ตำนานผู้วิเศษ

ดาบของทั้งสองประสานกัน เล็งสังหารเซี่ยซีหานในพริบตา เกิดเป็นคลื่นตัดสีมืดใกล้จะพาดผ่านร่างเซี่ยซีหาน

หากเซี่ยซีหานไม่รู้ตัวก่อน เขาควรจะตายในทันที ด้วยคลื่นดาบโถมที่แข็งแกร่งราวกับเพชฌฆาตปีศาจฟาดนี้

แต่ด้วยระยะที่ห่างพอประมาณ ทำให้เซี่ยซีหานสามารถปรับกระบวนท่า เขาใช้ดาบไม้ที่แหลมคมของตัวเอง ระเบิดพลังแสงสว่างจ้าไปด้วยอำนาจแห่งเปลวเพลิงและรุ่งอรุณ ปัดดาบที่หนึ่งได้อย่างง่ายดาย

และด้วยแสงสว่างจ้าที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ฝั่งตรงข้ามเสียจังหวะเล็กน้อย และนั่นเปิดโอกาสให้เซี่ยซีหานบิดตัวพลิกหลบอีกดาบหนึ่งที่ตามมาได้อย่างฉิวเฉียด

นักรบที่ราวกับร่างเงาคนหนึ่งเสียหลักในทันที ร่างไถลไกลจากแรงพุ่งตัว

ชายผู้เป็นผู้วิเศษบนรถม้าขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าเซี่ยซีหานจะหลบได้ ลูกน้องของเขาคือนักรบหกดาบที่แข็งแกร่ง พวกเขารวดเร็วมากเป็นนักฆ่าอย่างแท้จริง และยังถูกปกปิดซ่อนตัวตนที่เป็นเงา ด้วยพลังวิเศษของตัวเขาอย่างมิดชิด ตอนนี้เขาจำต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย และเขารู้สึกว่าเซี่ยซีหานชายตรงหน้าเขาตึงมือมากกว่าที่เขาคิดไว้

ส่วนเซี่ยซีหานตอนนี้ต้องแอบเหล่สายตา ไปมองผู้วิเศษแท้จริงบนรถม้า ในใจเขาคิดเพียงอย่างเดียวคือ ไอ้เหี้ยนี่แมร่งเป็นใคร และทำไมในคฤหาสน์ของกุ่ยหรานถึงมีนักรบหกดาบตั้งสองคน นอกจากนั้นยังมีผู้วิเศษแท้จริงอีกหนึ่ง

เซี่ยซีหานแอบกัดฟันโกรธเคอซวน ที่ทำงานรวบรวมข้อมูลมาไม่ดีพอ โดยที่เซี่ยซีหานไม่รู้ เคอซวนก็ไม่รู้เหมือนกันว่า มีชายคนนี้ในคฤหาสน์ของกุ่ยหราน

'เคอซวนเอ็งไม่ได้บอกบิดาว่าในคฤหาสน์ของไอ้กุ่ยหรานมีตัวตนแบบนี้อยู่ นอกจากนั้นแบบนี้ไม่ดีแน่ หากกุ่ยหรานมาสมทบ ข้าจะยิ่งเสียเปรียบมากขึ้น ต้องเร่งจัดการพวกมันอย่างรวบรัดและเร็วที่สุดเท่านั้น'

"เจ้าคิดจะฆ่าข้า" ชายผู้เป็นผู้วิเศษขมวดคิ้ว เขาเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของเซี่ยซีหาน ซึ่งมันทำให้เขาอยากหัวเราะ "ไอ้คนชั้นต่ำ เจ้ารู้ไหมว่าข้าคือใคร"

คำพูดนี้ช่างเย่อหยิ่ง

แต่เซี่ยซีหานจะสนใจเหรอ นี่ดีนะที่มันไม่พูดว่า รู้ไหมว่าพ่อข้าคือใคร ไม่งั้นเซี่ยซีหานจะโกรธมาก ในโลกเก่าของเซี่ยซีหาน เซี่ยซีหานใฝ่ฝันที่จะเบ่งคนอื่น โดยการมีแบล็กดีๆ เช่นพ่อที่แข็งแกร่งและร่ำรวยเป็นที่สุด แต่เขาไม่เคยมีมัน

