ตอนที่ 102 เบาะแสจากเพอร์ซีย์
หีบสีน้ำตาลกล่องใหญ่ตั้งเด่นสะดุดตาอยู่ใจกลางโต๊ะกลมภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่เก้าอี้รอบโต๊ะกลมใหญ่ มีหลายคนนั่งล้อมรอบโต๊ะมีตั้งแต่สมาชิกฝั่งค่ายกรีก ได้แก่ เรเชล ไพเพอร์ แอนนาเบ็ธ ลีโอ โกรเวอร์ผู้ใหญ่อีกสองสามและก็เด็กวัยรุ่นอย่าง สามสายเลือดบ้านแจ็กสัน คราวิลส่วนฝั่งโรมันก็มีเรย์น่ากับผู้ช่วยสองคนทางฝั่งพรานหญิงมีแค่ธาเลียกับสมาชิกพรานหญิงสองคนเหมือนเป็นมือขวามือซ้ายของเธอและสองคนสุดท้ายโพรทาเลียกับโฟกัส
แต่มีสิ่งที่ทำให้โพรทาเลียรู้สึกว่ามันสะดุดตาจนต้องหันไปมองนั้นก็คือน้องสาวของเธอนั้นกำลังนั่งคุยอยู่กับคราวิลที่ใคร ๆต่างก็ต้องรู้ในโลกของเธอว่าทั้งสองคนกำลังคบกันแต่เธอไม่รู้ทำไมสายตาของน้องสาวนั้นกำลังพูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างกับเป็นแฟนกันจริงๆ โดยที่อีกฝ่ายไม่ใช่คราวิลตัวจริงของโลกพวกเธอสีหน้าของเธอถึงกับหมดอารมณ์กับน้องสาวแต่ก็ทำให้เธอแกล้งน้องสาวสักเล็กน้อยในตอนนี้
‘โฟกัสสสสสส~’ โพรทาเลียเอ่ยเรียกน้องสาวผ่านจิต
‘หือ?!’ โฟกัสหันไปมองพี่สาวที่เรียกเธอทำเอาเธอมองว่าพี่สาวนั้นเรียกยังไง
“ค่ะ...”
โฟกัสเอ่ยตอบอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย จนคนข้าง ๆอย่างคราวิลมองอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายขานตอบใครกันสายตาของโพรทาเลียจับจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเจ้าเล่ห์ จนทำเอาโฟกัสขนลุกกับสายตานั้นทำให้คิดเลยว่าพี่สาวเธอกำลังคิดอะไร
‘พี่จะฟ้องแฟนเธอว่าเธอยุ่งกับชายอื่น’ โพรทาเลียพูดโดยไม่ขยับปากทำเอาโฟกัสตกใจกับคำพูดอีกฝ่ายโดยไม่ได้สนใจรอบข้างเลย
“อ๊ากกกกกกก ห้ามบอกหมอนั้นนะ!!”
โฟกัสสะดุ้งทันทีที่พูดถึงแฟนหนุ่มของเธอผ่านโทรจิตทำเอาคนอื่น ๆ ต่างตกใจที่อีกฝ่ายตะโกนเสียงดังแล้ววิ่งตรงไปหาพี่สาวทันที
“ห้ามบอกหมอนั้นนะ หมอนั้นงอนหนูแน่ ๆ !!”
“เอ๋? บอกดีไหมนะ?หมอนั้นคงหึงน่าดู~ ที่แฟนสาวกำลังสนใจตัวเขาที่ไว้หนวดเหมือนตาลุงน่านะ”
โพรทาเลียพูดเย้าแหย่น้องสาวด้วยท่าทางอารมณ์ดีด้วยความที่เธออยากเห็นน้องสาวลุกลี้ลุกลนแบบสุด ๆทำให้เธอเห็นท่าทางตรงหน้าของน้องสาวน่ารักมาก ๆ แต่ก็ไม่นึกว่าจะลุกลี้ลุกลนขนาดนี้
“พี่!!!!!!!!!”
