เมื่อผมตื่นขึ้นมาก็เย็นเสียแล้ว...
….........................
…...........
….
เอ๊ะ?! เอ๊ะ?!!! เอ๊ะ??!!!!!
ผมกะพริบตาปริบ ๆผุดลุกขึ้นมานั่งอย่างงงงวย ตบหน้า ปาก แก้ม ตัว ทุกอย่างปกติจนน่าใ...หรือตอนนี้ผมกำลังเข้าสู่พล็อตดาด ๆ ของมังงะกัน?
ที่ความจริงทุกอย่างมันเป็แค่ความฝันน่ะ!
“กิล...”เสียงของไนเจลทำให้ผมสะดุ้ง หันไปมองไนเจลยังคงเป็เด็กที่น่ารักเหมือนเดิม “...เป็อะไรหรือเปล่าครับ?”
ผมกะพริบตามองไนเจล...กะพริบแล้วกะพริบอีก ใบหน้านั้นเจื่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงน่าฟัดไม่เปลี่ยนแปลงเอื้อมไปจับ ๆ ที่แก้มอีกฝ่าย ซึ่งไนเจลก็ไม่ปัดป้องอะไรแล้วก็... อืม
ไนเจลยังคงเป็ไนเจลจริง ๆ
หรือเมื่อกี้มันจะฝันไปจริง ๆ กันนะ?!
ต้องเป็ฝันแน่ ๆ!อย่างไนเจลเนี่ยนะจะโเี้ได้ขนาดนั้น?! มันต้องเป็เพราะด้วยแรงรักแรงอวยของน้องสาวคลั่งวายทำให้ผมฝันแปลกๆ ชัวร์!!
ถอนหายใจโล่งอก “เปล่าครับไนเจลผมไม่ได้เป็อะ...ไนเจลคุยกับผม?”
ถ้าจำไม่ผิดก่อนหน้านี้(ไม่รวมฝันบ้า ๆ นั่น!) ไนเจลไม่คุยกับผมนี่?
คนตรงหน้าชะงักก่อนที่จะนิ่งไปครู่หนึ่ง “ผม... ก่อนหน้านี้ขอโทษนะครับ...”
“หืม?”
“ที่ก่อนหน้านี้ผมไม่ได้คุยกับกิล...ผม... สับสน” ั์ตาสีเงินช้อนมองก่อนจะหลุบต่ำลง “สับสนและไม่เข้าใจเลยผมที่เป็กาเวนต้องให้ความสำคัญกับตระกูลมากที่สุดไม่ใช่หรือไงกัน? แต่แบบนั้น... แบบนั้นมันถูกต้องจริง ๆ ...จริงน่ะเหรอ?”
“...”
“ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้น...เป็กิลที่วิ่งออกไปก่อน เป็กิลที่เลือกจะไม่พบผมแล้ว แต่ผมก็ดื้อดึง ผมร้องไห้ผมเสียใจ ผมขอร้อง... ไม่ให้กิลไป แต่พอตอนนี้ ทั้ง ๆ ที่เคยขอร้องกิลแต่ผมกลับเป็คนที่เลือกจะไปเอง... ผม...”
“...”
“ตัวผม...ไม่รู้อะไรสักอย่างเลยจริง ๆ...”
และเขาก็ร้องไห้ออกมา... เป็ไนเจลขี้แยเหมือนวันนั้นที่ผมได้รับรู้ถึงโลกใบนี้
รู้สึกตัวเองเก้งก้างแปลก ๆเมื่อไนเจลกอด ผมไม่รู้ว่าควรจะปลอบใจเขาอย่างไรดี... อาถ้าจะโทษคงต้องโทษที่ผมกากไปล่ะมั้ง?
ถ้าหากว่าผมเก่งกล้าสามารถแบบฮาเรฟบางทีเขาอาจจะไม่ต้องคิดมากมายอะไรก็ได้ แต่แบบนั้นจะสามารถเรียกว่า 'เพื่อน' กันจริง ๆ ได้อย่างนั้นหรือ? การจะเลือกคบกับใครคนหนึ่งเพราะองค์ประกอบน่ะ...