"ข้าไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเจ้าคือใคร เจ้าควรรู้แค่ว่าข้าคือคนที่ฆ่าเจ้าก็พอ" ร่างเซี่ยซีหานพุ่งเข้าหาผู้วิเศษคนนั้นอีกครั้ง

นักรบหกดาบสองคนร่างกายราวกับเป็นเงา พุ่งเข้าหาเซี่ยซีหานเช่นกัน

ในความเป็นจริงหาเซี่ยซีหานเลือกที่จะระเบิดพลังวิเศษของตัวเอง เขาจะสามารถฆ่านักฆ่าทั้งสองที่ร่างเป็นเงานี้ได้ในพริบตา แต่เพราะเซี่ยซีหานคาดการณ์ว่า หนทางข้างหน้าของเขาไม่แน่นอน พลังที่ใช้ออกไปอาจจะไม่สามารถฟื้นคืนได้โดยเร็ว

เขายังต้องไปเจอกับ 'กุ่ยหราน' อมนุษย์ที่แท้จริงอีก เซี่ยซีหานไม่รู้ว่าเขาต้องพบเจอสถานการณ์การต่อสู้ที่รุนแรงขนาดไหน ไม่นับครึ่งอมนุษย์และกองทัพอื่นๆ ของกุ่ยหราน ดังนั้นหากไม่จำเป็น เขาจะไม่ใช้พลังของตัวเองจำนวนมากไปอย่างไร้สาระ

เซี่ยซีหานเขาเรียนรู้จากเคอซวน... พลังไม่ใช้คำตอบของทุกสิ่ง แต่อุบายและแผนการที่เหมาะสมต่างหากล่ะ ที่จะเป็นสิ่งที่ตัดสินผลลัพธ์ที่แท้จริง

ดาบไม้ของเซี่ยซีหานตวัดวกกลับปะทะกับสองนักฆ่าร่างเงา เขาแสร้งว่าการต่อสู้นี่เป็นไปอย่างสู่สี

ใบหน้าของผู้วิเศษชายบนรถม้าแสยะยิ้ม วงเวทย์ของเขาถูกเปลี่ยน ตอนนี้มันกลายเป็นคล้ายสีม่วง นักฆ่าสองคนเห็นนายของตัวเองทำเช่นนี้พวกเขาก็แสยะยิ้ม ก่อนจะพร้อมใจกระโดดออกด้านข้าง

"ขยายจิต อำนาจแห่งการล่อลวง วิญญาณบาปแห่งนางแพศยาจงปรากฏ" ชายหนุ่มผู้วิเศษที่ร่างผอมซีดพูด พร้อมใต้พื้นที่เซี่ยซีหานอยู่ราวกับมีลมกระโชกแรง พื้นดินแตกร้าว เสียงหวีดแหลมดัง มองจากภายนอกจะเห็นร่างวิญญาณของสตรีเปลือยเปล่าหัวเราะ พวกนางมาคล้องกอดเซี่ยซีหาน นอกจากนั้นใต้แผ่นดินอยู่ๆ ก็มีมือที่คล้ายเป็นมือของปีศาจที่มีขน งอกออกมาจากพื้นดินมากมาย มือเหล่านี้ชี้มาทางเซี่ยซีหาน

ตัวตลกที่แปลกประหลาดวิ่งรอบพื้นที่แตกร้าว ที่มองจากด้านบนเห็นเป็นวงเวทย์ เซี่ยซีหานรู้สึกเวียนหัวในทันที

ในห้วงอารมณ์เซี่ยซีหานรับรู้ได้ ว่าอารมณ์ในจิตใจของเขาปั่นป่วนมาก มีทั้งความกระหายอยากเพิ่มขึ้น และสมองรู้สึกคิดเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้ไม่นาน มันคล้ายอยากจะไปคิดเรื่องอื่นๆ ต่อทันที ซึ่งนี่น่าเป็นพลังของการ 'ขยายจิต' และ 'การล่อลวง' ที่ชายผู้วิเศษแท้จริงคนนี้พูดขึ้น

เซี่ยซีหานรับรู้ว่า ตอนนี้เขาโดนคำสาป ซ้อนทับกันถึงสามชั้น

เป้ากางเกงของเซี่ยซีหานปูนนูนขึ้น มือที่ถือดาบไม้ของเขาสั่นระริก ดาบไม้อันใหญ่โตของเขาหล่นลงที่พื้น