โฟกัสตีแขนพี่สาวในทันที ทำเอาคนเป็นพี่สาวหัวเราะอย่างชอบใจระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังมีบรรยากาศรื่นเริงนั้นคำพูดของโพรทาเลียเกิดเข้าโซนประสาทของสามหนุ่มแจ็กสันทันทีจนพวกเขาประมวลผลคำพูดของน้องสาวจนทำให้รู้ว่าน้องสาวคนเล็กสุดของบ้านพวกเขาจากอีกโลกหนึ่งมีแฟนแล้วเหมือนกันแต่คำพูดของน้องอีกคนนั้นกับพูดประโยคที่ทำเอาพี่คนโตอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะลุกขึ้นทันที
“เดียวนะ!อย่าบอกนะว่าเจ้าคราวิลในโลกพวกเธอเป็นแฟนกับน้องสาวคนที่สองของเราเหรอ!?”
”เอ๊ะ!?”
คราวิลที่ได้ยินแบบนั้นดวงตาของเขานั้นก็ตาลุกวาวขึ้นมาที่ได้ยินแบบนั้นจนใบหน้าอันขาวใสขึ้นเป็นสีแดงระรื่นคราวิลกับโฟกัสมองหน้ากันและกันจนเธอนั้นแอบไปอยู่ด้านหลังของพี่สาวพร้อมกับตะโกนขึ้นมา
“เพราะพี่คนเดียวเลย!! จะพูดออกมาทำไม!?”
“ก็น่าหมั่นไส้นี่น่าอยู่โลกนู้นก็ตัวติดกันอยู่แล้ว ยังจะมาหาความรักจากแฟนตัวเองอีกเหรอ?”
“อ๊ากกกกกกกก ไม่ใช่สักหน่อย!! พอเลย!!”
โฟกัสตะโกนออกมาพร้อมกับปิดหูเธอไม่อยากได้ยินคำพูดของเธอจนอายไปหมด พี่สาวเล่นทำเอาเธออายแบบสุด ๆจนทำเอาผู้ใหญ่บางคนหัวเราะเบา ๆ จนอันไปหาแอนนาเบ็ธ
“ตายจริง ได้รู้บางอย่างว่าสายเลือดโพไซดอนรักใคร่กับสายเลือดแอรีสนะแอนนาเบ็ธ”
“ไม่นึกจริง ๆแต่...ฉันก็รู้สึกนะว่าเจ้าหนุ่มคราวิลนั้นก็มีใจชอบเมก้าแต่เมก้าเขาไปชอบคนอื่นมากกว่า...”
สายตาจับจ้องไปทางเด็กหนุ่มที่กำลังเขินอายจนก้มหน้าหนีไปแล้วเขาไม่นึกว่าอีกโลกหนึ่งตัวเขาได้สมหวังในสิ่งที่อยากให้เกิดยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากทำให้ฝันนั้นของเขาเป็นจริงแต่ตอนนี้เขาต้องล้มความคิดนั้นออกไปก่อนค่อยเอากลับมาคิดใหม่โพรทาเลียกระแอมขึ้นมาก่อนจะหันมาสนใจหีบตรงหน้าแทนตอนนี้ยิ่งสงสัยว่าหีบของพ่อมีไว้ทำไมแต่จากที่น้องบอกหีบมีไว้ใส่ของบางอย่างที่พวกเขาเก็บไว้เลยทำให้สงสัยว่ามันจะช่วยพวกเขายังไง พวกเขาเริ่มไขปริศนาของกล่องทันที
“เอาล่ะเลิกคุยแล้วมาสอบถามกันดีกว่า...ว่าหีบนี้คือหีบของเพอร์ซีย์เขาจะตั้งกลไกอะไรที่ไม่ยากใช่ไหมล่ะ?” เรย์น่าเอ่ยถามทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
“ใช่ กลไกง่าย ๆ อย่างกุญแจเหรอ?”
“พวกลูก ๆ มีไหมนะ?” แอนนาเบ็ธหันหน้าไปทางลูกทั้งสองคน
“ไม่ พวกหนูไม่มี” โฟกัสส่ายหน้าเธอไม่มีกุญแจพวกนั้นแต่เธอไม่รู้ว่าพวกพี่ ๆ มีไหม
“แล้วข้อความบนกล่องล่ะ? มันน่าจะช่วยสายเลือดโพไซดอนลองดูยังนะ?”
“ลองแล้วค่ะ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย”
“แย่จริง!”
“แล้วแบบนี้จะทำยังไงล่ะ?”
