“อูยยยยยยย..โอยยย...” เสียงร้องของผมที่เอ่ยขึ้น หลังจากที่รู้สึกตัวตื่น แน่นอนที่เอ่ยร้องแบบนั้นเนื่องจากอาการปวดหัวอย่างแรง อันเนื่องมาจากเหล้าสูตรพิเศษนั้น ซึ่งผมก็ยังคงกึ่งนั่งกึ่งนอนที่โซฟาชั้นล่างในบ้านพักสุดหรูนั้น...
“ทำไม ถึงได้ปวดหัวแบบนี้ละเนี่ย..” ผมเอ่ย พร้อมกับนึกย้อนกลับไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แน่นอนว่ามันก็ทำให้ผมได้คำตอบถึงต้นตอของอาการปวดหัวที่กำลังเล่นงานผมอยู่นั้น แต่ในขณะที่นึกนั้นมันก็มีภาพบางอย่างแทรกเข้ามาด้วย ภาพบางอย่างที่ทำให้ผมนั้นชะงัก...
ภาพของน้ำฟ้าที่ยืนโก้งตูด โดยมือไม้ของหล่อนนั้น เท้าอยู่บนตักของผม และผู้ที่ทำการเย็xเธอนั้น คือไอ้พัน แถมเพื่อนที่เหลือของผมต่างอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าอีกด้วย...ภาพที่แวบนั้นก็ทำให้ผมชะงัก ก่อนที่ผมเปรยๆ ออกมาอย่างไม่อยากปักใจเชื่อ...
“ใช่ ฝันแหละ ฝัน มันคงเป็ความฝันแน่ๆ ...” ผมเอ่ย...และผมก็อยากเชื่อว่ามันเป็ความฝันเท่านั้น แต่ทำไม...ทำไมริมฝีปากของผมรับรู้ถึงรสน้ำกามได้นะ ใช่รสน้ำกามที่รู้สึกได้จากการที่จูบปากของน้ำฟ้า ที่กำลังถูกเย็ดในเวลานั้น...
และนั้นมันก็ทำให้ผมลังเลโลเล ไม่รู้ว่าจะเชื่อว่ามันคือความฝัน หรือ ความจริงดี...ใช่ ถ้าเป็ความจริงคงเป้ฯอะไรที่เหลือเชื่อ ถ้าเป็ความฝัน ผมเองนี่ก็หื่นมากๆ ที่ฝันแบบนั้นไปได้ ฝันว่า น้ำฟ้าร่านขนาดนั้น...
แกร๊ก....เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นซึ่งนั้นก็ทำให้ผมหันกลับไปมอง ก่อนจะพบว่า ผู้ที่เปิดประตูเข้ามานั้น คือ เปา กับ แบงค์..
“อ้าว ตื่นแล้วเรอะ เพื่อน...” แบงค์ที่เอ่ยทัก เมื่อเห็นผมที่หันมามอง ว่าใครเป็ผู้เข้ามานั้น ซึ่งเพื่อนทั้ง 2 ของผมต่างถืออะไรมาไม่รู้เต็มไปหมด...
“เออ...แล้วนั้นอะไรวะ..” ผมตอบและเอ่ยถามกลับ..
“ข้าวเช้าไง...โจ๊กนะ...” ไอ้เปาตอบ...พร้อมกับวางของที่ซื้อมาลงที่โต๊ะ..
“ออกไปซื้ออาหาร? นี่พวกนายตื่นกันกี่โมงเนี่ย..” คำตอบของเพื่อนผมที่ทำให้ผมถามกลับอย่างข้องใจเล็กน้อย...
ก็ดื่มทานกันขนาดนั้น ก็ไม่อยากเชื่อว่าพวกมันจะตื่นเช้าและขยันออกไปซื้อของมานี่ครับ...
“ก็ไม่เช้าเท่าไรหรอก ไม่เชื่อก็หันไปมองนาฬิกาสิวะ แอ็ค...” แบงค์เอ่ยและนั้นก็ทำให้ผมหันกลับไปมอง ซึ่งมันก็ไม่เช้าจริงๆ นั้นแหละ 10 โมง 15 นาที....
“ว่าแต่ มึงไหวมัยละนั้น...” ไอ้เปาถามผม เมื่อเห็นท่าทีของผมที่ยังคงกุมขมับอยู่นั้น...
“อือออ...ไหว เดี๋ยวไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อย ก็คงดีขึ้นนะ..” ผมตอบ พร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นและเดินไปยังห้องน้ำเพื่อกระทำตามที่ว่าไว้นั้น....และพอได้ล้างหน้าล้างตา ผมก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย..
“แล้วคนอื่นๆ ละ? ..” ผมที่เดินกลับมาถาม...ขณะที่ นายแบงค์และเ้าเปาก็เริ่มทานโจ๊กกันแล้ว...
