(จบ) บอดี้การ์ดสาวสุดที่รัก (สายใยรัก2)

ปกติเช้าวันเสาร์เคเดนต้องนอนตื่นสายเพราะมัวแต่นอนกอดลูกกอดเมีย แต่วันนี้เขาต้องรีบตื่นแต่เช้าไปรับพ่อตาแม่ยายที่สนามบินด้วยตนเอง ทุกครั้งที่เจอพ่อของเธอเขาก็อดที่จะเกร็งไม่ได้ ท่านก็ไม่ได้ดุร้ายอะไร แถมออกจะใจดีด้วยซ้ำ แต่สายตาท่าทางที่เหมือนกับอลิซสาอย่างกับก็อปกันมาทำให้เขารู้สึกเหมือนมีเมียถึงสองคนยังไงไม่รู้ แล้วยิ่งเวลาน้องสาวเธอมาร่วมวงด้วยเขาก็ยิ่งเกร็ง แต่ที่เห็นจะปกติสุดคงจะมีแต่แม่ยายของเขานี่แหละ ท่านอ่อนโยนและอ่อนหวานอย่างหญิงไทยแท้ ถึงท่านจะอายุห้าสิบกว่าแล้วแต่ท่านก็ยังสวยและดูเด็กกว่าอายุมากจนตอนแรกที่เจอเขานึกว่าท่านเป็นพี่สาวของอลิซสาเสียอีก และอลิซสาก็คงจะได้ความสวยความอ่อนโยนมาจากท่านนี่กระมัง ส่วนพ่อตาเขานั้นถึงจะเกือบหกสิบแต่ก็ยังหล่อมาดเทห์เหมือนคนเพิ่งสี่สิบกลางๆ เอง สรุปบ้านนี้หน้าตาดีกันทุกคน

" สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่ " เคเดนกล่าวทักทายพวกท่านพร้อมกับรีบเข้าไปช่วยถือกระเป๋าจากพวกท่านอย่างรู้งาน

" สวัสดีจ้ะ เคเดนไม่น่าลำบากมารับพ่อกับแม่เลย ให้พ่อกับแม่ไปเองก็ได้ " แม่ยายพูดกับเขาอย่างเอ็นดู ส่วนพ่อตาของเขานั้นก็ได้แต่ยิ้มทักทายเขาตามแบบฉบับคนไม่ค่อยพูดของท่าน อลิซสายังพอพูดคุยกับเขาได้ตลอด แต่เมื่อไหร่ที่พ่อกับน้องสาวของเธอมาเจอกัน ตอนนั้นโลกที่สดใสของเขาจะกลายเป็นใบ้ไปทันที

" ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมอยากมารับคุณพ่อคุณแม่ด้วยตัวเองครับ...ทางนี้ครับ " เคเดนรีบนำท่านไปที่รถ เพราะดูแล้วพวกท่านคงจะเหนื่อยน่าดูกับการเดินทางที่ยาวนานนี้ พอมาถึงบ้านอลิซสาก็ยืนอุ้มลูกรออยู่ที่หน้าบ้านแล้ว

" คุณพ่อคุณแม่ " เธออุ้มลูกกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กน้อยวิ่งเข้ามาหาพ่อกับแม่ด้วยรอยยิ้ม

" ว๊าว หลานยายไม่เจอหน้ากันแค่ไม่กี่เดือนโตเป็นสาวแล้ว " แม่ของเธอเองก็รีบวิ่งเข้าไปกอดอลิซสากับหลาน ส่วนพ่อเธอนั้นก็เดินเข้าไปหอมแก้มเธอกับหลานแล้วลูบแก้มหลานสาวตัวน้อยเล่นเบาๆ ก่อนจะอุ้มหลานสาวขึ้นมากอด

