ชิเอโกะ [Yaoi] มี E-Book จ้า♡

แสงอาทิตย์อ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานกว้างที่ถูกเปิดออกให้อากาศถ่ายเท อากาเนะนอนอยู่บนฟูกสีขาวในห้องนอนของตน ใบหน้าสวยนั้นซีดเซียวลงเล็กน้อยเพราะอาการอยากจะอาเจียนยังคงกลับหวนเข้ามารบกวนนางอยู่บ่อยๆ ตลอดทั้งวัน เสียงทุ้มของฮิโรมาสะที่นั่งอยู่ข้างกายเอ่ยขึ้นทำให้นางตื่นจากภวังค์

"ข้าลองตรวจสอบดูแล้ว ดอกไม้ทั้งหมดไม่ได้มีพิษใดแฝงอยู่ เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าเป็นเพราะกลิ่นของดอกไม้จึงทำให้จะอาเจียน" อากาเนะกะพริบตาปริบ นางพยักหน้าเบาๆ ฮิโรมาสะเห็นเช่นนั้น แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วง เขาเอ่ยขึ้นอีกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิม

"การจะถอนดอกไม้พวกนี้ออกทั้งหมดก็น่าเสียดาย ถ้าเช่นนั้น เจ้าช่วยดูให้แน่ใจอีกครั้งได้ไหม หากเป็นเพราะดอกไม้เหล่านี้จริง ข้าก็จะสั่งรื้อถอนให้หมดเพื่อที่เจ้าจะได้หมดกังวล" เอ่ยจบก็หยิบดอกไม้ดังกล่าวที่วางอยู่บนจานเล็กๆ สีขาวข้างกายขึ้นมาแล้วยื่นมันให้กับร่างบาง อากาเนะรับมันมาด้วยแววตาที่เป็นกังวล กลิ่นอายของความหอมหวานที่ฟุ้งไปทั่วไม่ได้ทำให้ร่างเล็กรู้สึกดีเลยแม้แต่น้อย กลับกันที่ความคลื่นไส้กลับเริ่มทวีคูณรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้สัมผัสกลิ่นของมันที่กำลังลอยอบอวลอยู่ที่ปลายจมูก อากาเนะกลั้นใจสูดกลิ่นนั้นเข้าไปเต็มปอด ความเหม็นหืนจนอยากจะอาเจียนตีขึ้นมาในทันที รวดเร็วและรุนแรงจนนางต้องเอียวตัวไปหยิบกระโถนแล้วอาเจียนออกมาอย่างน่าสงสาร ฮิโรมาสะเห็นเช่นนั้นก็มั่นใจได้ว่านางคงจะแพ้ดอกไม้เหล่านี้จริงๆ เขารีบสั่งให้สาวใช้นำดอกไม้ออกไปทิ้งแล้วสั่งให้ทหารองครักษ์จัดการรื้อถอนดอกไม้ทั้งหมดออกโดยด่วน ฝ่ามือแกร่งสัมผัสบ่าของอากาเนะแล้วลูบเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบประโลมร่างเล็กแล้วเอ่ยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

"อย่างไรเสียก็ลองให้หมอยามาดูอาการหน่อยแล้วกันนะ" อากาเนะพยักหน้าหงึกๆ โดยที่เนื้อตัวสั่นเทิ้มอยู่เหนือกระโถน ฮิโรมาสะมองไปยังหมอยาที่นั่งคุกเข่ารออยู่ก่อนที่เขาจะลุกออกไปจากห้อง

ครู่ต่อมา ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกพร้อมกับหมอยาที่เดินออกมาอย่างรวดเร็ว เขาค้อมตัวลงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"ยินดีด้วยขอรับท่านอิชิฮาระ ท่านหญิงอากาเนะ กำลังตั้งครรภ์ขอรับ" ฮิโรมาสะตาเบิกกว้าง คิโยชิที่ยืนอยู่ด้วยกันนั้นก็อ้าปากค้างราวกับไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีวันนี้ เขารีบวิ่งเข้าไปในห้องด้วยความตื่นเต้นดีใจถึงที่สุด

"ท่านแม่!!" รีบเข้าไปกอดอากาเนะก่อนจะลูบท้องของนางอย่างแผ่วเบา เรียกเสียงหัวเราะของหญิงสาวออกมากับท่าทางของลูกชายวัยสิบหกปีที่กำลังดีใจจนทำตัวเป็นเด็กอีกครั้งด้วยความลืมตัว คิโยชิซุกใบหน้าเข้ากับท้องของผู้เป็นแม่พลางคิดไปต่างๆ นาๆ ว่าต่อให้เป็นน้องสาวหรือน้องชายเขาก็ไม่สนใจ บัดนี้เขาคิดเอาไว้แล้วว่าจะพาน้องเล่นอะไรสนุกๆ บ้าง อากาเนะมองไปยังฮิโรมาสะที่ค่อยๆ นั่งลงข้างกายของนางด้วยความรักที่ฉายออกมาในแววตาอย่างไม่มีปิดบัง เคนตะที่นั่งอยู่มุมห้องนั้นมองไปยังคิโยชิที่บัดนี้เขาดูมีความสุขที่สุดในชีวิต เสียงคำถามของคิโยชิตอนนั่งมองวิวอยู่เทศกาลริมทะเลสาบบิวะที่ว่าเมื่อไหร่เขาจะมีน้องเสียทีดังขึ้นอีกครั้งในหัว รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าคมคาย 'สมหวังเสียทีสินะขอรับ ท่านคิโยชิ' คิดพลางสายตาคมที่มองดูร่างเล็กด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี

ข่าวการตั้งครรภ์ของอากาเนะดังไปทั่วทั้งเมืองชิงะ ชาวเมืองดีใจโห่ร้องฉลองกันด้วยความสนุกสนานครื้นเครงเพราะเมืองชิงะห่างหายการมีข่าวคราวเรื่องทายาทของไดเมียวมานับสิบๆ ปี ดังนั้นจึงถือว่าเป็นข่าวดีอย่างมาก คิโยชิเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้เหล่าชาวเมืองเช่นเดียวกัน เขาเฝ้าตามติดอากาเนะประหนึ่งเงาที่ติดตามไปทุกที่ เด็กหนุ่มเอาอกเอาใจแม่ของตนทุกอย่างและไม่ปล่อยให้นางเหงาแม้เพียงเสี้ยววินาทีด้วยหัวใจที่อิ่มเอมเฝ้ารอคอยน้องของเขาที่กำลังเติบโตขึ้นในทุกทุกวัน

หนึ่งเดือนหลังจากที่รู้ข่าวคราวการตั้งครรภ์ของอากาเนะ เรื่องที่น่ายินดีก็เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อภรรยาของมาซาโตะเองก็ได้ตั้งครรภ์เช่นเดียวกัน แต่อายุครรภ์ของนางนั้นมีมากกว่าอากาเนะอยู่พอประมาณ เนื่องจากนางเป็นคนตัวเล็กและแทบจะไม่มีอาการแพ้ท้องเลยจึงทำให้ไม่ทันได้เอะใจและเมื่อเรียกหมอยามาตรวจดูอาการจึงทำให้ทราบการตั้งครรภ์ช้ากว่าอากาเนะ บรรยากาศของปราสาทอิชิฮาระครึกครื้นขึ้นอีกครั้ง ฮิโรมาสะแสดงความยินดีกับมาซาโตะ คิโยชิเองก็วางใจและคิดว่าเป็นการดีเพราะน้องของเขาจะได้มีเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันอีกด้วย

นิยายอัพเป็นประจำทุกวันพุธ เสาร์ อาทิตย์ค่ะ