พายุเดินแยกกับข้าวหอมที่โรงอาหารแล้ว เเต่เขารีบวิ่งมาดักรอข้าวหอมที่ห้องพักครู ครั้นเมื่อข้าวหอมมาถึงพายุก็โผล่ออกมากะจะให้เธอใเเต่ทว่าเธอกลับใช้มือตบไปที่หน้าของพายุอย่างจัง เพี้ย!!
“โอ้ย!!”
“นี่คือสำหรับสิ่งที่นายทำวันนี้!!”
“ทำไม…กลัวมันรู้หรอว่าเราสองคน….เป็….”
“หุบปาก…ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก ออกไป!”
“คิดว่าไล่ผมได้งั้นหรอ?”
“นายไม่ไปใช่ไหม..ได้.เดี๋ยวฉันไปเอง!” ข้าวหอมวางของที่โต๊ะก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป พายุรู้ดีว่าเธอกำลังโกรธมากๆ เขาจึงจะรีบตามไปง้อ เเต่ทว่า…เสียงมือถือเ้ากรรมมันก็ดังขึ้นมาเสียก่อน พายุล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงเห็นว่าเบอร์ปลายสายคือเพื่อนสนิทอย่างเซล ไอ้คั้นจะไม่รับก็จะใจร้ายเกินไป เขาจึงพักเื่ข้าวหอมไว้ก่อนจะกดรับสายเพื่อน
“ฮัลโหล..ว่าไงเวล?”
“ยุ..มึงมาหากูหน่อยสิ กูมีเื่อยากปรึกษามึง”
“ก็เรานัดกันตอนเย็นนี่?”
“มึงโดดเรียนออกมาตอนนี้เลยได้ป่ะ กูใจร้อน!”
“เื่สำคัญหรอ?”
“สำคัญชนิดที่ว่า ถ้ากูไม่ได้ปรึกษามึงตอนนี้ กูคงอกแตกตาย” พายุเงียบไปซักพักเพื่อที่จะคิดทบทวนว่าเื่สำคัญที่เวลพูดนั้น..มันดูแปลกๆเพราะคนอย่างเวลนั้นไม่มีเื่อะไรสำคัญไปมากกว่าเื่ผู้หญิง
“โอเค..กูไปตอนนี้เลย” ทันทีที่วางสายเวล ข้าวหอมก็เดินไปไกลจนไม่เห็นเเล้ว..พายุสูดหายใจลึกเต็มปอดก่อนจะหยิบเอากระเป๋าพร้อมกับตรงไปที่รถ ซึ่งขณะนี่มีต้นมาจอดรอรับอยู่แล้ว
“คุณหนู…จะไปไหนครับ?”
“ห้องไอ้เวล”
“แต่่บ่ายคุณหนูมีเรียนนะครับ?”
“เห็นมันบอกว่ามีเื่สำคัญอยากจะคุยด้วย ไปเถอะ เดี๋ยวยุจัดการที่เหลือเอง…”
“ดึกไหมครับ พอดีว่าคุณท่านโทรมาเเจ้งว่าตอนเย็นให้คุณหนูกลับไปทานข้าวที่บ้านครับ”
“ไม่น่าจะนานนะ บอกพ่อได้เลยว่าเดี๋ยวเจอกัน”
“ครับ” พายุให้ต้นพามาส่งที่คอนโดของเวล ก่อนจะบอกให้ต้นกลับบ้านไปก่อน..หากเสร็จธุระเขาจะโทรหาอีกที พายุเดินตรงไปยังห้อง 777 ชั้นเจ็ดห้องริมสุด เขาเคาะประตู 3 ครั้งก่อนที่เวลจะรีบวิ่งพรวดมาเปิดประตูให้…พายุใเล็กน้อยมันเหมือนกับว่าเวลกำลังรอเปิดประตูให้เขาอยู่
“ไหน…มีเื่อะไรสำคัญ จนทำให้แกไม่ไปเรียน 3 วันแล้วเนี่ย ฉันเหงานะเว้ย!”
“เอ้า..แล้วยัย…”
“คิตตี้หรอ..หายไป 2 วันแล้วเหมือนกัน พวกแกเป็อะไรวะ..อยู่ดีๆก็หาย..ทะเลาะอะไรกันรึเปล่า?”