แต่นั่นแหละโลกเราบางทีก็เป็แบบนั้น
คนรวยคบคนจน คนเก่งคบคนอ่อนสำหรับผมมันดูเป็ตรรกะที่ฟังดูเพ้อฝันสิ้นดีความแตกต่างแบบชีวิตซินเดอเรลล่ามันก็มีเพียงแค่ในนิทานเท่านั้นแหละในความเป็จริงถ้ามัน 'ไม่คู่ควร' ก็มีเพียงแค่ 'ผลประโยชน์'เท่านั้นเองที่ทำให้อยู่ด้วยกันได้
เพราะขนาดตัวผมเองที่คบกับไนเจลเพราะความคิดว่า'เขาช่างเป็น้องชายในอุดมคติจริง ๆ ' เลย
“ผมควรจะทำยังไงดี...”ยิ่งเขาร้องไห้ผมก็ยิ่งอึดอัด “ผม...ไม่รู้แล้วว่าควรจะทำยังไง... ถึง... จะ... สมควร...”
“ทำอย่างที่...ไนเจลอยากทำสิ!” ผมยิ้มบาง “ทำอย่างที่ไน- เจลอยากจะทำ ไนเจลอยากทำอะไรก็ทำไปเลยไนเจลเป็กาเวนแล้วยังไงกัน? ชื่อที่นำอยู่ข้างหน้ามันคือ 'ไนเจล' ไม่ใช่หรือไง?”
บรรพบุรุษสร้างมาเราต้องปกป้อง
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราต้องทำลายตัวเองนี่?
ถ้าหากว่าเราเพียงทำตามเจตนารมณ์ของตระกูลมันก็ไม่ต่างจากตัวก๊อบบรรพบุรุษของตัวเองเท่านั้นแหละ!
ฟังดูไม่ลิมิเต็ดเลยสักนิด!
“แต่ผมมีหน้าที่มีตระ...”
“ไนเจลคิดเพื่อตระกูลได้ไนเจลทำเพื่อตระกูลได้ แต่ไนเจลก็ต้องทำเพื่อตัวเองเหมือนกัน...”มือผมปาดน้ำตาที่แก้มเขา ถ้าหวังจีบคงเลียอย่างหล่อแต่ขออภัยที่ผมคิดกับเขาแค่น้องชาย
“ช่วยรัก...ตัวเองให้มากกว่านี้หน่อยเถอะนะ...”
ในโลกนี้ไม่มีใครรักไนเจลได้มากเท่ากับไนเจลเองหรอกนะ...
ั์ตาสีเงินมองผมนิ่ง
ผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่จนกระทั่งเขายิ้มผมก็เริ่มรู้สึกตาพร่าเพราะความน่ารักยิ่งเขากอดผมก็ทำเอาผมหายใจติดขัด ยะ... ยะ... ยิ่งเขาพูดว่า 'พี่กิล' ผมก็ยิ่งหน้ามืด!... นะ... นะ...นี่หมายความว่าผมได้น้องชายที่น่ารักกลับมาแล้วใช่ไหม?!
อุหวา อุหวา อุหวา!
แม้จะไม่รู้ว่าได้กลับมาได้อย่างไรแต่ผมก็กอดหมับ!เยี่ยม... ฮะ?!!
ผมกะพริบตา... ปริบ ๆ
มองคนที่กำลังฉีกยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วยกนิ้วโป้งให้อย่างชื่นชมแล้วก็กะพริบตาปริบๆ เข้าไปใหญ่...
เอ...คนคุ้นหน้าตรงนั้นมันไม่ใช่ซาลซาอัล เซคัลโน ดิ อาเธอร์แสนน่ารำคาญหรืออย่างไรกัน?
จู่ ๆร่างของผมก็สะท้านอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ถะ... ถ้าหากว่าก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความฝันแล้วละก็...
“คำถาม...” เสียงของซาลซาอัลยานคางขณะที่ดวงตาคู่นั้นของเขาเป็ประกายระริก “คนประเภทไหนเอ่ยที่น่ากลัวที่สุด? หนึ่ง คนที่ร้ายตรงสอง คนที่ร้ายเงียบ และสาม...
คนที่ร้ายลึกจนนายจับไม่ได้ว่าสิ่งที่เกิดคือเื่จริงหรือแค่ละเมอไปกันแน่?”
มะ... ไม่หรอกน่า!!
