บทที่ 7
"นายหญิง เป็อย่างไรบ้างเ้าคะ" หนิงเฟิงรีบเข้าไปประคองจางชิงหลินด้วยความเป็ห่วง พวกนางไม่รู้ว่าด้านในคุยอะไรกัน แต่ดูจากสีหน้าของจางชิงหลินมันต้องมีอะไรดี ๆ แน่นอน
"หลี่หานกลับมาหรือยัง" จางชิงหลินถาม
"ยังขอรับ ข้าน้อยจะส่งคนไปเร่งหลี่หานให้ขอรับ" เว่ยฉู่บอก
"ไปตามเขากลับมา ส่วนพวกทหารและขันทีพวกนั้นข้าจะไปพบกับพวกเขาเอง" จางชิงหลินพูดออกมาแววตาของนางประกายกร้าวขึ้น
"ขอรับ" เว่ยฉู่รับคำสั่งส่งสัญญาณให้คนออกไปตามหลี่หานทันที
"เราจะอยู่ที่นี่ รอให้หลี่หานกลับมาข้าจะคุยกับเขาเื่สร้างที่พักที่นี่ ต่อไปบ้านของเราก็คือที่นี่" จางชิงหลินบอกกับทุกคน
"แล้วเื่องครักษ์ของฝ่าาล่ะขอรับ ไหนจะเื่ร่างของนายท่านอีก ข้าน้อยจะไปสืบเื่โจรที่กล้ามาขโมยเองขอรับ"
"เื่องครักษ์พวกนั้น ปล่อยพวกเขาไปเถอะ นั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องทำ ฝ่าาจะต้องรู้เื่นี้ ข้าอยากจะรู้ว่าถ้าเขารู้เื่นี้เขาจะจัดการเื่นี้อย่างไร" จางชิงหลินพูดออกมา นางเองก็อยากรู้ว่าหลงอันจวิ้นจะจัดการเื่นี้ในฐานะฮ่องเต้เช่นไร
"นายหญิงสมควรพักผ่อนก่อนนะขอรับ พักผ่อนสักหน่อยเถอะ ที่เหลือข้าน้อยจะจัดการเอง" จางกงกงพูดขึ้นด้วยความเป็ห่วง
"จริงเ้าค่ะ นายหญิงพักผ่อนก่อนเถอะเ้าค่ะ ตลอดหลายวันที่ผ่านมานายหญิงแทบจะไม่ได้นอนเต็มอิ่มเลย" หนิงเฟิงเองก็เห็นด้วย จางชิงหลินควรพักผ่อนแล้วจริง ๆ
"เอาอย่างนั้นก็ได้" จางชิงหลินพูดออกมาอย่างยอมแพ้
"จางกงกงเ้าคะ ที่นี่มีอ่างอาบน้ำหรือไม่ข้าอยากจะให้นายหญิงอาบน้ำก่อนจะได้ไปนอนพักผ่อน" หนิงเฟิงถามจางกงกงที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ
"เดี๋ยวข้าไปต้มน้ำเอง เ้าไปเตรียมอาหารดีกว่า ให้นายหญิงได้ทานอาหารก่อนน่าจะดีกว่า รวมไปถึงพวกเ้าด้วย คงจะไม่ได้ทานอาหารกันมาใช่หรือไม่" จางกงกงมองไปแต่ละคนด้วยสายตาเป็ห่วง
คนที่อยู่ตรงนี้คือคนที่คุ้นเคยกันดี แม้จะมีบางคนที่หายตาไปบ้าง แต่คนที่อยู่ตรงนี้คือคนที่จงรักภักดีต่อนายท่านและนายหญิงจริง ๆ
"เื่ต้มน้ำปล่อยให้พวกเราจัดการเองดีกว่าขอรับจางกงกง" เว่ยฉู่พูดขึ้นเื่ต้มน้ำตัดฟืนให้พวกเขาจัดการเองดีกว่า