“คือว่าฉัน….ฉัน…” ก่อก ก่อก ก่อก!! เวลยังไม่ทันได้พูดอะไรจู่ๆก็มีคนมาเคาะประตูห้องเขาอีกครั้ง ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างสงสัยก่อนที่เวลจะรีบลุกไปเปิดประตูและสิ่งที่ทำให้เขาใมากที่สุดก็คือ คนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง
“คิ..คิต..คิตี้!!!”
“ใช่..ฉันเอง..ขอเข้าไปนะ!” คิตตี้ไม่ได้รอให้เวลตอบอะไร เธอโดนพรวดเข้ามาในห้อง ทำเอาพายุก็ใเหมือนกัน..ด้วยความอยากรู้ว่าเพื่อน 2 คนนี้เป็อะไรกัน พายุจึงวิ่งเข้าไปแอบในตู้เสื้อผ้าเพื่อรอดูสถานการณ์ เวลรีบปิดประตูและเดินตามคิตตี้มา
“เธอ…มาที่นี่ทำไม?”
“ฉันมีเื่อยากจะคุยกับนาย”
“ฉันไม่สะดวก..เธอ…กลับไปก่อนได้ไหม คือว่าฉัน….”
“ฉันคิดถึงนาย…”
“ห้ะ..?” เวลรู้สึกประหลาดใจที่คิตตี้พูดออกมาแบบนั้น รวมถึงพายุที่แอบอยู่ในตู้เสื้อผ้าด้วย เวลเลิ่กลั่กถึงขีดสุดเพราะในห้องนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคน
“ฉันมาคิดทบทวนถึงเื่คืนนั้น นายก็ไม่ได้ผิดอะไร เราสองคนก็เมาด้วยกันทั้งคู่และฉันคิดว่า….”
“ฉันว่าเธอควรจะกลับไปก่อน…คือว่าฉัน…”
“ฉันอยากจะลองคบกับนาย”
“ห้ะ!....เธอ..เธอว่าอะไรนะ!!!?”
“ตลอดระยะเวลา 2 วันที่ฉันหายไป ฉันพยายามทำตัวปกติคุยกับผู้ชาย พาผู้ชายไปกินตามปกติของฉัน เเต่ทุกครั้งที่ฉันหลับตาลงหรือจะนอนกับใคร ฉันก็จะคิดถึงแต่หน้านาย เพราะงั้นฉันเลยคิดว่าฉันน่าจะชอบนายเข้าแล้วมั้ง”
“ห้ะ!!!?”
“ok ฉันจะพูดตรงๆเลยนะ ฉันรู้สึกว่าตอนนี้เวลาที่ฉันมีเซ็กส์กับใครมันไม่แฮปปี้เหมือนตอนที่ฉันมีเซ็กส์กับนาย เพราะงั้นฉันเลยคิดว่าเราสองคนน่าจะไปกันได้ ถ้านายจะลองคบกับฉันดู” คิตตี้พูดด้วยสีหน้าแล้วท่าทางที่จริงจัง ทำเอาเวลที่เครียดมาหลายวันถึงกับหน้าเหวอ เช่นเดียวกับพายุที่แอบอยู่ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเพื่อนทั้งสองคนเป็อะไรถึงไม่ยอมไปโรงเรียน
“เธอ..เธอคิดแบบนั้นหรอ?”
“ใช่..แล้วนายล่ะ…คือ..ฉันเป็คนตรงๆ เปิดเผย มีอะไรก็พูดรู้สึกยังไงก็พูดออกมา….” ในตอนนั้นเองพายุเริ่มร้อนมากขึ้นเพราะในตู้เสื้อผ้าแทบจะไม่มีอากาศหายใจและไม่มีแอร์เลยสักตัว ในใจลึกๆเขาอยากจะแอบอยู่ในตู้เสื้อผ้าเพื่อรอดูว่าพวกเขาทั้งสองคนจะคุยอะไรกันอีก เเต่ประกาศภายในตู้เสื้อผ้ามันช่างไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย..
1K