" ดีแอนหลานปู่ ยิ่งโตยิ่งสวย " ท่านยิ้มหยอกล้อหลานจนเคเดนอดที่จะยิ้มตามไม่ได้

" แล้วอันนาล่ะคะ ไหนว่าจะมาด้วย " เคเดนได้ยินสิ่งที่อลิซสาถามแม่ก็ถึงดวงตาเบิกโพลง เธอบอกให้เขาไปรับพ่อกับแม่เขาก็นึกว่ามีแค่พวกท่านที่มา

" ห๊า? ...อันนามาด้วยเหรอครับ? ตายจริงผมนึกว่ามีแค่คุณพ่อกับคุณแม่ที่มา " ให้ตายสิ! ทำไมพวกท่านถึงได้ปิดปากเงียบแล้วตามเขามาโดยที่ไม่พูดอะไรเลยสักคำนะ

" อ้อ... ไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวเขาก็หาทางตามมาเองนั่นแหละ " พูดจบพวกท่านก็พากันเดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้เขายืนนิ่ง อย่างอดที่จะเห็นใจและสงสารอันนาไม่ได้ที่ถูกโดนทิ้ง

" ไม่ต้องห่วงอันนาหรอกค่ะ เธอก็เป็นแบบนี้แหละ พอได้ไปเยือนสนามบินไหนก็จะคอยเดินเล่นเดินสำรวจสนามบินจนพอใจแล้วค่อยตามทุกคนมา " เคเดนได้ยินสิ่งที่อลิซสาพูดก็ถึงกับอ้าปากค้าง... ทำไมลูกสาวบ้านนี้ถึงได้แปลกประหลาดจริงนะ แล้วเขาก็ยิ่งแปลกไปกันใหญ่ที่ไปหลงรักหนึ่งในลูกสาวของบ้านนี้

" สนามบินมันมีอะไรถึงได้น่าสนใจนัก " เขาอดที่อยากจะรู้ไม่ได้

" เยอะแยะ...อาหารเอย ห้องลับเอย กล้องวงจรปิดเอย มีกี่ตัวมีกี่ห้องอันนาจดไว้หมดแหละ " ถึงใจอยากจะเอ่ยบอกถึงความแปลกประหลาดของน้องเธอ แต่เขาก็ต้องกลืนทุกคำพูดลงคอเพราะไม่อยากให้เธองอลเขาที่พูดว่าน้องเธอ

" คุณคงคิดว่าอันนาแปลก " เคเดนเม้มปากแน่นมองเธอ...เฮ้ย! นี่เธอมีจิตทิพย์หรือยังไงถึงอ่านความคิดเขาได้

" อันนาไม่ได้แปลกหรอกค่ะ เธอแค่หาข้อมูลของสนามบินไว้ตอนปลอมตัวเท่านั้น เพราะหลายสนามบินมีจุดอ่อนจุดด้อยที่คล้ายๆ กัน คุณเชื่อไหมว่าคนอย่างอันนาสามารถหลบหนีขึ้นเครื่องบินได้อย่างสบายโดยที่ไม่มีคนรับรู้ " เคเดนได้ฟังก็ได้แต่พยักหน้ารับรู้ คนหนึ่งเก่งการต่อสู้ แต่อีกคนเก่งเรื่องการใช้สมอง อยากจะรู้จริงๆ ว่าพ่อแม่เธอเลี้ยงลูกยังไง

" อลิซลูก แม่อยากจะไปเดินตลาด ลูกจะไปด้วยไหม " เสียงหวานๆ ของแม่ยายเอ่ยถามลูกสาวเมื่อพวกเขาเดินเข้ามาในบ้าน ไม่อยากจะเชื่อว่าท่านที่เพิ่งหายป่วยจะไม่เหนื่อยแล้วยังมีแรงไปเดินตลาดหลังจากที่เพิ่งลงจากเครื่อง