"เว่ยฉู่ให้คนไปจัดการของที่เราขนมาด้วย อีกด้านมีทางขึ้นเขาอยู่ รถม้าสามารถขึ้นมาได้ใช้เส้นทางนั้นในการส่งของขึ้นมา จางกงกง รบกวนท่านบอกเส้นทางให้กับเว่ยฉู่ด้วย เพราะอีกไม่กี่วันของที่ข้าขนมาจะมาครบ" จางชิงหลินบอก
"ขอรับ"
"นายหญิงระวังนะเ้าคะ เหมือนมีคนนอนอยู่บนเตียงเลย" หนิงเฟิงเขาไปยืนบังจางชิงหลินด้วยความเป็ห่วง
"ไม่มีอะไรหรอก" จางชิงหลินพูดด้วยรอยยิ้ม เดินไปที่เตียงยิ่งเดินเข้าไปใกล้ ก็ทำให้เห็นว่าชายที่นอนอยู่บนเตียงกำลังนอนลืมตาอยู่
"นะ นาย" หนิงเฟิงที่พอได้เห็นชัด ๆ ว่าใครนอนอยู่บนเตียงก็เกิดอาการพูดไม่ออกตาโตเบิกกว้างด้วยความใ
"ท่านพี่" จางชิงหลินรีบเข้าไปหาหลงเจิ้นอี้ด้วยความดีใจ
"ละ หลินเอ๋อร์" เสียงแหบ ๆ ที่แปร่งออกมาจากลำคอ
"ท่านพี่ ท่านพี่ฟื้นแล้วหรือเ้าคะ" จางชิงหลินถามออกมาทั้งน้ำตา นางกอดเข้าไว้ด้วยความดีใจ
"เ้ามาแล้ว ในที่สุดเ้าก็มา" หลงเจิ้นอี้พูดออกมาด้วยความดีใจมือของเขาที่ตอนนี้มีแรงขึ้นมาบ้างค่อย ๆ ยกขึ้นมาโอบกอดจางชิงหลินเอาไว้
"ข้าดีใจมากแค่ไหนท่านพี่รู้หรือไม่ ข้าไม่คิดว่าการที่ข้ามาที่นี่จะได้เจอท่าน ข้าหวังเพียงได้อยู่ใกล้ ๆ ท่านเท่านั้น" จางชิงหลินพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น
"ไม่เอาไม่ร้อง นี่เป็เื่ดีไม่ใช่หรือ" หลงเจิ้นอี้เอ่ยปลอบ
"เป็เื่ดีเ้าค่ะ ดีมาก ๆ เลย ดูสิหนิงเฟิงยังมีอาการใไม่หาย" จางชิงหลินพูดด้วยรอยยิ้ม มองไปที่หนิงเฟิงที่ยังมองมาที่พวกเธอด้วยสายตาตกตะลึง
"หนิงเฟิง เ้ากลัวข้าอย่างนั้นหรือ" หลงเจิ้นอี้ถามออกมาด้วยรอยยิ้ม
"นะ นายท่านจะจริงหรือเ้าคะ" หนิงเฟิงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากถามออกมา เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอหลงเจิ้นอี้ ชายที่เสียชีวิตไปกว่าสิบปีแล้ว
"ข้าเอง" หลงเจิ้นอี้ตอบด้วยรอยยิ้ม
"นายท่าน ข้าดีใจเหลือเกินเ้าค่ะที่นายท่านยังมีชีวิตอยู่ มีนายท่านอยู่ไม่มีใครกล้าทำร้ายนายหญิงได้แน่" หนิงเฟิงร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ
"มีคนกล้าทำร้ายหลินเอ๋อร์ด้วยอย่างนั้นหรือ" หลงเจิ้นอี้ถามด้วยความแปลกใจ เขาให้อำนาจทั้งหมดไปกับนาง ขุนนาง องครักษ์และทหารก็อยู่กับนาง ยังมีคนกล้ารังแกภรรยาของเขาด้วยอย่างนั้นหรือ
