ณ เมืองกรุงเก่า กลางดึกคืนนึง เสียงรถรายามค่ำคืน ลมเย็นพัดผ่านต้นไม้ข้างทาง ซอย “คู้เมือง” ที่ทอดยาวเข้าสู่ชุมชนเก่าแก่ จุดนี้ได้ชื่อจากคลองสายเล็กที่ไหลผ่านโค้งขนานไปกับถนนเกาะเมือง แต่คืนหนึ่ง… เสียงกรีดร้องสั่นะเืกระจกหน้าต่างบ้านไม้หลังเล็กส่งเสียงะโ “ช่วยด้วย!”
ร้อยเวรหญิงสุภาพร “ภา” ผู้มีฉายา “มือปราบตรงฉิน” สถานีตำรวจกรุงเก่า กำลังเตรียมตัวกลับบ้านหลังเลิกงาน พลันได้รับแจ้งเหตุจากศูนย์วิทยุว่า มีผู้ร้องขอความช่วยเหลือที่ซอย คู้เมือง ภารีบขึ้นรถสายตรวจพร้อม ร.ต.อ. สำเริง สหายคู่ใจ ทั้งสองมาถึงจุดเกิดเหตุในเวลาไม่ถึงห้านาที
ไฟถนนสลัวใต้ต้นไม้ใหญ่ บริเวณหน้าบ้านเลขที่ 69 ประตู ถูกเปิดค้าง สองมือของหญิงสาวนั่งโซฟาหน้าทีวี สีหน้าซีดเซียว สวมชุดนอนลายดอกสีแดงภายในห้องมีกลิ่นเหล้า พร้อมขวดเหล้าครึ่งขวดวางใกล้มือ
“คุณเป็ใคร” ภาถามเสียงนิ่ง
หญิงสาวเงยหน้าช้าๆ น้ำเสียงขาดห้วง “ฉัน… ชื่อ สุรีย์ ” เธอนั่งตัวสั่น ภาก้าวเข้าไปจับไหล่เบาๆ “อะไรเกิดขึ้น บอกฉันมาทีสิ”
สุรีย์ ก้มหน้า น้ำตาไหล เผยว่า่หัวค่ำมีชายใส่ชุดลายพรางยศทหารบุกเข้ามาหาเื่ในบ้าน แถมข่มขู่ด้วยปืน วันก่อนเธอเพิ่งรู้ว่าพี่ชายซึ่งเป็ทหารเกษียณป่วยเป็มะเร็งปอด แต่กลับหายตัวไปั้แ่เมื่อคืนก่อน
ภารับฟังแล้วขมวดคิ้ว มองรอยคราบเืแห้งบนพรมปูพื้น “ฉันจะพาคุณไปโรงพักก่อน แล้วเราค่อยคุยกันอีกครั้ง”
3K
