ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “ทูลพระชายาคุณหนูเจียง...คุณหนูเจียงอยากอุ้มหมาสีขาวตัวนั้นเล่นเจ้าค่ะแต่หมาสีขาวตัวนั้นไม่เชื่อง พวกเราเลยวิ่งไล่จับมัน”

        คำพูดของสาวใช้คนหนึ่งทำให้คนที่เหลือพยักหน้าลง

        ทุกคนในที่นี้ล้วนเหลือบมองทางสัตว์เลี้ยงสีขาวทั้งสองบริเวณชายกระโปรงของหลินเมิ้งหยาด้วยท่าทางหวาดกลัว

        เจ้าสัตว์เลี้ยงสองตัวนี้เร็วยิ่งนักขนาดสาวใช้สิบกว่าคนวิ่งต้อน ยังไม่อาจแตะได้กระทั่งปลายขน

        “เสี่ยวป๋ายของข้าใช่ว่าใครจะเข้ามาจับก็จับได้”

        หลินเมิ้งหยาอุ้มเสี่ยวป๋ายขึ้นมาเจ้าตัวน้อยดิ้นเล็กน้อย ก่อนจะนอนนิ่งในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา

        “ดูเจ้าสิ เพียงเพราะหมาตัวเดียวแต่กลับทำเรื่องให้ใหญ่โต หมาตัวนั้นเพียงหวงตัวเท่านั้นดูนั่น พออยู่ในมือของเมิ้งหยา มันเชื่องเสียยิ่งกว่ากระไร”

        พระสนมเต๋อเฟยมองหลินเมิ้งหยาที่กำลังอุ้มลูกหมาสีขาวก่อนจะตำหนิเจียงหรูฉิน

        ขนาดหมาน้อยตัวเดียวยังเมินนางความโกรธเริ่มพุ่งพล่านในใจของเจียงหรูฉิน

        “หมู่เฟยพูดถูกแล้วเพคะหม่อมฉันเป็นคนเก็บเจ้าตัวน้อยเหล่านี้มาเลี้ยงเอง พวกมันค่อนข้างดุไปสักหน่อยข้าว่าน้องหรูฉินอย่ายุ่งกับพวกมันเลยจะดีกว่า มิเช่นนั้นหากถูกกัดขึ้นมาจะเป็นรอยแผลเป็นเอาเสียเปล่าๆ ”

        เสี่ยวป๋ายในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยาสงบนิ่งเชื่อฟัง

        แม้อุปนิสัยของหมาป่าจะเย่อหยิ่งไร้ซึ่งอุปนิสัยออดอ้อนเจ้าของเหมือนหมาพันธุ์อื่น

        แต่มันกลับซุกไซ้อ้อมกอดของหลินเมิ้งหยาและแสดงท่าทางเชื่อฟังเจ้าของเป็นอย่างมาก

        สายตาอิจฉาเล็กน้อยของเสือน้อยพุ่งมาจากทางด้านหลังของหลินเมิ้งหยาดวงตาเสมือนแมวของมันกำลังเปล่งประกายวาววับ

        น่าเสียดายตอนนี้เจ้านายของมันมองไม่เห็นท่าทางน่าสงสารของมันเลย

        “ได้ข้าไม่อุ้มก็ได้ คนอะไรเลี้ยงหมาเลี้ยงแมว”

        เจียงหรูฉินยังรู้สึกโกรธแต่ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถทำอะไรได้

        “อย่ากล่าวเช่นนั้นเมิ้งหยา หมาน้อยของเจ้าน่ารักยิ่งนัก”

        พระสนมเต๋อเฟยเองก็เคยเลี้ยงหมาพันธุ์พุดเดิ้ลแต่น่าเสียดายที่มันตายจากไปแล้ว

        ดังนั้นนางจึงรู้สึกชอบหมาสีขาวในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยามาก

        เจ้าเด็กคนนี้มีสัญชาตญาณที่ดีมันรู้ว่าใครดีกับมัน

        พระสนมเต๋อเฟยยกมือขึ้นลูบเมื่อมันได้เห็นสายตาของพระสนมเต๋อเฟย มันจึงแสดงท่าทางเชื่อฟังและปล่อยให้พระสนมเต๋อเฟยลูบไล้ได้อย่างอิสระ

        “ดูสิ มันเชื่องมากเลยนี่นา เจ้าดูนี่ เมื่อครู่เจ้าทำให้มันตกใจ”

        เจียงหรูฉินกัดฟันไม่ยอมยิ้มตาม

        สมแล้วที่เป็นหมาของหลินเมิ้งหยาน่ารังเกียจเหมือนเจ้าของไม่มีผิดเพี้ยน

        “จริงซิเมิ้งหยา ข้ามีเรื่องต้องการปรึกษากับเจ้า”

