เกือบอาทิตย์ที่วายุกลับมาประเทศไทยเขายังไม่ยอมกลับบ้านที่เชียงใหม่และก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์ที่บ้านเขาด้วยเขามักจะใช้เวลาในการเที่ยวเล่นกับเพื่อน ๆ ของเขาและก็พามายมิ้นท์ไปซื้อของและทานอาหาร
“พี่วายุขามิ้นท์อยากได้กระเป๋าใบนั้น พี่วายุซื้อให้มิ้นท์หน่อยได้ไม่ค่ะ”
“อยากได้ก็ไปซื้อเลยจ๊ะนี่บัตร”วายุยื่นบัตรเครดิตของเขาให้มายมิ้นท์ไป
“ดูท่าทางจะติดใจน้องมายมิ้นท์นะมึง”โดมแซว
“ลีลาเด็ดก็ต้องมีรางวัลกันบ้าง” วายุพูดพลางหยักคิ้วพลาง
“ชั่วคราวหรือว่าจะตลอด่อยู่กรุงเทพ”อเล็กซ์ถาม
“พรุ่งนี้หาคนใหม่ให้ด้วย”วายุบอก
“ไหนว่าลีลาเด็ดทำไมเปลี่ยนละ”เอ็กซ์พูด
“เสือมันไม่ค่อยซ้ำของเก่าบ่อยหรอกมันก็อยากลองใหม่ ๆ บ้างไง”วายุพูด
“มึงเนี้ยนะเออว่าแต่่นี้ไอ้พราวไปไหนว่ะ”โดมถามหาพราว
“เห็นว่าที่บ้านจะให้มันแต่งงาน”วายุบอก พลางหันไปมองหน้าพิภพ
“อะไรนะไอ้พราวจะแต่งงานทำไมกูไม่เห็นรู้เื่”พิภพเสียงดังขึ้นมา
“ไอ้พิภพกูเตือนมึงนะ จะทำอะไรก็รีบทำก่อนจะไม่มีโอกาสนั้นแล้ว” วายุเตือนพิภพ พิภพคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นเดินออกจากร้านอาหารไป
“ไอ้พิภพจะไปไหนของมันว่ะ”โดมถาม
“ปล่อยมันไปเถอะ”วายุนั่งมองพิภพเดินออกจากร้านไป
ด้านพิภพ
หลังจากออกจากจากร้านอาหารพิภพขับรถตรงไปที่หน้าคอนโดของพราว เขานั่งคิดอยู่ที่ในรถว่าเขาควรขึ้นไปดีไม่เขาคิดถึงคำพูดของวายุขึ้น ‘ไอ้พิภพกูเตือนมึงนะ จะทำอะไรก็รีบทำก่อนจะไม่มีโอกาสนั้นแล้ว’ พิภพลงจากรถและขึ้นไปที่หน้าห้องพราวเขาเคาะประตูห้องไม่นานพราวก็มาเปิดประตู พราวเพิ่งอาบน้ำเสร็จจึงใส่แค่ผ้าเช็ดตัวและมีผ้าขนหนูอีกผืนคลุมที่บ่าอีกชิ้นหนึ่ง
“อ้าวพิภพมีอะไรหรือเปล่า”พราวถามโดยไม่ได้ชวนพิภพเข้าห้อง พิภพแทรกตัวเองเข้ามาข้างใน
“เห้ยมึงเข้ามาทำไม”พิภพเดินตรงไปที่โซฟา
“เห็นว่าที่บ้านจะให้มึงแต่งงานเหรอ”พิภพยิงคำถามกับพราว
“ใครบอกมึง”
“กูถามว่าจริงไม่”
“อือ”
“แต่งไม่ได้กูไม่ให้มึงแต่ง”
“ทำไมจะแต่งไม่ได้มึงมีสิทธิ์อะไรมาห้ามกู”
“ก็กูไม่ให้แต่งมึงก็ห้ามแต่ง”
“มึงก็ดีแต่งจะสั่งกูกูจะแต่ง มึงได้ยินไม่กูจะแต่งงาน”พราวะโใส่หน้าพิภพพร้อมเดินเข้าห้องนอน