"หนิงเฟิงพูดไปอย่างนั้นเองเ้าค่ะ ข้าเป็ถึงฮองไทเฮาเป็ผู้สำเร็จราชการจะมีใครกล้าทำร้ายข้าได้อย่างไร" จางชิงหลินพูดด้วยรอยยิ้ม ส่งสัญญาณให้หนิงเฟิงเงียบไว้
"อย่างนั้นหรือ แล้วจวิ้นเอ๋อร์ล่ะ เขาไม่มาด้วยอย่างนั้นหรือ แต่ก็อย่างว่าแหละ เขาเป็ฮ่องเต้จะมาที่นี่ได้อย่างไร ถ้าหลินเอ๋อร์ไม่อยู่วังหลวง จวิ้นเอ๋อร์ก็ต้องอยู่" หลงเจิ้นอี้ที่พอจะจับสังเกตถึงความผิดปกติ แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดออกมา
"ท่านพี่ ฝ่าาโตแล้ว ฝ่าาต้องดูแลแคว้น ต่อไปข้าจะมาอยู่ที่นี่กับท่าน ูเาหย่งอันหนิงจะเป็บ้านของเราท่านว่าดีหรือไม่ ในที่สุดความฝันของเราก็เป็จริงแล้ว" จางชิงหลินถามด้วยรอยยิ้ม มือของทั้งสองคนยังจับกันเอาไว้
"ข้าน้อยจะไปเตรียมอาหารให้กับนายท่านและนายหญิงนะเ้าคะ" หนิงเฟิงเช็ดน้ำตาออกและวิ่งออกไปทันที
"มันเกิดเื่ขึ้นจริง ๆ ใช่หรือไม่" หลงเจิ้นอี้ถามขึ้น เพราะเขารู้จักนิสัยของจางชิงหลินดีว่าเป็อย่างไร
"ข้าคืนอำนาจทั้งหมดให้กับฝ่าาแล้ว ข้าต้องขอโทษท่านพี่ด้วยที่ไม่สามารถทำตามตามราชโองการของท่านพี่ได้" จางชิงหลินพูดออกมาแม้นางจะพยายามเก็บความรู้สึกภายในเอาไว้แต่หลงเจิ้นอี้ที่รู้จักนิสัยของภรรยาตัวเองดี ยิ่งสิ่งไหนที่นางรับปากกับเขา นางจะตั้งใจทำให้สำเร็จแน่นอน
"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่หลินเอ๋อร์ จวิ้นเอ๋อร์เขาทำอะไร" หลงเจิ้นอี้ถามเสียงเข้ม
"มันไม่ใช่เื่แปลกหรอกเ้าค่ะ ฝ่าาเป็ฮ่องเต้ เขาย่อม้าอยู่เหนือผู้คนทั้งหมด ฝ่าาเก่งมาก ๆ เลยนะเ้าคะ เขาหาคนของตัวเองได้และแต่ละคนก็เก่งมาก ๆ "
"หลินเอ๋อร์ แม้เราจะไม่ได้เจอกันนานหลายปีแต่ความรู้สึกของเรายังผูกกันเอาไว้อยู่ไม่ใช่หรือ เ้ารู้สึกอย่างไรทำไมข้าจะไม่รู้ว่า สิ่งที่หลินเอ๋อร์พูดออกมากับความรู้สึกแตกต่างกันมากแค่ไหน" หลงเจิ้นอี้พูดออกมา แม้สิบกว่าปีที่ไม่ได้เจอกันแต่ความรู้สึกของพวกเขาต่างผูกเข้าด้วยกัน แค่ได้เจอกับความรู้สึกอ้างว้างก็หายไปทันที
