ประเทศญี่ปุ่น
.
.
ภายในห้องพักแห่งหนึ่ง เวลา 21:00 นาฬิกา
.
.
"ดะ เดี๋ยวก่อน--อื้ม!"
ภายในห้องโถงใหญ่ที่ถูกตกแต่งด้วยความสวยงามของเฟอร์นิเจอร์ตระการตา ตามทางเดินประดับไปด้วยแสงเทียนสีขาวเล่มเล็กตลอดพื้นที่ ใจกลางห้องมีโต๊ะอาหารถูกจัดเตรียมเป็อย่างดีพร้อมเมนูอาหารมากหน้าหลายตาวางอยู่บนโต๊ะดูน่าเอร็ดอร่อย
แต่แขกผู้มาเยือนกลับไม่สนใจสิ่งของเหล่านี้สักนิดเดียว พลางประทับริมฝีปากอันเร้าร้อนพร้อมรับััความหวานอย่างโหยหา ร่างบางถูกโอบกอดเอาไว้ในอ้อมแขนของคนตัวใหญ่กว่าโดยที่อีกฝ่ายพยายามดันให้เขาชิดติดกระจกใสที่มองเห็นทิวทัศน์อันสวยงามในยามราตรี เสียงร้องอื้ออึงภายในลำคอส่งเสียงออกมาเป็ระยะๆหลังจากถูกริมฝีปากหยักริมฝีปากนุ่มนิ่มของตนจนไม่สามารถขยับไปไหนได้
ฝ่ามือของฝ่ายกระทำเริ่มรุกรานเข้าไปใต้เสื้อเชิ๊ตขาวบางมากขึ้น ก่อนจะยกฝ่ามืออีกข้างของตนบีบปลางคางของคนตรงหน้าเบาๆพร้อมสอดปลายลิ้นเข้าไปในช่องริมฝีปากและขยับเข้ามาหาอีกฝ่ายมากขึ้นจนเกือบไม่มีพื้นที่หายใจ ดวงตาหยาดเยิ้มจ้องมองใบหน้าเหยเกของคนด้านหน้าอย่างไม่ละสายตา ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ไปตามหน้าท้องน้อยพลางวนเวียนบริเวณรอบสะดือเพื่อหวังให้อีกฝ่ายแสดงสีหน้าออกมามากกว่าที่เห็น
ทางด้านฝ่ายถูกกระทำเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นะเืบริเวณจุดอ่อนจึงพยายามยกมือปัดป้องเพื่อไม่ให้คนตรงหน้ามายุ่งกับส่วนนี้ แต่ยิ่งทำแบบนั้นกลับยิ่งกระตุ้นความอยากเอาชนะเข้าไปใหญ่ คนตัวใหญ่กว่าจึงจับข้อมือทั้งสองข้างของคนตัวเล็กตรึงเข้ากับกระจกใสด้านหลังพร้อมขบเม้มริมฝีปากของคนตรงหน้าแรงๆจนเกิดเืซิบออกมาเล็กน้อย
เมื่อเห็นรอยเืจากริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายกำลังไหลออกมา ทางผู้กระทำจึงใช้ปลายลิ้นเลียคราบเือย่างแ่เบาเพื่อทำความสะอาดให้อย่างรู้หน้าที่ แต่สีหน้าของอีกฝ่ายกลับไม่สู้ดีนัก พลางนึกถึงเื่ราวเมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้...
.
.
สี่เดือนก่อนหน้านี้
.
.
ณ บริษัท สุมิโตะ กรุ๊ป เวลา 10:00 นาฬิกา
ตุบ!
"เอาไปทำมาใหม่"
เสียงแข็งกร้าวจากชายหนุ่มรูปร่างเรียวบางกระแทกเอกสารกองโตลงบนโต๊ะทำงานของชายหนุ่มสวมแว่นตาหนาเตอะกำลังก้มหน้าก้มตาตั้งใจทำงานอย่างขยันขันแข็ง เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองผู้ที่ได้ชื่อว่าหัวหน้าแผนกที่กำลังยืนกอดอกจ้องมองเ้าตัวด้วยสีหน้าบูดบึ้งอย่างที่เคยเป็ ทำให้ฝ่ายถูกจ้องมองต้องรีบขอโทษขอโพยเพื่อไม่ใช่อีกฝ่ายะเิลงอีกครั้ง
"ขอโทษจริงๆนะครับหัวหน้า เดี๋ยวผมกลับไปแก้ใหม่ให้ครับ"
"นี่แก้รอบที่สี่แล้วนะ นายได้ฟังที่ฉันสอนจริงๆหรือเปล่า?"
"ฟังครับ แต่ผมอาจจะไม่เข้าใจเอง ขอโทษจริงๆครับ"
"ฉันไม่อยากฟังคำขอโทษของนายแล้ว รีบแก้แล้วรีบเอามาส่งด้วย แล้วคราวนี้เอาให้มันถูกต้องด้วยนะ ไม่งั้นก็เตรียมย้ายแผนกได้เลย"
"ไม่ครับ ผมไม่ย้าย!"
"งั้นก็ทำให้มันดีๆหน่อย อย่าผิดอีกละรอบนี้"
"รับทราบครับ!"