“ไอ้พราวมึงยั่วโมโหกูเองนะ”พิภพเดินตามพราวไปติด ๆ เขาผลักพราวเข้ากำแพงและเข้าประชิดตัวประกบปากแพรวอย่างเร้าร้อนและดุเดือดพราวพยายามดิ้นแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของพิภพได้จนตอนนี้ปากพราวแตกจากการที่ฟันเธอไปกระทบ เขาเหวี่ยงพราวไปบนเตียง
“มึงทำบ้าอะไรพิภพ”
“ก็จะทำให้มึงไม่สามารถไปแต่งงานกับใครได้ไง”เขาเข้าประกบตัวของพราวอีกครั้งครั้งนี้พิภพจูบพราวด้วยอารมณ์ที่ต่างจากเดิมเขาจูบเธออย่างดูดดื่มและโหยหาเขาจูบลูบไล้ไปทั่วและค่อย ๆ ถอดผ้าเช็ดตัวเธอและเสื้อผ้าตัวเองออก แล้วเข้ามามาดูดเม้มซุกไซ้ซอกคอเธอจนเป็รอยและจูบไล้ลงไปที่หน้าอกทั้งดูดทั้งกัดเบา ๆจนพราวครางออกมาส่วนอีกข้างเขาให้นิ้วเขี่ยจนยอดประทุมแข็ง
“อืออออพิภพ เบา ๆ หน่อย”ตอนนี้พราวครางชื่อเขาออกมา
ตอนนี้พิภพเริ่มจะไม่ไหวกับร่างกายที่แสนยั่วยวนเขาจัดการสาวน้องชายตัวเองสองสามครั้งแล้วใส่ในร่องน้องสาวของพราวเมื่อใส่ไปได้นิดเดียวพราวก็ร้องขึ้น
“เจ็บเอาออกไปก่อนพิภพมันเจ็บ”
“อดทนหน่อยนะหยุดตอนนี้ไม่ได้”
สวบสวบ พิภพยัดเข้าไปมิดลำ ตอนนี้เขานอนแช่ไว้ในขณะที่พราวกรี๊ดออกมาด้วยความเจ็บเขาจูบปลอบพราวเพื่อให้เธอมีอารณ์อีกครั้งเพราะตอนนี้น้องสาวเธอรัดน้องชายเขาจะแตกอยู่แล้วเมื่อพราวมเริ่มมีอารณ์อีกครั้ง เขาจึงเริ่มขยับสะโพก
พั่บ ๆ ๆ ๆๆ พั่บ ๆ ๆ ๆ พั่บ ๆๆๆๆๆๆๆๆ
พั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
“อ๊าส์แน่นมากเลยพราว” พิภพกระแทกตามอารมณ์ของเขา
“เบา ๆ หน่อยฉันจุก”
พั่บ ๆๆๆๆๆ
พั่บ ๆๆ
“อะ อะ ฉันเสียวมากเลยพิภพ ฉันจะไม่ไหวแล้ว ซี๊ดดดดดด”
“งั้นพร้อมกัน”
“กรี๊ด/อ่าส์”ทั้งคู่กระตุกเสร็จพร้อมกันและเผลอหลับไปพร้อมกันด้วยความเหนื่อย
ผับดังกลางกรุง
หลังจากกลางวันวายุและเพื่อนพามายมิ้นท์ไปช๊อปปิ้งของใช้เสร็จก็นัดเจอกันที่ผับเดิมอีกครั้งวายุที่มานั่งดื่มกับเพื่อน ๆ และมายมิ้นท์อยู่ แม่เขาก็โทรเข้ามา
“เดี๋ยวมานะ”วายุเดินไปรับโทรศัพท์แม่ที่ข้างนอก
“อัลโหลครับแม่”
“รับโทรศัพท์ฉันได้แล้วเหรอพ่อตัวดี”
“ครับแม่พอดียุ่ง ๆ อยู่นะครับ”
“ยุ่งตลอดแหละแกอยู่ไทยแล้วทำไมไม่กลับบ้าน”
“ขอเที่ยวกรุงเทพอีกสักพัก เดี๋ยวกลับนะครับ”
