“คุณ ฉันเป็ห่วงหนูรตา เราจะช่วยอะไรแกได้บ้างคะ”
นิรณาปรึกษาธีรุตม์ สามีผู้ซึ่งตามใจภรรยาทุกอย่างในเช้าวันต่อมา
“อืม เอางี้ไหม คุณก็ลองชวนเธอมาทำงานเป็พยาบาลส่วนตัวของผมสิ ไหนๆ คุณก็ปลื้มเธอขนาดนั้นแล้ว ดีซะอีกแบบนี้คุณจะได้ เจอหน้าหนูรตาทุกวัน”
“คุณ ฉันนึกไม่ถึงเลยนะว่าคุณจะคิดไอเดียดีๆ ขนาดนี้ได้ ฉันจะรีบไปบอกหนูรตา”
ผู้เป็ภรรยายิ้มดีใจที่ได้รับคำปรึกษาที่ดี ก่อนจะเดินไปบอกให้คนขับรถพาเธอออกไปข้างนอกทันที ระหว่างนั้นก็เดินสวนกับ พชร ลูกชายคนเดียวของเธอ หน้าตาหล่อคมเข้มของเขาปนความสงสัย เขาไม่ทันจะเอ่ยทักทายแม่ด้วยซ้ำ
“นั่นแม่จะรีบไปไหนครับพ่อ”
“ไปหาหนูรตา เอ่อ แกไม่รู้จักหรอก”
ซึ่งเขาก็ไม่รู้จักจริงๆ อันที่จริงเขาไม่ได้สนใจเลยมากกว่า
นิรณายื่นข้อเสนอให้พริมรตามาเป็พยาบาลส่วนตัวสามีด้วยเพราะอยากให้ธีรุตม์มีคนคอยดูแลใกล้ชิด และอีกเหตุผลเพื่อช่วยเธอทางอ้อม
“หนูขอบคุณลุงคุณป้ามากๆ นะคะ แต่หนูขอเวลาตัดสินใจก่อนได้ไหมคะ”
เพราะการที่เธอไปเป็พยาบาลส่วนตัว นั่นหมายถึงเธอต้องไปอยู่ที่บ้านกิจธนะวรกุลตลอด 24 ชั่วโมง การไปอยู่ที่นั่นอาจดี หรือเธออาจไม่มีความสุขเลยก็เป็ได้ แต่หากมองในแง่ดี บางทีนี่อาจเป็การเริ่มต้นชีวิตใหม่ อาจหลุดพ้นจากสองสามีภรรยานั่น และเธอยังได้ใช้วิชาความรู้ความสามารถที่ได้เรียนมาให้เกิดประโยชน์อีกด้วย นิรณาพึงพอใจ อย่างน้อยพริมรตาก็ไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอั้แ่แรก
คืนนั้นพริมรตานอนไม่หลับเธอนอนเบิกตาโพลง เธอคิดวกไปวนมาอยู่หลายรอบ แต่ก็ไม่ได้คำตอบ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์สั่นเตือนแจ้งมีสายเรียกเข้า
“เ้าแม่”
เธอยิ้มออกมาทันทีที่รู้ว่าปลายสายเป็แม่ของเธอเอง สายใยระหว่างแม่ลูกที่เขาว่าคงจะจริง
“ลูกหลับหรือยัง แม่กับป้อกึดเติงหา”
“ยังเ้า ลูกก่อกึดเติงหาป้อกับแม่เหมือนกั๋น ป้อแม่สบายดีก่อ”
เธอพยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่น พลางเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างซาบซึ้ง
“ป้อกับแม่สบายดี ลูกล้อ บ่อสบายก๋าเสียงกั้ดดัง”
“เป็หวัดหน้อยๆ บะดาย ลูกถามอะหยังแม่หน้อยล้อเ้า”
“ว่าจะได”
“ถ้าลูกคนนี้ยะหยังผิดกับป้อแม่ ป้อแม่จะหื้ออภัยลูกก่อเ้า”
เธอตัดสินใจถามแม่ เพราะที่ผ่านมาเธอเป็ลูกที่ดีสำหรับพ่อแม่มาเสมอ แม้เธอจะใช้ชีวิตในกรุงเทพ เที่ยวผับ แต่งตัวเก่งแต่เธอไม่เคยทำตัวให้เสียหายเลยสักครั้ง
“ลูกเป๋นดวงใจ๋ของป้อกับแม่ ต่อหื้อลูกยะหยังผิดไป ป้อกับแม่ก่อตึงฮัก”
ได้ยินแค่นั้นน้ำตาเธอพรั่งพรูออกมา เธอกลัวแม่จะจับได้ว่าเธอกำลังร้องไห้
“ต้นอ้อ ลูกเงียบไปยะใด เป๋นหยัง”
ยิ่งแม่เอ่ยถามเธอ เธอยิ่งกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว
“บ่อเ้า ลูกไค้หลับละเ้า ป้อกับแม่ก่อนอนเหียมันดึกละ ฮักป้อกับแม่เน่อ”