เสียงขานรับของชายหนุ่มสวมแว่นหนาเตอะดังกึงก้องไปทั่วแผนก ก่อนจะหยิบเอกสารที่ต้องแก้มาจัดการให้เรียบร้อยเพื่อทำให้หัวหน้าแผนกได้เห็นว่าเขาสามารถทำงานได้ดี ซึ่งผู้เป็หัวหน้าก็ไม่ได้คาดหวังอะไรเพราะหมอนี่เป็แบบนี้หลายครั้งแล้ว ั้แ่ย้ายมาทำงานเมื่อหลายเดือนก่อนก็ก่อวีรกรรมั้แ่มาวันแรกเลย หยิบเอกสารมั่วบ้างละ ส่งผิดแผนกบ้างละ หนักสุดคือทักผู้บริหารว่าภารโรง ให้ตายเถอะ ปวดหัวกับเ้าลูกน้องคนนี้จริงๆ
"ยังเข้มงวดไม่เปลี่ยนเลยนะฮาจิมะ~"
หญิงสาวรายหนึ่งเดินเข้ามาหาชายหนุ่มผมหยักศรสีน้ำตาลสว่างที่กำลังเดินกลับมานั่งประจำที่ตัวเองด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เขาเสยผมขึ้นเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดพร้อมบ่นให้ฟังอย่างเป็กันเอง
"ก็ดูเขาสิ ทำมาจะสี่เดือนแล้วยังทำพลาดจุดเดิมๆอยู่อีก ไม่รู้ว่าเขาไม่เข้าใจที่สอนหรือเราสอนไม่ดีเอง เฮ้อ...หัวจะปวดจริงๆ"
"เอาเถอะ อย่างน้อยก็ได้คนมาช่วยงานนะ"
"ช่วยเพิ่มภาระมากกว่า"
"แต่ก็น่าแปลกนะ ปกติตอนที่ฉันตรวจงานเขาก็เรียบร้อยดีนะ ไม่มีผิดสักจุด แต่พอถึงตาฮาจิมะสอนบ้างกลับเละไม่เป็ท่าตลอดเลย หรือมันอยู่ที่การสอนจริงๆ?"
"เป็ไปได้ งั้นฝากสอนงานที่เหลือให้เขาด้วยนะ เดี๋ยวไปดูคนอื่นให้แทน"
"โอเค วางใจได้เลย"
เมื่อหาสาเหตุได้แล้วว่าทำไมลูกน้องคนใหม่ถึงทำผิดพลาดบ่อยครั้งจึงเปลี่ยนวิธีการดูเผื่อจะทำให้การทำงานของเขาดีขึ้นกว่าเดิม และเพื่อพิสูจน์ว่าตัวของเขาเป็คนสอนไม่เข้าใจเองหรือเป็ที่เ้าลูกน้องซื่อบื้อคนนี้กันแน่
"เดี๋ยวมานะ ลงไปหาHRแปบ / ฝากจัดการงานด้วยนะ"
"โอเคครับ"
เมื่อหัวหน้าแผนกและผู้ช่วยหัวหน้าเดินออกจากห้องไปได้ไม่นาน เหล่าลูกน้องภายในห้องประมาณสี่คนก็เริ่มเปิดประเด็นพูดคุยกันตามประสาพนักงานออฟฟิศจอมนินทา
"เฮ้ย! เมื่อกี้โคตรน่ากลัวเลย นึกว่าจะะเิลงเหมือนรอบที่แล้วซะอีก"
"นั่นสินะ เห็นเดินหน้าบูดมาแต่ไกล เกร็งตัวรอตั้งนาน"
"นายนี่ชอบทำให้หัวหน้าโมโหตลอดเลยนะมากิระ"
ชายสองและหญิงหนึ่งต่างหันไปมองแผ่นหลังของชายหนุ่มสวมแว่นตาหนาเตอะกำลังก้มหน้าก้มตาแก้งานของตัวเองอย่างไม่ลดละความพยายาม ก่อนจะค่อยๆถอดแว่นตาวางลงบนโต๊ะพร้อมบิดี้เีเบาๆด้วยความเมื่อยล้า และหมุนเก้าอี้หันกลับมาตอบพวกเขาที่กำลังยืนรอฟังอยู่
"ก็ตอนหัวหน้าโกรธเขาดูน่ารักมากกว่านี่นา~ ถึงรอบนี้เขาจะพูดเพื่อถนอมน้ำใจแต่ก็น่ารักไปอีกแบบนะ (^_^)"
จากสีหน้าอมทุกข์ที่ถูกดุด่าตลอดเวลาแปรเปลี่ยนเป็สีหน้ายิ้มใจละลายขณะนึกถึงใบหน้าเล็กๆกำลังชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ใส่เขาวนเวียนในหัวใจจนจะแตกสลาย น้ำเสียงหงุดหงิดของหัวหน้ายังคงดังก้องในโสตประสาทของมากิระอย่างไม่หยุดยั้ง เขารู้สึกดีใจอย่างมากที่วันนี้ถูกหัวหน้าด่าไปแล้วหกสิบคำ โทนเสียงเปลี่ยนไปแล้วสองรอบ แถมยังถูกจ้องมองตอนโดนด่าอีก มันช่าง...วิเศษจริงๆ♡
"หมอนี่เป็เอามากแหะ / นั่นเรียกถนอมน้ำใจเหรอ... / ไม่เข้าใจนายเลยจริงๆ"
เหล่าเพื่อนร่วมงานที่ไม่เข้าใจรสนิยมของหมอนี่ต่างส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะแยกย้ายกลับไปทำงานตามเคยเพราะไม่อยากโดนหัวหน้าด่าอีกคน ปล่อยให้เ้าคนวิตถารเพ้อฝันแบบนั้นต่อไปเถอะ
.
.
.
สวัสดีนักอ่านทุกคนนะคะ ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านและขอฝากนิยายเื่ M&N แอค(ลับ)ประจำตัวของผมคือคุณ เอาไว้ในดวงใจด้วยนะคะ อย่าลืมคอมเม้นเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันด้วยนะ ❤️
534
