บัลลังก์ของหมั้น (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 18 ช่วยชีวิต (1)

        “ไม่ได้ ท่านพาคนกลับไป ข้าจะคอยรับมือด้านหลัง”

        มองร่างบอบบางของมู่ชิว เผิงเฟยกุยอดหน้านิ่วไม่ได้ ดันตัวเขามาตรงหน้าโดยไม่ถามความเห็น ควันพิษหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ แม้มู่ชิวจะไม่กลัวพิษ แต่กลับสำลักไอไม่หยุด หอบหายใจพลางยิ้มอย่างจนปัญญา “หากแม่ทัพเผิงคอยระวังอยู่ด้านหลัง เกรงว่าเดินได้ไม่ถึงครึ่งลี้ก็ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แล้ว สู้รบทำศึกไม่ใช่เวลาที่จะมาเกรงใจกัน ท่านแม่ทัพรีบไปเถอะ มิฉะนั้นถ้ารอควันพิษนี้สลายไปเกรงว่าคนที่ดักซุ่มอยู่จะออกมากันแล้ว”

        เผิงเฟยกุยอยากพูดแต่ก็เงียบลง ในที่สุดก็พยักหน้าแล้วรีบจูงม้าออกคำสั่งให้ถอยกลับ เวลานี้เหล่าทหารเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองกันบ้างแล้ว โชคดีที่ยามนี้ในหุบเขาไร้ลม ควันพิษกระจายตัวไม่ถือว่าเร็วนัก แม้เส้นทางจะขรุขระทำให้เดินช้าลง แต่อย่างน้อยยิ่งเดินไปก็ยิ่งรู้สึกว่าหายใจคล่องขึ้น สุดท้ายทุกคนก็ค่อยๆ โล่งอก

        มู่ชิวรั้งท้ายคอยดูด้านหลัง สำรวจความเคลื่อนไหวโดยรอบด้วยความระแวง เขารู้ว่าคนพวกนั้นต้องไม่ใช้แค่วิธีง่ายๆ แบบนี้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าแผนถัดจากนี้จะตามมาเมื่อไร คอยระวังอย่างมีสติอยู่สักพัก ข้างหลังกลับยังคงเงียบสงบ ขณะที่กำลังนึกสงสัยพลันเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ สีหน้ากลับเปลี่ยนไปทันที “แม่ทัพเผิง ระวังด้านบน!”

        เผิงเฟยกุยได้ยินเสียงของเขาก็ตกใจ เงยหน้ามองไปที่หน้าผา เห็นเพียงหน้าผาสองด้านมีตะขอเกี่ยวอย่างแน่นหนา คนชุดดำหลายสิบคนกำลังไต่หน้าผาลงมา เห็นได้ชัดว่าต้องการล้อมโจมตีกลุ่มคนตรงนี้

        “คนพวกนี้เป็นใครกัน พวกเขาไม่รู้หรือว่านี่เป็นกองทัพของราชสำนัก!”

        คนชุดดำพวกนั้นเคลื่อนไหวเร็วมาก ดวงตาของเผิงเฟยกุยเบิกโพลงอย่างอดไม่ได้ หันไปตะโกนถาม ถึงแม้มู่ชิวจะรู้ดีแก่ใจ แต่อย่างไรก็พูดออกมาต่อหน้าทุกคนไม่ได้ จับกระบี่ข้างเอวแล้วลงจากม้า สาวเท้าไปข้างหน้าพลางพูด “พูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์...แม่ทัพเผิงลงจากม้ามาเตรียมสู้จะดีกว่า เส้นทางนี้มีแต่ก้อนหิน ม้าศึกใช้การไม่ได้ กลับจะเป็นตัวถ่วงเสียด้วยซ้ำ”

        คำพูดของเขามีเหตุผลอย่างชัดเจน เผิงเฟยกุยไม่รอช้าอีกต่อไป ลงจากม้าทันที จับดาบยาวในมือแน่นแล้วตะโกน “ตั้งสติให้ดี ตั้งแนวรับมือศัตรู!”

        เหล่าทหารเพิ่งหนีรอดมาจากควันพิษได้ ต่อมาต้องเจอกับคนชุดดำที่แปลกประหลาดจำนวนมากขนาดนี้มีหรือจะตั้งสติได้ อีกทั้งใต้เท้าก็มีแต่ก้อนหิน ขณะตั้งแนวรับมีหลายคนที่ยืนไม่ดีล้มนั่งไปบนพื้น ยังไม่ทันลุกขึ้นทันใดนั้นก็มีลูกดอกจำนวนมากพุ่งออกมาจากมือของคนชุดดำ ปักเข้าที่หน้าอกของพวกเขาอย่างไร้ความปรานี

        “ระวัง ลูกดอกอาบยาพิษ!”