        พระสนมเต๋อเฟยยิ้มยิ่งได้เห็นหลินเมิ้งหยาก็ยิ่งรู้สึกชื่นชม

        “เชิญหมู่เฟยรับสั่งได้เลยเพคะ”

        ต้นไม้ดอกไม้ที่ล้มระเนระนาดถูกชิงหูจัดเรียงให้เหมือนเดิม

        เพราะดอกเก๊กฮวยบานสะพรั่งดั่งนั้นทุกคนจึงรู้สึกสดชื่น

        พระสนมเต๋อเฟยสูดลมหายใจกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ ทำให้บรรเทาความโศกเศร้าในหัวใจของนางไปได้

        “แต่ก่อนเวลาที่ดอกเก๊กฮวยบานเมืองหลวงของพวกเรามักจะจัดงานเลี้ยงชมดอกเก๊กฮวยปีนี้ข้ารู้สึกว่าดอกเก๊กฮวยในสวนของเจ้าบานสะพรั่งงดงามยิ่งนัก เช่นนั้นพวกเรามาจัดงานเลี้ยงชมดอกเก๊กฮวยดีหรือไม่? ”

        พระสนมเต๋อเฟยเอื้อนเอ่ยด้วยความดีใจนางอยู่อย่างหงอยเหงาในตำหนักหยาเสวียน นอกจากออกไปไหว้พระแล้ว ก็มิได้ทำสิ่งใดอีก

        ยากมากกว่าจะได้เห็นดอกเก๊กฮวยบานสะพรั่งสวยงามเช่นนี้ดังนั้น นางจึงเกิดความคิดนี้ขึ้นมา

        “นั่นสิพี่สะใภ้มีเพียงดอกเก๊กฮวยในสวนของท่านที่บานได้งดงามที่สุดในเมืองหากฮูหยินท่านอื่นได้เห็นเข้า ข้าว่าพวกนางจะต้องรู้สึกถึงความพ่ายแพ้อย่างแน่นอน”

        เจียงหรูฉินแสดงท่าทางหยิ่งยโสหลินเมิ้งหยาชำเลืองมองนางเล็กน้อย

        “หม่อมฉันขอน้อมรับเรื่องนี้เอาไว้ในหัวใจแต่ว่า หม่อมฉันขอปรึกษากับท่านอ๋องก่อนนะเพคะ หมู่เฟยได้โปรดวางใจท่านอ๋องเป็นคนกตัญญู จะต้องอนุญาตอย่างแน่นอน”

        หลินเมิ้งหยาแสดงท่าทางนอบน้อมใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟยจึงปรากฏรอยยิ้ม

        “เช่นนั้นข้าก็วางใจข้ารู้สึกว่านับวันเจ้ายิ่งใจกว้าง”

        พระสนมเต๋อเฟยรู้สึกพึงพอใจมากที่มีลูกสะใภ้เช่นนี้

        ชื่นชมอยู่พักใหญ่อีกทั้งยังดื่มชาเก๊กฮวยที่หลินเมิ้งหยาทำ ก่อนจะกลับไปที่ตำหนักหยาเสวียน

        ในมืออุ้มเสี่ยวป๋ายหลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในศาลาเล็ก มองดูดอกเก๊กฮวยในสวน

        “เจ้าเด็กน้อยคิดอะไรอยู่อย่างนั้นหรือ? เหตุใดจึงเหม่อลอยเช่นนี้? ”

        ชิงหูยังคงแต่งกายด้วยเสื้อผ้าของผู้หญิงกรีดกรายเยื้องย่างมาทางหลินเมิ้งหยา

        “เจ้าถอดชุดนี้ออกก่อนได้หรือไม่? ”

        หลินเมิ้งหยามองทางชิงหูด้วยสายตารังเกียจ

        ทำไมเจ้านี่ถึงเสพติดการสวมเสื้อผ้าของผู้หญิงไปได้นะ?

        “ฮึเจ้าอิจฉาความงามของข้า! ”

        ถลึงตาใส่หลินเมิ้งหยาชิงหูเดินหายไปจากแนวสายตาของนาง

        “มีเรื่องให้ต้องคิดหรือเจ้าคะนายหญิง? ”

        ป๋ายจีเทชาเก๊กฮวยมองทางหลินเมิ้งหยา

        “เหตุใดอยู่ๆ พระสนมเต๋อเฟยจึงคิดอยากจัดงานเลี้ยงชมดอกเก๊กฮวยขึ้นมา?ตอนที่ข้าออกไปเมื่อครู่ มีสิ่งใดเกิดขึ้นหรือไม่? ”

        หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรบางอย่าง

        หรือพระสนมเต๋อเฟยจะไม่ได้คิดอะไรและอยากจัดงานเลี้ยงแต่เพียงเท่านั้น

        แต่แม้กระทั่งเจียงหรูฉินที่มักจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับนางก็ยังเห็นด้วยกับเรื่องนี้