ทุกคนต่างระดมความคิดกันสุด ๆพวกเขาไม่รู้ว่าหีบอันนี้จะทำปลดล็อกมันยังไงโพรทาเลียจับจ้องหีบอย่างพินิจว่ามันจะล็อกอะไรที่แน่นหนาแบบนั้นเชียวเหรอจนมีคำพูดบางอย่างผุดเข้ามาในหัวของเธอ
‘เมื่อปัญหามาเพราะเราจะพูดประโยคหนึ่งเสมอคีย์วันเดอร์เลอร์ ชื่อที่เธอเอามาใช้นั้นล่ะ โพรทาเลีย’ โอราอุสพูดขึ้น
โพรทาเลียจับจ้องมองหีบตรงหน้าสักพักเธอก็เอ่ยคำนั้นออกมาเบาๆ “คีย์วันเดอร์เลอร์”
กึก!
เสียงกลไกของหีบดังขึ้นทุกสายตาจับจ้องไปยังต้นเสียงที่ดังขึ้น พวกเขาก็เห็นว่าหีบที่ไม่สามารถเปิดได้ตั้งแต่เมื่อกี้จู่ ๆ ก็เปิดแง้มออกมาอย่างง่ายดายเกินไป
“มันเปิดแล้ว!!”
“ใครทำให้เปิดกัน!?”
ทุกคนเอ่ยถามพร้อมกับเดินมาที่หีบที่เปิดออกแล้วโพรทาเลียถอยห่าง ๆ ให้คนอื่นเข้าไปดูเธอดีใจที่มันเปิดออกก่อนที่แอนนาเบ็ธจะเข้ามาหาเธอพร้อมกับถามอย่างสงสัยว่าเธอพูดอะไรถึงทำให้หีบเปิดออก
“หนูโพร หนูทำอะไรนะ?”
“ก็...แค่พูดคำพูดประจำของบ้านแจ็กสันนะคะ”
“คำพูด...?” แอนนาเบ็ธยกคิ้วอย่างสงสัยว่าครอบครัวเธอมีประโยคประจำบ้านด้วยเหรอ
“ค่ะ...พ่อจะใช้คำพูดนี้เป็นทั้งชื่อและคำพูดวิเศษที่มีความหมายอันน่ามหัศจรรย์ยิ่งกว่าอะไร”
“มหัศจรรย์?”
“ค่ะ คีย์วันเดอร์เลอร์เป็นคำพูดที่พ่อจะใช้เล่านิทานก่อนนอนหรือไม่ก็...เป็นคำพูดเวลาเราเดือดร้อนเหมือนรหัสลับ...หนูก็เคยใช้นะ...เวลาเดือดร้อนสุดๆ”
“เดือดร้อนอะไร?”
โพรทาเลียหันไปมองแม่ของเธอที่สงสัยว่าเธอเคยเดือดร้อนอะไรแต่เธอก็ไม่กล้าพูดเท่าไหร่ว่าในอดีต เธอกำลังจะเอ่ยบางอย่าง
“เอ่อ...”
“อะไรเนี่ย!!” เสียงของเรย์น่าดังขึ้นมา
จนทุกคนต่างตกใจแล้วสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งสองแม่ลูกที่กำลังคุยกันก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ละคนต่างลุกมาด้วยความสนใจจนมุงกันดูก็เห็นว่าภายในหีบมีเพียงแค่ความว่างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งของโฟกัสทำหน้าตาประหลาดใจว่าของข้างในไม่มีงั้นเหรอ
“อะไรนะ? ไม่เห็นมีอะไรเลย?”เรเชลเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองเด็กน้องทั้งสองคน
“ไม่จริงนะ!!” โฟกัสจับหีบแล้วหมุนมาทางเธอแล้วตรวจสอบรอบ ๆ หีบ “มันน่าจะมีแบบ...อะไรมืด ๆ อยู่ที่ก้นไม่ใช่เหรอ? แต่นี่...มีแต่ความว่างเปล่า!?”
“มันใช่หีบของพ่อเธอแน่เหรอ?” เรย์น่าเอ่ยถาม
“มันต้องใช่สิคะ! พี่สาวหนูอุตส่าห์ใช้รหัสลับของพ่อมาใช้เลยนะ!”
