บทที่ 14 กวนตีน
“พี่หมอ....”
“ว่าไง จะไปไหน”
“ตะวันมีธุรต้องไปทำ”
“ที่ไหนกับใคร ทำไมไม่เคยบอกพี่?”
“คือ.....ไปภูเก็ต กับอาไตรครับ”
“หึ กับมันอีกแล้วเหรอ”
“พี่หมอ...”
“ไปสิ ถ้าตะวันไปตะวันก็เลิกกับพี่ไปเลย”
“พี่หมอไปกันใหญ่แล้ว”
“หึ.....”
“ตะวันได้เวลาแล้ว เดียวจะตกเครื่องเอานะ” ไตรภัคะโออกมา
“ครับอา”
“พี่หมอฟังตะวันนะ ถ้าพี่หมอคิดว่าสิ่งที่พูดมันดีตะวันก็แล้วแต่พี่หมอเลย แต่ตะวันอยากให้พี่หมอรู้ไว้ว่าตะวันกับอาไตรเราไม่ได้มีอะไรจริงๆ อาไตรเป็อาของตะวัน ตะวันเป็หลานของอาไตร เราไม่มีทางคิดเป็อย่างอื่นไปได้”
“????”
“ตะวันก่อนนะครับ ถ้าพี่หมอใจเย็นเราค่อยมาคุยกันใหม่นะ” ตะวันพูดจบก็รีบวิ่งขึ้นรถของไตรภัคทันที
“พร้อมยัง” ไตรภัคเอ่ยถามตะวัน
“พร้อมแล้วครับ”
“งั้นเราไปกันเถอะ”
“ครับ????”
บนเครื่องบิน
“ถามอะไรหน่อยสิ”
“ว่าไงครับ”
“แฟนตะวันไม่พอใจอะไรอาหรือป่าว”
“ป่าวนะครับ อาไตรอย่างคิดมากเลย”
“แต่อาการแฟนเรามันบอกนะ”
“แล้วอารู้ไหมครับ อาการของอาก็ออกเช่นกัน” ตะวันกนะซิบลงข้างหูของไตรภัค
“อาการอะไรเหรอ????”
“กวนตีนไงครับ????”
“นี่เราหลอกว่าอาใช่ไหม”
“5555ป่าวนะ”
“เดียวเหอะ” ทั้งสองหยอกล้อกันสนุกสนานจนทำให้คนที่นั่งข้างๆ อดอมยิ้มตามไม่ได้
‘2คนนั้นน่ารักเนอะ’
‘เป็แฟนกันแน่เลย’
‘ใช่แก’
เสียงพูดถึงมันจะเบาแต่ก็ทำให้ไตรภัคได้ยินและเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
โรงแรมแซนภูเก็ต
คนขับรถได้พาไตรภัคและตะวันมายังโรงแรมแห่งนึง
“2ห้องครับ”
“ขอโทษด้วยนะคะ มีแค่ห้องเดียวแล้วค่ะ”
“เอาไงดีหล่ะ” ไตรภัคหันมาถามตะวัน
“เราลองเปลี่ยนโรงแรมดีไหมครับอา”
“แต่อาไม่มีเวลาแล้วนะสิ อาต้องเข้าหน้าร้านอีกครึ่งชั่วโมง”
“เอาห้องนี้แหละครับ” ตะวันหันไปบอกพนักงานหญิงตรงหน้า
“อาไตรไปทำงานเถอะครับเดียวตะวันเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บให้”
“อืม อย่างงั้นก็ได้ อาฝากด้วยนะ”
“ครับ????” ไตรพูดจบก็รีบขับรถออกไปทำงานทันทีส่วนตะวันเดินตามพนักงานไปยังห้อง
“้าอะไรเพิ่มโทรบอกได้ตลอดนะครับ”
“ครับ ขอบคุณมากครับ” ตะวันลากกระเป๋าเข้าห้องทั้งของเขาและของไตรภัค
“????” สิ่งที่ทำให้ตะวันใถึงกับอ้าปากค้าง นั้นก็คือเตียงนอนสำหรับคู่รัก ที่มีดอกไม้โรยอย่างสวยงาม วิวภายนอกก็สวยมากมันเหมาะกับการมาฮันนีมูนที่สุด
“เห้อออ.....” ตะวันถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะรีบปัดเอากลีบดอกไม้ออกจากเตียงนอนให้หมด
ตะวัน
[ผมก็ว่าทำไมพนักงานมองผมแปลกๆ ทุกคนต่างพากันอมยิ้ม พวกเขาต้องคิดว่าผมกับอาไตรเป็คู่รักกันแน่นอน]
ไตรภัค
[ผมเป็ขอให้ตะวันมากับผมเองแหละครับ ส่วนคุณแม่ก็เห็นด้วยสุด
ผมรู้สึกว่าเวลาผมได้อยู่กับตะวันผมมีความสุขมากๆ มันแปลกมากเลยครับทั้งๆ ที่ผมกับตะวันเราพึ่งเจอกันด้วยซ่ำ รู้สึกเอ็นดูเขาเป็พิเศษ
“แล้วอารู้ไหมครับ อาการของอาก็ออกเช่นกัน”
“กวนตีนไงครับ????”
นึกถึงคำพูดบนเครื่องบินกับท่าทางกระซิบข้างหูมันช่างน่ารักจริงๆ เอาจริงๆ ที่ผมชมบ่อยๆ ไม่ได้คิดอะไรนะครับ ผมแค่รู้สึกว่าตะวันเป็เด็กน่ารักและผมเชื่อถ้าเกิดรินได้รู้จักตะวันรินจะคิดแบบเดียวกับผม]
“คุณไตรค่ะ นี้ค่ะเอกสาร”
“????”
“คุณไตรค่ะ!!!”
“อ่อ เออ...ขอบคุณครับ”
“ว่าแต่มีเื่ดีๆ เกิดขึ้นหรือป่าวค่ะ เห็นคุณไตรดูมีความสุขขนาดนี้ หรือว่าจะเป็ข่าวดีของคุณรินค่ะ” คำถามของพนักงานสาวทำให้ไตรภัคหยุดชะงักทันที
53
![END เกมหัวใจร้ายรัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569126632_37539043.webp)