        ดังนั้นสัญชาตญาณของนางจึงร้องเตือนขึ้นมา

        “ไม่ได้พูดอะไรนะเจ้าคะเพียงแต่เล่าเรื่องในวังสมัยก่อนของพระสนมเต๋อเฟยต่อมาคุณหนูเจียงจึงพูดขึ้นว่าทุกปีมักจะมีงานชมดอกเก๊กฮวยจัดขึ้นในวังแต่เพราะสองปีมานี้ฮ่องเต้ประชวร ดังนั้นจึงมิได้จัดงานขึ้น”

        ป๋ายจีครุ่นคิดอย่างละเอียดราวกับว่า ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมาจริง ๆ

        “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เช่นนั้น ใครเป็นคนเสนอเรื่องจัดงานเลี้ยงชมดอกเก๊กฮวยขึ้นมา? ”

        “คุณหนูเจียงเจ้าค่ะอีกทั้งยังเอ่ยว่าอีกไม่นานจะถึงวันเกิดของท่านอ๋องดังนั้นจึงคิดจะจัดงานทั้งสองให้ครึกครื้นหนู่ปี้รู้สึกเหมือนนางกำลังจะยืมดอกไม้ถวายพระ เมื่อถึงเวลานั้นท่านอ๋องจะมอบความรักให้กับนาง! ”

        ป๋ายจื่อแย่งพูดใบหน้าแดงก่ำ ราวกับว่ามีความแค้นฝังลึกกับเจียงหรูฉิน

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงที่แท้เจียงหรูฉินก็เป็นคนเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา ดังนั้น นางจึงต้องระมัดระวังให้ดี

        งานชมดอกเก๊กฮวยอันที่จริงก็เป็นเพียงงานเลี้ยงธรรมดาเท่านั้น

        แต่สิ่งเดียวที่น่าปวดหัวก็คือเมื่อถึงเวลานั้นจะมีคนแห่มาที่ตำหนักของนางมากมาย

        เมื่อคนเยอะและตกอยู่ในความวุ่นวายนางกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

        “นายหญิงยกเลิกเถิดเจ้าค่ะ”

        ใบหน้าของป๋ายซ่าวแฝงไว้ซึ่งความกังวลขณะที่เอ่ยกับหลินเมิ้งหยา

        หลังจากผ่านเรื่องอันตรายกับหลินเมิ้งหยามาอย่างมากมายพวกนางรู้ว่ามิควรปล่อยให้ใครเข้ามาในตำหนักหลิวซิน

        หากคนเข้ามาที่นี่มากมายเกรงว่าพวกนางคงมิอาจดูแลได้อย่างทั่วถึง

        “ไม่มีทางเลือกพวกเจ้ามองไม่เห็นสีหน้าของพระสนมเต๋อเฟยอย่างนั้นหรือ”

        สิ่งที่ยากที่สุดคือพระสนมเต๋อเฟย

        ยิ่งไปกว่านั้นหากนางปฏิเสธ เกรงว่าพระสนมเต๋อเฟยจะต้องรู้สึกไม่พึงพอใจอย่างแน่นอน

        จะได้คุ้มเสียหรือไม่เจียงหรูฉินจ้องจับผิดนางอยู่เสมอ นางไม่มีทางปล่อยโอกาสในการทำลายนางไปง่ายๆอย่างแน่นอน

        “ถึงอย่างไรงานเลี้ยงก็จัดที่ตำหนักใหญ่หากมีคนมาชมดอกไม้ พวกเจ้าคอยจับตามองก็เพียงพอ”

        ตอนนี้คงทำได้เพียงระมัดระวังและแก้ปัญหาไปทีละก้าวอย่างน้อยที่นี่ก็คือจวนอวี้ที่ซึ่งนางควบคุมดูแลอยู่

        ทันทีที่หลงเทียนอวี้กลับมาเขาถูกหลินเมิ้งหยาเชิญมาที่ตำหนักหลิวซิน

        ยังไม่ทันที่จะเดินผ่านสวนเข้ามาเสียงหัวเราะคิกคักก็ดังลอดออกมา

        “เสี่ยวป๋ายมานี่มา เสือน้อย! อย่ากัดหางของเสี่ยวป๋ายสิ รีบมานี่เร็ว”

        เพียงเปิดประตูก็ได้เห็นป๋ายจื่อกับหลินจงอวี้กำลังเล่นกับสัตว์เลี้ยงสองตัวอย่างสนุกสนาน

        หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในศาลาหยักยิ้มอบอุ่น สายตาอ่อนโยน

        ใบหน้านวลประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มชีวิตที่เงียบสงบคงเป็นเช่นนี้สินะ