“มันก็จริงแต่...” เรย์น่ามองหีบที่ว่างเปล่า
หลายคนต่างพากันช่วยคิดกันว่าจะทำไงกับหีบตรงหน้าดีเพราะมันดูมีความพิเศษบางอย่างลีโอมองก็รู้สึกถึงพลังของเฮเฟตัสในกล่องนี้ทำเอาเขาสงสัยว่าที่นี่จะสร้างกล่องแบบนี้ได้ไหมระหว่างที่ทุกคนกำลังพูดคุยนั้นโพรทาเลียก็พินิจมองหีบอย่างครุ่นคิดว่าจะทำไงกับหีบนี้กันมันไร้ค่าไปเสียแล้วจนบางคนออกห่างจากหีบนั้นเธอเดินตรงไปหาหีบอย่างเสียดาย แต่เธอว่าเธอจะเอากลับไปคืนพ่อของเธอกล่องไม้ที่มีลวดลายไม้ที่สัมผัสถึงความขรุขระ ความรู้สึกของเธอมันช่างเหมือนพื้นอันขรุขระเวลาจมสู่ดินเธอจ้องมองมันก่อนจะจับฝาหีบแล้วปิดลงอย่างช้า ๆพอฝาปิดถึงจุดรอยต่อนั้นก็มีเสียงดังขึ้น
กึก!
เสียงแปลก ๆ ดังมาจากหีบตรงหน้าของเธอมีหลายคนที่ได้ยินเสียงกึกนั้นก็ต่างหันมามองอย่างสงสัย
“เสียงเมื่อกี้มันอะไรนะ?”
“เหมือนเสียงกลไกขยับนะ?”
โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็ก้มลงมองหีบที่อยู่ตรงหน้าเธอลองเปิดฝาหีบอีกครั้งก็ได้เห็นสิ่งที่ไม่คาดคิดที่จะมีหลังจากเปิดไปครั้งแรกโพรทาเลียยืนหน้ามองลงไปในกล่องก็เห็นหนังสือที่มีปกหนังสีน้ำตาลแต่หนังสือเล่มนี้มันคล้าย ๆ สมุดเขียนมากกว่า เธอลองหยิบมันขึ้นมาจากหีบทุกคนมองกันอย่างสงสัยว่ามันคืออะไรแล้วก็โฟกัสเห็นก็สงสัยเลยว่าสมุดเล่มนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
“สมุดเล่มนี้มัน...เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ?”
“เคยเห็นเหรอ?” โพรทาเลียหันไปถามน้องสาวที่อยู่ข้างๆ
“อืม แต่ว่าจำไม่ได้นะ?”
“หนังสือเล่มนี้อาจจะเป็นเบาะแสให้พวกเธอก็ได้นะ”ลีโอกล่าวออกมา
“แต่ฉันว่าฉันก็เคยเห็นนะ” โกรเวอร์กล่าวออกมา
“เดียวนะ นายเคยเห็นได้ไงโดยที่มันเจ้าหีบนี้เป็นของเพอร์ซีย์ที่อยู่อีกโลกนะ? แล้วนายจะเคยเห็นสมุดแบบนี้...”
“อ๋อ! นั้นมันสมุดบันทึกของเพอร์ซีย์?” แอนนาเบ็ธตะโกนขึ้นมาจนทุกคนหันไปมอง
“สมุดบันทึกของพ่อ?”
“ใช่ แม่เคยเห็นตอนเพอร์ซีย์เอามาใช้แต่ไม่รู้มันหายไปไหนแล้วล่ะนะ”
“แล้วทำไมสมุดของพ่อถึงมาอยู่ในหีบล่ะ?”เบเดอร์เอ่ยถามอย่างสงสัย
“พี่โง่ไหมเนี่ย? หีบของพ่อมันก็ต้องมีของสำคัญของพ่อด้วยสิ!!”
“ฉันจะรู้เหรอ? มันหีบจากอีกโลกเลยนะ!”
คำพูดของทุกคนทะลุหูของโพรทาเลียไปหมดเธอมองสมุดบันทึกแล้วปล่อยมือจากฝาหีบเธอกำลังเปิดสมุดนั้นฝาหีบก็ดิ่งถอยหลังจนมีเสียงกึกดังขึ้นอีกครั้งแล้วนั้นเหมือนไปเปิดสวิทซ์บางอย่างทำให้กล่องทำงานมันมีบางอย่างฉายขึ้นมาเหนือหีบจนทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมาว่าอะไรที่โผล่ขึ้นมาแต่ก็ทำให้หลายคนต่างตกตะลึงกับภาพที่ฉายขึ้นมานั้นรวมไปถึงพวกเธอที่เห็นภาพฉายสี่เหลี่ยมมีพ่ออยู่ภายในภาพนั้น
“พ่อ...”