เธอบอกแม่และรีบวางสายไป หลังจากวางโทรศัพท์ ภาพในหัวเธอกลับวนเวียนมาอีกรอบ เธอสวมชุดเดรสสั้นสีขาว ผมยาวดัดลอนปลายผมเล็กน้อยพอมีน้ำหนัก หน้าแดงก่ำบ่งบอกถึงปริมาณแอลกอฮอล์ในเืสูง เธอนั่งรถไปกับเขา ผู้ชายคนนั้นใส่เสื้อเชิ้ตลายสกอตสีคราม สวมกางเกงสีดำยาว ผมดำขลับของเขาทำให้ผิวขาวผุดผ่อง แต่เผยให้เห็นถึงใบหน้าแดงก่ำเช่นกัน เมื่อขับรถถึงโรงแรม เขาพาเธอเข้าห้องหรู เปิดไฟสลัวบนหัวเตียง ก่อนหยิบเอาธนบัตรสีเทาออกมาจำนวนหนึ่งและวางไว้ที่กระเป๋าถือของเธอ จากนั้นก็เริ่มบรรเลงเพลงรัก เขาประกบปาก กับเธออย่างดูดดื่ม และเลื่อนซุกไซ้ไปตามซอกคอ เธอพยายามผลักเขาให้ออกห่าง และพยายามปัดมือที่ลูบไล้ไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกายเธอ แต่ทำไมเธอถึงได้อ่อนแรงเช่นนี้ เธอไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ เขาพาเธอไปนอนที่เตียงและยังคงกระหน่ำจูบเธอตามใบหน้า ซอกคอ เนินอก เลื่อนลงไปเรื่อยๆ และสุดท้าย เธอก็ตื่นมาเห็นเขานอนข้างๆ เธอในตอนเช้าพร้อมกับเงินที่เขาวางไว้ให้ ภาพนั้นตัดกลับมาที่เธอกำลังนั่งร้องไห้ เสียใจกับสิ่งที่ผ่านพ้นไป ผู้ชายคนนั้นข่มเหงเธอตอนที่เธอเมาไม่ได้สติ และเขายังคิดว่าเธอเป็ผู้หญิงขายบริการ เธออับอายกับสิ่งที่เกิดขึ้นและไม่กล้าเล่าเื่นี้ให้ใครฟัง ทั้งพ่อแม่และเพื่อนสนิท เพราะไม่อยากให้ทุกคนต้องมาผิดหวังกับสิ่งที่เธอทำลงไป และนี่คือความลับที่เธอเก็บซ่อนไว้เพียงลำพัง
ตอนเช้าพริมรตาตื่นขึ้นมาด้วยตาบวมและสีหน้าอิดโรย จากความฝันเื่เดิม วันนี้ไม่ต้องไปขึ้นเวรปกติ เนื่องจากถูกสั่งให้หยุดงานจากเื่ราวอื้อฉาววันก่อน เธอลุกเข้าห้องน้ำและอาบน้ำทำธุระส่วนตัว สักพักเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอแปลกใจเพราะถนัดกิจไปทำงานแล้ว
“วัชร์” เธอเอ่ยชื่อผู้ชายคนที่อยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มที่หน้าตาดีและดูมีเสน่ห์เขาสวมสูทสีเทาและกางเกงสีดำผูกเนคไทสีฟ้า พริมรตาใเมื่อเห็นเขาเมื่อได้สติจึงพยายามปิดประตู แต่ผู้ชายคนนั้นดึงประตูไว้
“ผมอยากคุยกับคุณนะต้นอ้อ และอยากขอโทษกับสิ่งที่ริสาทำ”
พริมรตาปฏิเสธทันทีกวีวัชร์อดีตคนรักของเธอซึ่งปัจจุบันได้กลายเป็สามีของคนอื่นไปแล้ว
“แต่ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ”
พูดเสร็จหญิงสาวปิดประตูทันที แต่กวีวัชร์ใช้มือขวางไว้จนถูกประตูหนีบมือ
“โอ๊ย”
เขาดึงมือออกมา นั่นทำให้พริมรตาใเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าจะทำให้เขาได้รับาเ็
“ผมแค่อยากคุยกับคุณสักครู่เดียวเอง นะต้นอ้อ ผมขอร้อง”
เขากุมมือที่าเ็และแสดงสีหน้าน่าเห็นใจ พริมรตาจึงสงบลงและยอมให้เขาพูดในสิ่งที่เขาตั้งใจ
“ผมขอโทษนะต้นอ้อที่คุณต้องมาเดือดร้อน ผมไม่คิดว่าริสาเขาจะทำแบบนี้”
“ไม่เป็ไรค่ะ ฉันเข้าใจคุณอริสา เธอรักคุณมากถึงทำแบบนั้น”
พริมรตาพูดมันออกมาจากใจ แม้ในใจจะรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเลย
“แล้วคุณจะลาออกหรือเปล่า”
เขาภาวนาให้เธอไม่ลาออกเพราะนั่นจะยิ่งทำให้เขาอาจไม่ได้พบเธออีกเลย ยังไม่ทันที่พริมรตาจะตอบเขา ก็มีเสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังขึ้น
“กรี้ดดด…นังเมียน้อย”
เพียะ!!