ถ้าหากว่านั่นมันไม่ใช่ความฝันอย่างน้อยผมก็ต้องเจ็บสิ!ต้องมีรอยแผลด้วย! ผมโดนเตะอัดกำแพงเลยนะ! ย้ำ เตะ-อัด-กำ-แพง!ไม่รวมเท้าที่บดอย่างหนักหน่วงจนผมคิดว่าฮาเรฟมาลงมือเองนั่นอีก!
อีกอย่างพลังของไนเจลคือสายน้ำแข็ง!ไม่ใช่สายรักษาด้วย! แต่จะว่าไปถ้าพูดถึงพลังแล้ว ผมว่าคนที่มีพลังสาย 'สนับสนุน' อย่างซาลซาอัลดูท่าจะน่าสงสัยมากกว่าไนเจลอีก
ก้มลงมองไนเจลแก้มยุ้ยน่ารักน่าชังเปรียบกับซาตานซาลซาอัลที่โฉดชั่วแล้ว
เหอะ มันไม่มีทา...
แกร๊ก
“ไนเจลแผลที่ฉันรักษาให้กิลเบิร์...หืม? ตื่นแล้วอย่างนั้นเหรอ?”
ฮาเรฟ...
ฮาเรฟ แลนสลอตผู้มีพลังแห่งแสงสว่าง
ผะ... ผะ... ผมลืมเขาไปได้ไงกัน!
ขอเพียงแค่มีฮาเรฟอยู่ การรักษาเหรอ? โคตรจิ๊บแห่งพลังสายแสงเลยด้วยซ้ำ!ก้มลงมองคนข้างกายที่มองผมคล้ายไม่เข้าใจเท่าไหร่นักแล้วก็สั่นอีกรอบ...
“ในที่สุดนายก็ตื่นเสียที”ฮาเรฟถอนหายใจก่อนจะเดินมานั่งโซฟาฝั่งตรงข้าม...โดยที่ไนเจลยังนั่งเกาะผมอยู่ที่เดิม แย่แหละ ใจเต้นเลย กลัวนะไม่ใช่หวั่นไหว“กิลเบิร์ต ฉันรู้ว่านายอยากจะคืนดีกับไนเจล...แต่คงไม่ถึงขนาดต้องตรึงกับกำแพงหรอกมั้ง...”
ท้ายเสียงกดโหดมากจนผมแทบจะเกยไนเจลส่งไปให้...แต่แกะยากเหลือเกิน...
น้องชายคนนี้ไม่น่ารักแล้วเดินทางสู่สายดาร์กน่ากลัวเกินไป!...ผมยังไม่อาจเข้าสู่สายดาร์กเพื่อเป็พี่ชายที่เข้าใจน้องชายทุกอย่างได้หรอกนะยังไม่รวมความจริงที่เขาหวังเคลมผมอีกต่างหาก
“จู่ ๆ ...กิลก็แปลกไป”คำพูดของไนเจลเหมือนยอมรับกลาย ๆ ว่าเขาเพิ่งกระทืบผมมา...แต่เอาเข้าจริงจะว่าไนเจลไม่ได้ เื่ฝันไปนี่ผมก็มโนเอง “ไม่เหมือนกิลคนเดิมผมเลยคิดว่ากิลอาจจะโดนิญญาร้ายหรือพลังด้านลบทำอะไรสักอย่างก็เลย...รุนแรงเกินไปหน่อย”
สารภาพเสียงอ่อยอย่างน่ารักพานให้ใจอ่อน...ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่ผมใจง่ายเกินไป แล้วเขาก็หน้าตาโดนสเปกผมมากเกินไปผมไม่สามารถทนอะไรที่น่ารักอย่างน้องชายน้องสาวได้เลยสักนิด!
มือลูบหัวไนเจลเบา ๆ ... เขาอายุเท่าไหร่กันเชียว? แค่แปดขวบ!ยังมีเวลาสอนสั่งได้ ถ้าผมกลัวเขาคิดไม่ซื่อผมก็จะค่อย ๆสั่งสอนเขาถึงความงามของผู้หญิง เลี้ยงเขาให้เข้าสู่เส้นทางของผู้ชายสายปกติ!มีลูกหลานที่น่ารักให้ผมได้ลวนลามสืบต่อไปจนแก่เฒ่า...
จะว่าไป... จู่ ๆความคิดหนึ่งก็เข้ามาในหัวผม
ถ้าผมสามารถทำให้พวกโต๊ะกลมชอบผู้หญิงได้ในที่นี้หมายความว่าแคสของผมก็จะต้องไม่เข้าสู่เส้นทางที่อาจจะต้องโดนคนไหน ๆสักคนในโต๊ะกลมกด?!