        เผิงเฟยกุยมองเลือดสีคล้ำที่ไหลออกมาจากบาดแผล รู้สึกหนักใจขึ้นมาทันที ออกแรงปัดลูกดอกสองดอกออก รู้สึกเพียงว่าแรงของลูกดอกมหาศาลมาก น่าตะลึงเสียจนแขนที่ถือดาบของเขาเริ่มชา มู่ชิวตวัดกระบี่พลิ้วไหว ปัดป้องลูกดอกจำนวนมากได้อย่างแม่นยำ ยกมือซ้ายรับลูกดอกอย่างมั่นคง ใช้กำลังภายในปากลับไปที่คนชุดดำคนหนึ่ง คนผู้นั้นไม่รู้แม้แต่การหลบหลีกก็ถูกลูกดอกปักเข้าถึงหัวใจ ปล่อยมือและล้มลงไปทันที

        “คนพวกนี้น่าสงสัย เกรงว่าพวกเขาจะไม่รู้จักเจ็บและไม่รู้จักกลัว ต้องแทงให้ถูกจุดเอาชีวิตของพวกเขาเท่านั้นถึงจะหยุดพวกเขาได้”

        มู่ชิวพูด แววตาหนักใจ เขาเคยได้ยินเรื่องหน่วยกล้าตายแบบนี้มาก่อน ใช้แมลงพิษควบคุมประสาทการรับรู้ กลายเป็นเครื่องมือที่ถูกครอบงำอย่างสิ้นเชิง ก็เหมือนกับดาบที่ไม่มีความนึกคิด รู้แค่ต้องฟันลงไป ต่อให้คมดาบหักก็ยังไม่รู้จักหยุด

        ซ่งจื่อเซวียนถึงกับฝึกหน่วยกล้าตายออกมา ในเมื่อเอามาใช้เล่นงานตนได้ ก็ไม่อาจรับประกันว่าจะไม่ใช้เล่นงานท่านอ๋อง ถึงแม้นิสัยของท่านอ๋องจะรั้นกว่าหน่อย แต่กลับใจอ่อนง่ายที่สุด เกรงว่าจะเสียเปรียบให้หน่วยกล้าตายพวกนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้...

        พอนึกถึงซ่งจื่อเฉินที่ถูกเขาเกลี้ยกล่อมให้อยู่นอกหุบเขา ในใจของมู่ชิวก็ยิ่งเป็นห่วง ยกกระบี่ปัดลูกดอกอาบยาพิษออกไปสองดอก ทำใจให้สงบแล้วถึงเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ทัพต้องมาเดือดร้อนเพราะข้าไปด้วย ข้าจะพยายามคุ้มกันท่านแม่ทัพออกไป ขอท่านแม่ทัพพออกไปแล้วช่วยคุ้มกันท่านอ๋องด้วย อย่าให้ท่านอ๋องบุ่มบ่าม...”

        “เดือดร้อนไม่เดือดร้อนอะไรกัน ท่านบัณฑิตช่างคิดเล็กคิดน้อยเสียจริง ทำศึกสงครามถูกล้อมโจมตีเป็นเรื่องปกติ ยังต้องหาคนมารับผิดชอบด้วยหรือ”

        เผิงเฟยกุยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ตวัดคมดาบใส่ชายชุดดำคนหนึ่ง แต่กลับเห็นคนผู้นั้นที่เลือดไหลอาบยังคงยืนโซซัดโซเซ เขารู้สึกปวดหัวเหลือเกิน “คนพวกนี้พิลึกมาก อย่าเสียสมาธิ ช่วยกันฆ่าก่อนค่อยว่ากัน!”

        มู่ชิวถอนหายใจเล็กน้อยไม่พูดมากอีก ต่อสู้กับคนชุดดำพวกนั้น เผิงเฟยกุยเป็นแม่ทัพอยู่ในกองทัพ หากว่ากันด้วยเรื่องต่อสู้อย่างสุดชีวิตเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะได้เปรียบ ถึงแม้ฝีมือของเขาจะไม่ด้อย ทว่าด้วยสภาพร่างกายที่จำกัด ไม่กล้าใช้กำลังทั้งหมดที่มี วิธีของนักฆ่าพวกนี้ก็แปลกประหลาดอีกทั้งยังไม่รู้จักเจ็บ พอสู้กันขึ้นมาไม่ได้เปรียบแม้แต่นิดเดียว มู่ชิวปัดมีดสั้นที่พุ่งไปทางเผิงเฟยกุยออก อาศัยจังหวะเพียงน้อยนิดรีบพูดขึ้น “ไม่มีทางออกไปพร้อมกันสองคนได้ ต้องมีคนหนึ่งถ่วงเวลาพวกเขาไว้...”

        “ถ้าเช่นนั้นท่านออกไป ข้ามีความแค้นกับสกุลหลิง อย่าคิดจะให้ข้าไปดูแลท่านอ๋องนั่นแทนท่าน!”

        เผิงเฟยกุยหายใจหอบ ดาบยาวในมือฟันเข้าไปที่คนชุดดำตรงหน้าอย่างโหดเหี้ยมแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาไม่เคยเปิดเผยเรื่องในอดีตของตัวเองเรื่องนี้มาก่อน แต่เป็นเพราะอยู่ในสถานการณ์ฉุกละหุก มู่ชิวกลับรู้สึกตกใจเล็กน้อย สกุลหลิงเป็นครอบครัวฝ่ายมารดาของซ่งจื่อเฉินกับซ่งจื่อเซวียน อวิ๋นฮุยโหว[1]คนปัจจุบันเป็นครอบครัวของอดีตฮองเฮา สกุลเผิงกับสกุลหลิงไม่เคยมีความแค้นต่อกัน แล้วจะมีความแค้นเช่นนี้ได้อย่างไร...

        เชิงอรรถ

^ หนึ่งในบรรดาศักดิ์ของขุนนางจีน เรียงลำดับจากสูงไปต่ำคือ กง โหว ป๋อ จื่อ หนาน