำพวกนั้นอยู่แล้วมิใช่หรือ หากไปแล้วได้รู้ว่าพวกเขาแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัวดูสิว่านางจะทนได้สักกี่วัน” ผิงซีหวงคิดคำนวณล่วงหน้าอย่างย่ามใจ
บุตรสาวชื่อเสียงเสื่อมเสียไปแล้ว จะไปเร่ขายให้ผู้ใดก็ขายไม่ออก แต่หากนางออกเรือนไปแล้วทนความลำบากไม่ได้จนคิดหย่าร้างกับเซียวซ่งขึ้นมา อย่างน้อยนางก็จะทำให้เขาก็รู้สึกสะใจได้บ้าง ที่เซียวซ่งต้องเป็หม้ายภรรยาทิ้ง
“ส่วนเ้า ข้าสั่งห้ามให้เ้าติดต่อกับนางโดยเด็ดขาด และหากไม่มีธุระอันใดก็อย่าออกนอกจวนไปอีกเลย”
……….
ผิงจินเยว่ถูกส่งตัวออกจากสกุลผิงในเช้าวันต่อมาอย่างง่ายๆ จนไม่รู้จะง่ายอย่างไร ไม่มีมารดามาหวีผมอวยพร ไม่มีงานเลี้ยงใหญ่โต ไม่มีสินเดิมยาวสิบลี้ตามหลังมาอย่างที่นางเคยวาดฝัน
หญิงสาวสวมชุดแดงคลุมหน้าด้วยผ้าแดง ที่ฝ่านอี๋เหนียงมีน้ำใจมาจัดการให้นาง แทนฮูหยินใหญ่ผู้ซึ่งเก็บตัวสวดมนต์อยู่ในศาลบรรพชนและถูกสั่งไม่ให้มาพบหน้าบุตรสาว
สกุลเซียวส่งรถม้าสภาพกลางเก่ากลางใหม่มารับนาง มองดูไม่เหมือนกับมารับเ้าสาวเลยสักนิด หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นน้ำตาคลอเต็มสองหน่วย มีเพียงชุ่ยอิงที่นั่งอยู่เคียงข้างและจับมือนางเอาไว้ตลอดเวลาอย่างซื่อสัตย์
“พี่ชุ่ยอิง ข้าเกลียดสกุลผิง ข้ารังเกียจท่านพ่อที่ไม่เคยเห็นข้าเป็บุตรสาวคุยกับข้าแต่ละครั้งก็สั่งสอนแต่เื่วิธีชั่วช้า ข้าเกลียดท่านแม่ที่เห็นแก่ตัวคิดทำสิ่งใดก็เพื่อใจตนเองไม่เคยคิดถึงข้าแม้แต่นิด ข้าเกลียดท่านปู่ที่ดูถูกข้าคิดว่าโยนเงินให้ข้าใช้จ่ายก็จบแล้ว มีเพียงพี่ชุ่ยอิงและพี่ซ่งเท่านั้นที่ไม่เคยตำหนิข้าแม้แต่นิด ข้าจึงอยากอยู่กับพี่ซ่ง แต่พี่ดูที่สกุลเซียวทำกับข้าสิ ท่านอาไม่แม้แต่จะมองหน้าข้า พี่ซ่งก็ไม่ได้เอาอกเอาใจข้าเช่นเคยแล้ว ข้าผิดอันใดที่อยากหาความสุขให้ตัวเองบ้าง” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือดูอ่อนแอ แต่ในใจนางกลับกำลังอาฆาตเคียดแค้นอยู่เต็มกำลัง
8K
![เธอในดันเจี้ยนแห่งการดับสูญ [Lost in the Ruined Dungeon]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781008402_99572619.webp)