" ไปสิคะ จะได้พาดีแอนไปเดินเปิดหูเปิดตาด้วย " อลิซสาเดินไปหยิบของใช้ให้ลูกก่อนจะรีบเดินออกมา แล้วพวกเขาก็พากันไปเดินตลาดเปิดโล่งที่อยู่ไม่ไกลบ้าน โดยมีเขาเป็นคนอุ้มลูกเดินตามพวกเธอ ส่วนเจค็อบกับนิกกี้นั้นเป็นคนหอบหิ้วข้าวของที่พวกเขาซื้อ

" แตงอ่อนพี่ว่าเราซื้อเยอะแล้วนะ " พ่อตาพูดกับแม่ยาย เมื่อท่านเองก็เดินเหงื่อตกตามลูกตามเมียที่มีความสุขกับการซื้อของโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

" ขอแตงเดินดูอีกนิดนะคะ ไม่ได้มาตลาดแบบนี้นานแล้ว หากพี่เหนื่อยก็ไปนั่งรอก่อนก็ได้ค่ะ พาดีแอนกับเคเดนไปด้วย " สรรพนามที่ทั้งสองใช้พูดคุยกันนั้นช่างหวานหูในความรู้สึกเขา แต่พอหันไปมองเมียตัวเองที่ขู่แล้วขู่อีกก็ไม่ยอมเรียกเขาว่าที่รักสักทีก็ได้แต่ถอดถอนใจ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลย นานๆ ทีมีหน เวลาที่เธออยากได้อะไรเธอค่อยอ้อนเรียกเขาว่าที่รัก

" ไม่เอาหรอก เกิดเป็นลมแดดขึ้นมาจะเป็นยังไง... ให้พี่อุ้มเดินดูของเอาไหม " ผู้ชายเงียบขรึมอย่างพ่อตาเขาก็มีมุมหวานเหมือนกันนะเนี่ย

" ตอนนี้แตงยังพอเดินไหว ค่อยอุ้มตอนขากลับได้ไหมอ่ะ " แม่ยายของเขาก็ออดอ้อนจนเขารู้สึกเขินอายแทน ได้แต่แกล้งหยอกกับลูกเพราะใบหน้าที่เริ่มเห่อแดง

" อืม เดินไม่ไหวก็บอกพี่ " พูดจบท่านก็เดินตามลูกตามเมีย ลูกเมียหยิบซื้ออะไรท่านก็เป็นคนหิ้วคนจ่าย พอเต็มมือทีลูกน้องเขาก็วิ่งไปรับมาที

" อ้าว... อันนามาทำอะไรอยู่ตรงนี้ " อลิซสาเรียกน้องอย่างตกใจที่เห็นน้องสาวมายืนดูพ่อค้าชำแหละปลาอยู่

" พอดีอันนั่งรถผ่านเลยแวะมาเดินตลาดค่ะ " อันนาหันมาพูดกับพี่สาว ก่อนจะหันไปคุยกับแม่

" หนูอยากกินลาบปลา " เธอชี้ไปที่ปลา

" เอาสิ เดี๋ยวแม่ทำให้กิน " พอแม่ยายพูดจบก็เดินเข้าไปเลือกปลา ส่วนพ่อตาเขานั้นก็เข้าไปร่วมวงด้วย ก่อนจะยืนเอาแขนกอดคอลูกสาวทั้งสองคนโดยมีแม่ยายของเขายืนอยู่ตรงกลางแล้วช่วยกันเลือกปลา มันช่างเป็นภาพที่แสนอบอุ่นในความรู้สึกเขา

" แม่อยากได้ตัวที่ยังไม่ตาย ไปทำไปล้างเองสะอาดกว่า " พอแม่พูดจบอลิซสาก็บอกความต้องการกับพ่อค้า และพอได้สิ่งที่ต้องการพวกเราก็เดินกันต่อ

" ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย! คนวิ่งราว " เสียงตะโกนขอความช่วยเหลือของหญิงสาวดังขึ้น ก่อนจะเห็นผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาทางพวกเขา เคเดนรีบกอดลูกไว้แน่นแล้วเบี่ยงตัวพาลูกหลบ