อริสาเดินมาผลักกวีวัชร์และตบหน้าพริมรตาไปทีหนึ่ง และกำลังจะเงื้อมือไปตบเธอซ้ำ คราวนี้กวีวัชร์คว้ามือภรรยาตัวเองไว้ทันก่อนผลักเธอออกไปแทน อริสาล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไม่เป็ท่า พริมรตาใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอคิดไม่ตกว่าควรจะเข้าไปประคองผู้หญิงคนที่เพิ่งตบหน้าเธอไปหรือไม่
“คุณกล้าทำแบบนี้กับฉันเหรอวัชร์”
อริสาพูดกับสามีตัวเองหลังจากที่พยายามพยุงตัวเองขึ้นมาอย่างยากลำบาก สีหน้าเธอทั้งผิดหวังและโกรธจัด
“ทำไมคุณทำแบบนี้กับฉัน คุณปกป้องมัน ทำไมๆๆ”
อริสาปรี่เข้าไปหากวีวัชร์และใช้มือทั้งตบและทุบเขาอย่างรัว กวีวัชร์ปัดป้องตัวเองจากมือของภรรยาผู้แสนร้ายกาจ เขาบอกให้เธอหยุดการกระทำดังกล่าว แต่ดูเหมือนอริสาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย เธอกรีดร้องเสียงดังและยังทำร้ายร่างกายสามีอย่างบ้าคลั่ง พริมรตาเห็นเหตุการณ์เลวร้ายลงไปกว่าเดิม เริ่มมีคนเปิดประตูห้องออกมายืนดูทั้งสามคน ความวุ่นวายทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
“หยุด ฉันบอกให้พวกคุณหยุด”
พริมรตาะโออกไปด้วยเสียงทั้งหมดที่เธอมี สองสามีภรรยาคู่นั้นจึงหยุดทะเลาะและตบตีกันในที่สุด กวีวัชร์มีรอยแดงไปทั่วแขน ตามใบหน้าและลำคอ ส่วนอริสานั้นน้ำตาไหลอาบแก้ม ผมเธอกระเซอะกระเซิงหมดความสวยไฮโซ
“เชิญพวกคุณไปทะเลาะกันที่อื่น ที่นี่ไม่ต้อนรับ”
พริมรตาพูดประโยคสุดท้ายเสร็จเธอก็ปิดประตูใส่ทั้งสองคนทันที อริสาสะบัดแขนออกจากมือกวีวัชร์ ก่อนจะมองค้อนเขา
“คุณเตรียมแก้ตัวกับคุณพ่อของฉันได้เลย”
อริสาสะบัดผมเดินผ่านฝูงชนที่เปิดประตูออกมา เธอทั้งอับอายและเจ็บใจในสิ่งที่กวีวัชร์ทำกับเธอ ฝ่ายกวีวัชร์นั้นทำได้แค่มองไปที่ประตูหน้าห้องพริมรตาและส่ายหน้าให้กับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
ฟากพริมรตาหลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ เธอจึงตัดสินใจลาออกจากโรงพยาบาลและตอบตกลงไปทำงานเป็พยาบาลส่วนตัวของธีรุตม์เพื่อจบปัญหาทุกอย่าง เธอหวังว่าจะหลุดพ้นจากทั้งกวีวัชร์ ซึ่งเป็แฟนเก่าที่คอยตามง้อ ตามหึงหวงเธอจนทำให้อริสาภรรยาของเขาตามมาอาละวาดทุกครั้ง เธอไม่อยากให้คนเข้าใจเธอว่าเป็เมียน้อยตามคำกล่าวหาที่เธอไม่ได้ทำ เธอเป็ผู้บริสุทธิ์ เธอตอบตกลงกับนิรณาในที่สุด ซึ่งทำให้นิรณาดีใจมาก
2K
![[จบ] ฝ่าลิขิตพิชิตเส้นทางเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009172_33324544.webp)