ชายหนุ่มผู้วิเศษคนนั้นหัวเราะ

"ข้าก็คิดว่าเจ้าจะแน่สักแค่ไหน ข้าสัมผัสได้ว่าเจ้าเป็นทั้งผู้วิเศษและนักรบ ช่างน่าแปลกใจ ในอาณาจักรที่ยากไร้แห่งนี้กลับมีคนเช่นเจ้า แต่ก็ช่างเถอะ เจ้าทำให้ข้าสนุก เลือดของเจ้าข้าน่าจะนำมันไปกลั่นเป็นยาวิเศษได้ เลือดของเจ้าน่าจะบริสุทธิ์มาก นอกจากนั้นไม่รู้ทำไม ข้ารู้สึกถูกใจทักษะผู้วิเศษของเจ้าอยู่ไม่น้อย ข้าจะดึงมันมาเป็นของข้าเมื่อเจ้าตาย"

โลกแห่งผู้วิเศษก็แบบนี้ สิ่งที่มีค่ามากที่สุดของผู้วิเศษคืออะไร หากไม่ใช่ทักษะ ในอาณาจักรชั้นสูงการล่าผู้วิเศษด้วยกันถือเป็นเรื่องปกติ และเหตุการณ์แบบนี้เซี่ยซีหานไม่ใช่เคยพบครั้งแรก ในอดีต 'พ่อมดขาวเซียวเล่อ' ก็เคยต้องการรูนทักษะของเซี่ยซีหาน เพราะมันดูพิเศษมาก ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว มันคือรูนทักษะธาตุบริสุทธิ์ธรรมดาที่หาได้ไม่ยากเท่านั้น

ชายหนุ่มผู้วิเศษบนรถม้าหันเหลียวไปด้านหลัง เขายื่นมือไปคล้ายเชื้อเชิญสตรี

มือที่เรียวงามจับมือชายหนุ่มผู้วิเศษแท้จริงคนนั้น

สตรีที่จับมือผู้วิเศษแท้จริง นางลุกขึ้นพร้อมเปิดผ้าคลุมศีรษะออก ใบหน้าของนางงดงามมาก

"มอบความสุขสุดท้ายให้เขาหน่อย อย่างน้อยๆ ในเวลาที่เขาตาย เขาจะได้รู้ว่า ข้า 'ถางหยุน' เมตตาต่อเขาขนาดไหน คิกคิก"

"เจ้าคะนายท่าน" สตรีใบหน้างดงามนางเม้มปาก ก่อนปลดภาพคลุมของตัวเอง ร่างของนางช่างคล้ายกับเปลือยเปล่า ทรวดทรงของนางช่างเย้ายวน หน้าอกหน้าใจขาวใหญ่ได้รูป ทั่วร่างที่เปิดเผยมีแต่เพียงผ้าผืนบางที่แพรวพราวปิดหว่างขาสตรีของนางเอาไว้เท่านั้น นอกจากนั้นหน้าอกหน้าใจสองข้างของนางที่ปลายยอดปทุมถัน ก็มีเหล็กแหลมทิ่มคล้องเกี่ยว พร้อมห้อยเครื่องประดับสีทอง

นางหมุนตัวตีลังกาลงจากรถม้า โดยไม่มีความเอียงอายเลยว่า จะมีชายคนใดแอบดูหว่างขาของนางอยู่

สองนักฆ่าเงามืดเห็นนาง แววตาของพวกเขามีความกระสันอันล้ำลึก

"อาาาา" เมื่อนางลงมา มือหนึ่งนางบีบคล้ำหน้าอก ปลายนิ้วขยี้ไปที่ยอดปทุมถัน อีกมือนางก็รีบเปิดผ้าผืนบางที่ประดับประดาไปด้วยทองที่หว่างขา ความเป็นสตรีของนางเปิดโล่ง มือของนางลูบไล้ความเป็นสตรีของตัวเองพร้อมส่งเสียงรัญจวน "มาหาข้า มาข้าและทำทุกสิ่งที่เจ้าต้องกาย" นางยวนยั่วพูดพลางพร้อมส่งสายตาเสน่หาให้เซี่ยซีหาน