" จับมัน " เขาสั่งเจค็อบ

" ครับนาย " เจค็อบรีบวางถุงลงก่อนจะตั้งท่าเตรียมตัวจับคนร้าย

แต่ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะวิ่งมาถึงตัวเจค็อบ ถุงปลาจากมือแม่ยายเขาก็ลอยละลิ่วเข้ากระทบที่อกของผู้ชายคนนั้น

" ตุ๊บ! " เสียงที่เกิดจากแรงปะทะทำให้เขาต้องสะดุ้ง ส่วนผู้ชายคนนั้นถึงกับกระอักเลือดล้มลง เคเดนตัวแข็งค้างมองผู้ชายคนนั้น แม่ยายที่อ่อนหวานและอ่อนแอของเขาคนนั้นหายไปไหน?

" ว้า สงสัยเราต้องกลับไปซื้อปลาแล้วล่ะค่ะ แต่แตงไม่มีแรงเดินกลับแล้วอ่ะ " พอภรรยาบอกไม่มีแรง พ่อตาเขาก็นั่งย่อตัวลงแบกเมียขึ้นหลังก่อนจะบอกให้พวกเขายืนรอที่นี่แล้วพาเมียกลับไปซื้อปลา... อื้อฮือ ขนาดไม่มีแรงผู้ชายคนนั้นยังถึงกับกระอักเลือด แล้วถ้าหากมีแรงมันจะไม่ตายคาที่เลยรึ!

" ที่รัก... แม่ของคุณเป็นใคร? " เขาอดไม่ได้ที่จะถามเธอ อลิซสาที่ยืนหอมแก้มลูกอยู่เงยหน้าขึ้นมองเขา

" คุณนี่ก็ถามแปลก ก็เป็นแม่ของฉันสิคะ "

" อันนั้นผมรู้แล้ว แต่ที่ผมอยากรู้ทำไมท่านถึงเก่งนัก ขนาดผู้ชายคนนั้นอยู่ตั้งไกลท่านก็ยังปาโดน "

" อ้อ... ท่านเป็นครูฝึกทหารหญิง ที่พวกฉันต่อสู้เป็นก็เพราะท่านสอนตั้งแต่เด็ก ถึงพ่อฉันจะห้ามแค่ไหนท่านก็ไม่ฟังและพวกฉันก็ชอบด้วยแหละ พ่อเลยพูดอะไรไม่ได้ " เคเดนได้ยินสิ่งที่เธอพูดก็เกือบพูดอะไรไม่ออก

" ผมนึกว่าพ่อคุณเป็นคนฝึกพวกคุณเสียอีก " อลิซสาหัวเราะขำเขา

" เปล่าเลยค่ะ พ่อชอบให้พวกเราเป็นเจ้าหญิง ชอบซื้อแต่ของสวยๆ งามๆ มาให้พวกเราใส่ ท่านว่าเป็นผู้หญิงต้องสวยงามและอ่อนหวาน แต่แม่บอกว่าถึงเป็นผู้หญิงก็ต้องแกร่งและอ่อนหวานเป็นค่ะ " บอกตามตรงว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของพ่อเธอ เพราะเขาเองก็ชอบซื้อของกระจุกกระจิกมาแต่งตัวให้ลูก เวลาลูกอยู่กับเขาจะเป็นเจ้าหญิงขึ้นมาทันที แต่พออยู่กับเธอทีไรลูกสาวที่น่ารักของเขาก็จะกลายร่างเป็นเด็กผู้ชายขึ้นมาทันทีเหมือนกัน เพราะเธอใส่แต่เสื้อยืดกับกางเกงให้ลูก พอเขาว่าเธอก็บอกแค่ว่าใส่แบบนี้สบายออก ไม่ต้องไปไหนไม่เห็นต้องแต่งอะไรเยอะแยะ... สาธุ ขออย่าให้ลูกพ่อเหมือนแม่กับยายและน้าเธอเลย!