        “ท่านอ๋องมาแล้วท่านอ๋อง ท่านอ๋องมาแล้ว”

        ป๋ายจื่อสังเกตเห็นหลงเทียนอวี้ก่อนใครเพื่อนใบหน้าเรียวเล็กฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะร้องตะโกนออกมา

        สองขาวิ่งไปทางหลินเมิ้งหยาก่อนจะกลับมามีท่าทางประหนึ่งผู้ที่ถูกอบรมมาอย่างดีมิเหมือนเด็กน้อยที่สดใสร่าเริงเมื่อครู่

        “อืมข้ามาแล้ว”

        ไม่เพียงแค่ป๋ายจื่อแม้แต่คนอื่น ๆ ในจวน หลังจากได้เห็นหลงเทียนอวี้แล้ว พวกเขาต่างพากันหุบยิ้ม

        มีเพียงหลินเมิ้งหยาที่ยังคงหยักยิ้มอ่อนโยนเท่านั้น

        “ท่านอ๋องเสวยอาหารเย็นหรือยังเพคะ? ”

        หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยถามเสมือนภรรยาปกติทั่วไปที่ถามสามี

        “กินแล้ว”

        หัวใจเย็นชาดุจหิมะมีความอบอุ่นจางๆ แผ่ซ่าน

        หิมะที่เกาะกุมหัวใจของหลงเทียนอวี้อยู่เริ่มละลายช้าๆ

        “ที่เชิญท่านอ๋องมาก็เพราะมีเรื่องต้องการปรึกษาเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาหยุดยืนตรงหน้าหลงเทียนอวี้

        แสงแดดรำไรส่องผ่านใบหน้านวลดั่งหยกของนางดังนั้นนางจึงยิ่งงดงามและเปล่งประกาย

        “เรื่องอะไร? ”

        หลงเทียนอวี้มิได้สังเกตเห็นเลยว่าน้ำเสียงของตนเองอ่อนโยนลงมาก

        “หลังจากที่หมู่เฟยมาชมดอกเก๊กฮวยในสวนของหม่อมฉันแล้วพระองค์ดีใจเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังต้องการจัดงานเลี้ยงชมดอกเก๊กฮวย หม่อมฉันรอฟังความเห็นจากท่านอ๋องเรื่องนี้เพคะ”

        หลินเมิ้งหยาหลุบตาต่ำส่งเสียงอ่อนหวาน

        “ได้จัดการตามที่เจ้าเห็นสมควรเถิด”

        ครั้งแรกนี่เป็นครั้งแรกที่หลงเทียนอวี้เห็นนางเป็นนายหญิงของจวนอวี้อย่างแท้จริง

        เมื่อก่อนเขารังเกียจผู้หญิง ดังนั้นในจวนจึงไร้ซึ่งสาวใช้

        มิรู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นเมื่อเขากลับมาจากข้างนอก สิ่งที่เขาอยากเห็นคือใบหน้าเปื้อนยิ้มของหลินเมิ้งหยา

        “เพคะท่านอ๋องมีสิ่งใดต้องการรับสั่งหรือไม่? ”

        หลินเมิ้งหยาไม่กล้าสบตากับหลงเทียนอวี้ ดวงตาของเขา สีดำคมกริบ ราวกับว่าจะสามารถดูดกลืนวิญญาณของนางได้

        ไม่ได้ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้

        หลินเมิ้งหยาร้องเตือนตัวเองในใจถ้าหากปล่อยให้ตนเองถลำลึกมากไปกว่านี้ สุดท้าย คนที่จะเจ็บปวดก็คือตัวนางเอง

        “ไม่มีเรื่องนี้คงต้องลำบากเจ้าแล้ว”

        หลงเทียนอวี้ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรบรรยากาศระหว่างทั้งคู่จึงเริ่มอึดอัดขึ้นมา

        “พี่สาวเหมือนเสี่ยวป๋ายกับเสือน้อยจะผิดปกติไป! ”

        บังเอิญเสียงร้องของหลินจงอวี้พลันดังขึ้น

        หลินเมิ้งหยากับหลงเทียนอวี้หันหน้าไปมองก่อนจะได้เห็นเสือน้อยล้มลงกับพื้น มุมปากมีฟองสีขาว

        ร่างบางรีบพุ่งออกไปราวกับกำลังบินสมองเกิดเสียงร้องเตือนขึ้นมา

        คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นอุ้มเสือน้อยเข้าหาอ้อมกอด ใครกันที่ใจคออำมหิตเช่นนี้ กล้าวางยาสัตว์ตัวเล็ก ๆที่น่าสงสาร

        “รีบไปเอานมวัวมาจากห้องครัวพิษชนิดนี้รุนแรงมาก จะต้องทำให้มันอ้วกออกมาก่อนจึงจะแก้พิษได้”