แถมถ้าเขาชอบผู้หญิง รูท 3P กับรูทค้ำคอร์ก็จะไม่มีทางเกิดขึ้นด้วย!
ทำไมผมถึงคิดไม่ได้กันนะ?! ผู้ชายมันต้องคู่กับผู้หญิง!มีลูกหลานที่น่ารักให้กอด อุ้ม จุ๊บ ไถเวลาแก่เฒ่า!ไม่ใช่สิ้นตระกูลพิสูจน์ความรักแท้ไม่นอกใจอะไรนั่น!
พอคิดแบบนั้นก็แทบจะจินตนาการเสียงกรีดร้องโหยหวนของยัยน้องสาวคลั่งวายออกถึงยัยน้องโง่พี่ชายจะปฏิวัติ! พี่ชายจะทำลายแพริงทุกคู่ในโลกนี้! เปลี่ยนจาก BL เกมมาเป็โอโตเมะเกม!
“กิล...เป็อะไรหรือเปล่าครับ?”
ไนเจลเอ่ยปากถามเมื่อผมเงียบ...คนแรกที่ต้องพาเข้าสู่เส้นทางสายปกติคือไนเจล! เขามีปัญหาเื่กลัวผู้หญิงแต่ใช่ว่าในโลกเดิมของผมไม่มีพระเอกที่กลัวผู้หญิงนี่? ผมอาจจะลองใช้เื่ราวดังกล่าวมาเปลี่ยนเขาทีละเล็กทีละน้อยแต่ก่อนอื่นต้องถามหาสเปกก่อนว่าเขาชอบแบบไหน...
อีกอย่างไนเจลขายไม่ยากโตขึ้นเขาหล่อมาก... มาก (กัดฟัน) เพราะอย่างนั้นต่อให้โก่งราคาขึ้นสาว ๆก็รับซื้อ!
“เปล่าครับไม่เป็อะไร”
“เห... เห... เห...”เ้าชายที่ลอยไปมาไม่มีใครเห็นส่งเสียงร้องอย่างกวนประสาท “ฉันว่าฉันเตือนนายแล้วนะเบดิเวียร์...แต่ถ้านายโง่จนยากจะเข้าใจฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี... แต่ อืม...ถ้าไม่พูดก็รู้สึกสมเพชแปลก ๆ”
ผมไม่อยากรู้แต่ท่าทางนายคันปากมากเหลือเกิน... บางทีเ้าชายอาจจะเป็หนุ่มน้อยขี้เหงากว่าที่ผมคิดเอาไว้
“ตอนที่นายหลับไนเจล กาเวนเพิ่งจูบนายไป”
เ้าชายเอ่ยหน้าตายกลัวไม่เห็นภาพเลยใส่คำขยายให้ “ปากชนปากแต่ยังไม่ถึงขั้นใช้ลิ้น หึ ๆ ฮ่า ๆ ฮา...เฮ้ย!!”
จูบแรก...
จูบแรกของผม...
จูบแรกของหนุ่มเวอร์จินที่ชาติแล้วยังไม่เคยเสียแต่ชาตินี้กลับถูกชิงไปโดยผู้ชายที่หน้าตาหล่อกว่าตัวเองเนี่ยนะ!!ผม... ผม..... ผม...........
“กิล?!... กิลเป็ลมไปแล้ว?!”
“กิลเบิร์ต?!”
ผมรับไม่ไหว—
ไนเจลตอนเด็กนายขโมยจูบแรกผม!!ตอนโตนายไม่ถึงขั้น -(ปิ๊บ)- -(ปิ๊บ)- -(ปิ๊บ)- แล้วก็ -(ปิ๊บ)- เลยเหรอ!!
ท่ามกลางสติที่เลือนรางเหมือนจะได้ยินเสียงของเพื่อนรักกับคนผีทะเลนั่นและสิ่งที่แทรกมาอย่างชัดเจนที่สุดคือเสียงของเขา...
ผู้ชายคนนั้น...
“เฮ้ย! อย่าเพิ่งตาย!!
ฉันแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง!”
อ้าว
ไอ้เวรตะไลซาลซาอัล!
566