"ข้าไม่รู้ว่าสิ่งที่ข้าพูดออกไปท่านพี่จะเชื่อหรือไม่ แต่ข้าอยากให้ท่านพี่รู้ว่าสิ่งที่ข้าทำไม่ได้แปลว่าข้าไม่รักลูก แต่เพราะข้ารักเขามากจนไม่อยากจะเจ็บอีกแล้ว ข้ากลัว" จางชิงหลินพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา
"ไม่ว่าหลินเอ๋อร์จะพูดอะไรออกมา ข้าก็เชื่อทั้งนั้น ความรู้สึกของเรามันสื่อถึงกันอยู่แล้วไม่ใช่หรือ" หลงเจิ้นอี้บีบมือของจางชิงหลินแน่นขึ้น
"ข้า..." จางชิงหลินเล่าเื่ในชาติก่อนที่เกิดขึ้นให้กับหลงเจิ้นอี้ฟังอย่างไม่ปิดบัง ยิ่งนางเล่าออกเท่าไหร่ สีหน้าของหลงเจิ้นอี้ก็ดูเปลี่ยนไป "ท่านพี่ ท่านไม่เชื่อข้าอย่างนั้นหรือ" จางชิงหลิงถามออกมาด้วยความหวาดกลัว
"ไม่เลยหลินเอ๋อร์ ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อ แต่ข้าเชื่อเต็มหัวใจเลยล่ะ ถ้าข้าบอกว่า เื่ทุกเื่ที่หลินเอ๋อร์เล่ามา ข้ารับรู้ได้ล่ะ ถ้าข้าบอกว่าทุกเหตุการณ์ที่หลินเอ๋อร์เล่าให้ฟัง มีข้าคอยดูอยู่ห่าง ๆ ล่ะ
ตอนที่ข้าฟื้นขึ้นมา ข้าคิดว่าตัวเองฝันไป ข้ารักษาตัวอยู่นานจนพูดได้ ถามจางกงกง ว่าตอนนี้สถานการณ์ในเมืองหลวงเป็อย่างไรบ้าง เขาเองก็ไม่รู้ ข้าเองก็ร้อนใจ ยิ่งเขาไม่สามารถส่งจดหมายไปหาเ้าได้ ข้ายิ่งกังวล
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้ายังสบายใจได้ เพราะระยะเวลายังไม่ถึงในจุดที่แก้ไขไม่ได้ ข้าจึงพยายามรักษาตัวเองเพื่อที่จะได้ไปพบเ้า แต่ใครจะคิดว่าเ้าจะมาหาข้าก่อน ์คงเมตตาเราสองคนอยู่" หลงเจิ้นอี้ยิ้มให้กับจางชิงหลินที่กำลังมองมาที่เขา
"ท่านเ็ปมากหรือไม่ ที่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้" จางชิงหลินถามออกมาอย่างเก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่
"ข้าย่อมต้องเ็ป แต่คงไม่ใช่เ้าหลินเอ๋อร์ เพราะเ้าเ็ปมากกว่าข้ามากนัก แต่การที่เ้ามาอยู่ที่นี่ถือว่าเป็การตัดสินใจที่ถูกต้องแล้ว ในเมื่อเขาอยากเติบโตด้วยตัวเอง
เราที่เป็พ่อแม่ก็ควรปล่อยให้เขาเติบโต ให้เขาเรียนรู้ โดยไม่มีมือของแม่คอยปกป้อง ข้าเองก็อยากจะรู้ว่าจวิ้นเอ๋อร์จะปกครองแคว้นเฟิงหลงอย่างไร" หลงเจิ้นอี้พูดออกมา เขาตัดสินใจที่จะปล่อยให้ทุกอย่างเป็ไปตามที่้า ให้เขาได้เรียนรู้ว่า การเติบโตของเขาโดยไม่มีแม่คอยปกป้องอยู่ด้านหลังจะเป็เช่นไร
6K