ร่างของเซี่ยซีหานสั่นไหว ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวขามาด้านหน้า แต่ละก้าวคล้ายว่าจะก้าวอย่างยากลำบาก

ใบหน้าดวงตาของเซี่ยซ๊หานคล้ายค่อยๆ ไร้แววและประกายแห่งความเฉลียวฉลาด ใบหน้าเปลี่ยนเป็นชายที่มีความหื่นกระหาย

ชายหนุ่มผู้วิเศษแท้จริงบนรถม้า เขาหยิบกริชที่มีลักษณะที่เซี่ยซีหานคุ้นเคย มันคือ 'กริชแห่งปัญญา' ที่เอาไว้ขโมยทักษะรูนของผู้วิเศษด้วยกัน ชายหนุ่มผู้วิเศษเขาโยนมันให้หญิงสาว ที่ตอนนี้พลิ้วกายขยับขยำร่างด้วยความร่านสวาท นางรับกริชอย่างชำนาญ โดยมีเซี่ยซีหานก้าวมาหานางอย่างช้าๆ

"ไม่มีใครสามารถรอดจากคำสาปของคุณชายได้" นักฆ่าเงาดำคนหนึ่งพูดขึ้น เขาดูลดความระแวดระวังในตัวเซี่ยซีหานไปมาก

แต่ในขณะที่เซี่ยซีหานใกล้จะถึงร่างหญิงงาม มือเขาใกล้ๆ หน้าอกนิ่มที่งดงามของหญิงร่านสวาทมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่อยู่ๆ ร่างของเซี่ยซีหานก็พุ่งเร็ว มือปรากฏรากไม้ สร้างเป็นตัวดาบอันแหลมลม มันตัดศีรษะของหญิงร่านสวาทอย่างที่นางไม่ทันตั้งตัว เซี่ยซีหานพุ่งต่อไปที่รถม้า

ถางหยุนผู้วิเศษหนุ่มตกตะลึง เขาไม่คิดว่าเซี่ยซีหานจะหลุดคำสาปสามชั้นของเขาได้ เพราะแม้แต่นักรบเจ็ดดาบที่แข็งแกร่งยังถูกครอบงำโดยมันได้

โดยที่ผู้วิเศษหนุ่มถางหยุนไม่รู้สภาวะจิตใจของเซี่ยซีหานแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิด นอกจากนั้น...

เสียงคำพูดของเซี่ยซีหานดัง พร้อมกับดาบไม้ยาวกำลังลุกมอดไหม้ไปด้วยเปลวเพลิง

"หากเจ้าใช้เงินบูลนี่มาหลอกล่อข้า ข้าคงอาจจะถูกเจ้าฆ่าตายไปแล้วก็ได้ แต่น่าเสียดาย เจ้าดันใช้ผู้หญิงกับข้า"

ดาบของเซี่ยซีหานปักไปที่ร่างชุดคลุมด้านหลังของถางหยุนผู้วิเศษหนุ่ม

ดวงตาของผู้วิเศษหนุ่มถางหยุนสั่นระริก

"ทำไม... ทำไมเจ้า"

"เจ้าจะถามว่า ทำไมข้าถึงรู้ว่า นี่คือร่างจริงของเจ้างั้นรึ เช่นนั้น เจ้าก็ลองจ้องตาข้าให้ดีๆ สิ"

ถางหยุนผู้วิเศษหนุ่มเห็นวงเวทย์ในดวงตาของเซี่ยซีหาน เขาก็เข้าใจในทันที เซี่ยซีหานรู้แต่แรกแล้วว่า ชายหนุ่มที่ดูขาวซีดคือหุ่นเชิด ส่วนตัวเขาที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังคือร่างจริง

ถางหยุนผู้วิเศษหนุ่มพยายามจะหยิบอะไรบางอย่างออกมา แต่น่าเสียดาย เขาไม่มีโอกาสนั้นในการใช้มัน

ดาบไม้ที่มอดไหม้ไปด้วยเพลิงของเซี่ยซีหานตวัดขึ้น ร่างของถางหยุนผู้วิเศษหนุ่มแผดร้องเสียงน่าสังเวช พร้อมเพลิงไหม้ร่างสั่นระริกไม่หยุด ก่อนที่จะสิ้นใจไปแบบนั้น

...