“ไงทุกคน”
เสียงทักทายทำให้กลุ่มคนที่กำลังกินกันอย่างสนุกสนานหยุดชะงัก
“..................”
แล้วทุกคนก็มองหน้ากันครู่หนึ่ง
“เฮ้อ......ไง?”
โคลด์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นยิ้มทักทายกลับ
“กะจะมาเซอร์ไพรส์สักหน่อยแต่ไม่มีใครรับสายเลย”
แขกที่มาใหม่บอกพลางยื่นช่อดอกกุหลาบให้หญิงสาวที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ
“..................”
ทุกคนเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งนิ่งเป็หุ่นเพื่อดูปฏิกิริยาของเธอโดยที่ไม่ได้พูดอะไร
ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ฉันจะต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งสินะแต่ในใจก็พลางคิดว่า ดีแล้วที่ฉันรีบกิน
“...................”
ฉันสูดหายใจยาวก่อนที่จะหันไปมองชายหนุ่มรูปร่างบาง ๆ ดวงตาสีเขียวมรกตที่ผมสีดำปิดไปมิดนั้น
“เราไปคุยกันหน่อย”
ฉันพูดอย่างใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะในใจของฉันตอนนี้มันร้อนรุ่มจนแทบจะะเิออกมา
ความโกรธความกลัวและความเสียใจที่ถาโถมเข้ามาเมื่อมองหน้าของเขา มันมากจนฉันอยากจะฆ่าเขาให้ตายไปซะเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ
เฮ้อ....ใจเย็นนะตัวฉัน ใจเย็นไว้!!
“เดี๋ยวมานะ”
ฉันบอกทุกคนก่อนจะลุกขึ้น
“.................”
โนอาร์จับข้อมือของฉันไว้พร้อมกับมองด้วยสายตาเป็ห่วง
“อย่าไปไกลนะ”
เขาพูดด้วยแววตาออดอ้อนนิดหน่อย
“อือเข้าใจแล้ว”
ฉันยิ้มให้เขาก่อนจะเดินออกมาจากโต๊ะ
“.................”
ชายหนุ่มที่เป็แขกมาใหม่มองหญิงสาวที่เดินออกไปก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ดึงมือของเธอไว้เมื่อครู่และก้มลงกลับมามองช่อดอกไม้ในมือของตัวเอง
“เฮอะ!!”
เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะวางช่อดอกไม่ลงบนเก้าอี้ที่เธอเคยนั่งแล้วเดินตามหญิงสาวออกมา
“...................”
ฉันมองเขาที่เดินตรงมาแล้วความคิดในหัวก็ผุดขึ้นมาเต็มไปหมด
ฉันรู้ว่าเขาในตอนนี้ยังไม่ได้ทำอะไรผิดแต่ฉันก็คงจะอดทนต่อไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
“มีอะไรเหรอ?”
เขาถามด้วยสีหน้าสงสัย
“เราเลิกกันเถอะ”
ฉันพูดออกไปเมื่อเขาเดินมาถึง
“อะไรนะ?หมายความว่าไง?”
เขาขมวดคิ้วถาม
“ก็เลิกกันไง”
ฉันพูดย้ำ
“อีกแล้ว?รอบนี้เื่อะไรอีกล่ะ โกรธที่มาโดยไม่ได้บอกเหรอ?”
เขาถามพร้อมสีหน้าที่ดูหงุดหงิด
“เฮ้อ....เราจบกันด้วยดีเถอะ”
ฉันบอกเพราะถ้าสามารถจบกันได้ดี ๆ เื่ร้าย ๆ ในอนาคตอีกหลาย ๆเื่ก็จะได้ไม่ต้องเกิดขึ้น
“เฮอะจบกันด้วยดี? เฮ้อ....เอาไว้เธออารมณ์ดีขึ้นก่อนแล้วค่อยมาคุยกันดีกว่า”
เขากุมหน้าตัวเองแล้วถอนหายใจยาว
“ฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิดทำไมถึงเป็แบบนี้ตลอดเลยนะ”
เขาพูดพลางมองฉันด้วยสีหน้าสับสน
ถ้าเป็เมื่อก่อนฉันก็คงจะใจอ่อนและยอมเขาไปแล้วถึงแม้ว่าฉันจะเคยบอกเลิกเขาเพราะระยะห่างและไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะให้กับเขาแต่เราก็ไม่เคยเลิกกันจริง ๆ สักครั้ง เขายอมฉันเสมอจนมันทำให้ฉันรู้สึกผิดกับเขาอยู่บ่อยๆ แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกผิดกับเขาเลยสักนิดเดียวถ้าเทียบกับสิ่งที่ฉันต้องเจอในชีวิตก่อน
“ฉันผิดเองแหละจบนะ”
ฉันผิดที่ไปเชื่อใจและยอมคนอย่างนายไง
“ห๊ะ?...........”
เขาทำสีหน้าแปลกใจและเงียบไปเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่
“ไม่สิ!เป็ไปไม่ได้.... ไม่ใช่หรอก.....”
เขาพึมพำเบาๆ กับตัวเอง
“แล้วก็ไม่ต้องติดต่อมาล่ะ”
ฉันบอกก่อนจะเดินออกมา
“ไม่เอาสิจูเลีย”
เขาคว้าแขนของฉันไว้อย่างแรงจนฉันเซไปหาเขา
“จูเลียผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรผิด แต่ผมขอโทษ”
เขาพูด
“ปล่อยนะฉันเจ็บ”
ถึงปากจะบอกว่าขอโทษแต่เขาก็บีบแขนฉันแรงมาก คำพูดตรงข้ามกับการกระทำชะมัดทำไมเมื่อก่อนฉันถึงไม่เอะใจอะไรเลยนะ?
“.....เอ่อ.....ขอโทษครับ!! พอดีผม.....ต้องผ่านไปทางนี้น่ะ”
เสียงทุ่มละมุนดังขึ้นจากข้างหลังของฉัน
27K