“อาทิตย์หน้าวันเกิดพ่อแกถ้าแกไม่มาฉันจะยกสมบัติทุกอย่างให้ภูผาคนเดียวจำไว้”ขู่เสร็จแม่เขาก็วางสายไปวายุได้แต่ยืนเซ็งดูดบุหรี่ต่อไป เมื่อดูดบุหรี่เสร็จเขาก็เดินเข้าไปในผับอีกครั้งก่อนที่เขาจะเดินถึงโต๊ะ มีกลุ่มชายวัยรุ่น 5-6 คนเดินมาล้อมเขาไว้
“มึงใช่ไม่ที่เป็ชู้ของอีมิ้นท์”ชายคนหนึ่งถามเขา
“ชู้อะไรน้อง”วายุงงจึงถามกลับไป
“ก็อีมายมิ้นท์ที่มึงเอาไปกกอยู่มันเมียกู”ชายคนนั้นพูดเสียงดังขึ้นเมื่อเพื่อน ๆวายุเห็นว่าวาวยุกำลังจะมีเื่เลยรีบวิ่งเข้ามา
“เห้ย...มันเื่อะไรกัน”อเล็กซ์ถาม
“พี่นัทมาได้ไง”
“นี่ไง อีมิ้นท์มึงหายไปกับไอ้นี้มาใช่ไม่”ชายคนนั้นหันไปหยุมหัวของมายมิ้นท์
เห้ย อย่าทำผู้หญิงดิว่ะ”วายุห้ามไม่ใช่มันทำร้ายผู้หญิงมันปล่อยมือจากหัวของมายมิ้นท์แล้วซัดหมัดเข้าหน้าของวายุและเกิดการตะลุมบอนกันอย่างวุ่นวาย ทั้งเก้าอี้ ขวด โดนเข้ากลางหลังของวายุเมื่อตั้งหลักได้ ก็แลกหมัดกันไป มีเสียงนกหวีดดังขึ้น วายุหันไปมองทำให้เขาเผลอผู้ชายที่อ้างว่าเป็ผัวมายมิ้นท์ใช้ขวดเหล้าตีเข้าที่ศีรษะของวายุทำให้เขาสลบลงไป พร้อมเือาบ แล้วทุกคนก็วิ่งหนีไป
“ไอ้วายุเป็ไงบ้างเรียกรถพยาบาลด่วนเร็ว”อเล็กซ์ที่วิ่งมาดูเพื่อนะโบอกให้คนแถวนั้นเรียกรถพยาบาลโดมที่ลุกขึ้นจากการโดนรุมกระทืบรีบวิ่งมาดูเพื่อน
“ไอ้วายุ”โดมรีบไปช่วยอเล็กซ์ประคองร่างของเพื่อนไม่นานรถโรงพยาบาลก็มารับวายุไปที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
“หมอสายน้ำค่ะมีผู้ป่วยทะเลาะวิวาท โดนขวดฟาดศีรษะมา ไม่ได้สติตอนนี้อยู่ที่ห้องฉุกเฉินค่ะ”พยาบาลมาตามหมอสายน้ำที่ห้องพักหมอ วันนี้เป็เวรของเธอที่ต้องอยู่ประจำห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลหมอสายน้ำรีบวิ่งออกมาจากห้องไปที่ห้องฉุกเฉิน เธอเข้าไปก็พบผู้ป่วยไม่ได้สติมีเือาบ พยาบาลกำลังห้ามเืและเย็บปิดาแพร้อมทำความสะอาดแผลให้อยู่ หมอสายน้ำเดินไปใช้ไฟฉายส่องดูม่านตาทั้งสองข้างก่อนจะเรียกคนไข้
“คุณค่ะคุณค่ะ ได้ยินเสียงหมอไม่ !! เดี๋ยวพาไปแสกนสมองแล้วพาไปที่ห้องพักฟื้นนะ”พูดเสร็จหมอสายน้ำก็จะผละไปรอผลการแสกนสมองที่ห้องแต่...................................
701