“ยังนอนอยู่นะ เมื่อคืนกว่าจะนอนกันก็ดึกเอาเื่..แต่แน่ใจนะว่าแกไหวนะ แอ็ค?” ไอ้เปาตอบ..และเอ่ยถามย้ำกับผมอีกครั้ง...
“อืออ ไหว ..แต่ก็ยังมึนๆ อยู่ คงเพราะไม่ได้ดื่มไอ้เ้านี่ มานานเท่านั้นแหละ...” ผมตอบ ซึ่งเพื่อนๆ ทั้ง 2 นั้นก็หัวเราะ...
“ฮะๆ ...เป็อาการปกตินะ ครั้งก่อนที่พวกกูเอามาดื่ม ต่างก็มึนตึบกันไปทั้งวันแบบนี้เหมือนกัน...” แบงค์เอ่ย พร้อมกับจัดแจงเทโจ๊กมาให้ผม....
“เหรอ? ...” ผมตอบและมองเพื่อนสนิททั้ง 2 แน่นอนว่าในใจของผมนั้น ก็ไม่เชื่อหรอกว่า เพื่อนของผมนั้นจะกระทำกับน้ำฟ้าแบบนั้น หรือถ้าพูดอีกอย่างคือ ผมไม่อยากเชื่อว่า น้ำฟ้าจะทำแบบนั้นกับเพื่อนๆ ของผม (มันต่างตรงไหนละเนี่ย..)
และเวลาก็ผ่านไป เพื่อนๆ ของผมอีก 2 คนนั้นก็ค่อยๆ ตื่นลงมาถามหาอะไรทานกัน มีเพียงแต่ ‘น้ำฟ้า’ ที่ปาไปเกือบเที่ยงแล้วยังไม่เห็นเธอออกมาจากห้องเลย....
“แล้วองค์หญิงของเรา ยังไม่ตื่นอีกแฮะ...” ตี้พูด และหันไปมองนาฬิกา....ซึ่งนี่มันก็สายจนจะเที่ยงแล้วเหมือนกัน..
“งั้นเดี๋ยวกูไปดูให้นะ...” ผมเอ่ยอย่างขันอาสา ไม่วายจะโดนเพื่อนๆ แซว.....
“รีบอาสาเลยนะมึง...”
“ห่วงฟ้า จนออกหน้าออกตาจังเลยนะ....เพื่อน...” เสียงแซวที่เอ่ยพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ตามมา...แต่ก็มีรายหนึ่งที่ไม่แซว แต่กลับเตือนผมซะนี่...
“อ้อ ถ้าไปดู หรือ ตามก็ระวังหน่อยละ เพราะเ้าลักกี้ นอนอยู่กับเธอด้วย...ระวังจะถูกมันกระโจนใส่ละ...” คำเตือนของเปาที่ทำให้ผมพยักหน้าอย่างรับคำเตือนนั้น ซึ่งไอ้ถูกกระโจนเข้าใส่ในที่นี้ไม่ใช่หมายถึงการถูกทำร้ายหรอกนะ หากแต่ถูกกระโจกใส่อย่างมอบความรักให้ เหมือนดั่งที่ผมเจอมาเมื่อวานนั้นเอง….
ฉะนั้น ต้องระวังตัวไว้หน่อยจะดีกว่า...
ผมที่เดินไปถึงห้องพักของเธอนั้น ก็ทำการเคาะประตูอย่างมีมารยาท...
ก๊อกๆๆๆๆ
“ฟ้า นี่แอ็คเองนะ..” ผมเอ่ย หลังจากทำการเคาะประตูเรียกเธอนั้น...
“อะ แอ็คเหรอ? ..มะ มีอะไรเหรอ? ..” น้ำฟ้าเอ่ยตอบ ในไม่กี่อึดใจหลังจากที่ผมได้เอ่ยไปนั้น ซึ่งน้ำเสียงของเธอนั้นก็ดูตื่นๆ พอสมควร.....
“คือไม่เห็นฟ้าตื่น และลงมาซะทีนะ เลยเป็ห่วง ก็เลยมาตามนะ..” ผมตอบ...
“อ้อ... อีกเดี๋ยวฟ้าจะลงไปนะ แอ็ค..ตอนนี้ ฟ้ากำลังยุ่งอยู่นิดๆ นะ...” เธอตอบผมด้วยน้ำเสียงสั่นๆ แบบแปลกๆ ซึ่งในตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดหรือเอะใจอะไรกับน้ำเสียงของเธอในเวลานั้นแม้แต่น้อย...
“อืออออ....” ผมตอบรับสั้นๆ และหันกลับเดินลงไปยังชั้นล่างทันที อย่างที่บอกแหละครับว่า ผมไม่ได้เอะใจ สงสัย แม้แต่น้อยว่า น้ำฟ้า อดีตแฟนสาวของผมนั้น กำลังทำอะไรอยู่..
96