“เพอร์ซีย์...” แอนนาเบ็ธเห็นภาพของสามีที่อยู่ภายในภาพฉาย
ทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพที่ได้เห็นภาพของเพอร์ซีย์ที่ดูอายุเยอะกว่าตอนที่ตายไปแล้วเพอร์ซีย์กำลังจัดกล้องของหีบอยู่นั้นก็มีเสียงของภรรยาดังขึ้น
“เพอร์ซีย์ ได้เวลาทานข้าวแล้ว หลาน ๆรอตาของพวกเขาอยู่ข้างล่างนะ” เสียงของแอนนาเบ็ธดังขึ้นผ่านภาพวิดีโอนี้
ทำเอาเจ้าของเสียงตกใจที่เสียงของตัวเองนั้นดูสนดใสกว่าตัวเองในตอนนี้เพอร์ซีย์ในคลิปหันไปมองทางประตูพร้อมกับตะโกนออกไป
“บอกเด็ก ๆ เดียวฉันลงไป”
“โอเค เร็ว ๆ ล่ะไม่งั้นพวกบ้านเกรซจะเอาหน้าก่อนนะ!”
เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นถึงกับขมวดคิ้วทันที “ว่าไงนะ!เจ้าพวกบ้านั้น! ขอสักครู่ฉันขอถ่ายคลิกก่อน เดี๋ยวจะลงไปฆ่าไอ้สองพ่อลูกนั้น!!”
“เดียวในวิดีโอนี้...เพอร์ซีย์เขาพูดถึงใครกันนะ?แล้วก็บ้านเกรซนี้...คงไม่ใช่...” โกรเวอร์ชี้ไปที่วิดีโอตรงหน้า
ไพเพอร์ได้ยินแค่ว่านามสกุลเกรซก็ทำให้เธอสงสัยว่าเพอร์ซีย์หมายถึงใครก่อนที่เพอร์ซีย์จะหันกลับไปมองกล่องตรงหน้า
“เอาล่ะขอโทษทีที่ทำให้เสียเวลาเอาล่ะงั้นคนที่อยู่ตรงหน้า โพรทาเลียหรือเปล่า?”
“พ่อ...”
“ไม่น่าถามเนอะ เอาล่ะถ้าลูกเจอสมุดบันทึกของพ่อในหีบแปลว่าลูกกำลังสับสนกับสถานการณ์ของลูก...อย่างแรกถ้าต้นตอให้เจอ สองหาต้นตอเจอลูกขอความช่วยเหลือจากเทพที่ลูกรู้จัก โครนอส”
“โครนอส!!”
“เพอร์ซีย์จะบ้าหรือไงกัน!?”
“นั้นเป็นเทพที่กินลูกตัวเองเลยนะ!!”
“เขาบ้าหรือไง? ตอนนั้นฉันเกือบตายเพราะโครนอสเลยนะ!!”
ทุกคนต่างพากันโวยวายกันอย่างงุนงงว่าเพอร์ซีย์พูดอะไรออกมากันเขาน่าจะรู้ว่าโครนอสเป็นเทพที่เลวทรามแค่ไหนสำหรับเทพ
“โครนอสกำลังรอลูกอยู่ที่ใจกลางบ้านพักในค่ายฮาล์ฟบลัดแค่ลูกบอกเวลาและสถานที่ที่ลูกอยากไป เขาส่งลูกไปช่วยแก้สถานการณ์อันจำเป็นนั้น”
“โครนอสอยู่ในใจบ้านพัก...เดียวมันเรื่องอะไรกัน?”
“เดียวหนูจะอธิบายให้...ขอหนูฟังพ่อของตัวเองก่อนนะคะ”โพรทาเลียพูดออกมาจนทุกคนต่างมองกันอย่างสงสัย
“ก็มีเท่านี้ล่ะนะพ่อคงไม่รู้ว่าลูกกำลังเจอสถานการณ์แบบไหน? แต่ขออย่างเดียวอย่าได้เปลี่ยนอดีตเกินความจำเป็นทำเท่าที่ลูกต้องทำ...”
“พ่อพูดแบบนั้นทำไมนะ?” โฟกัสฟังประโยคคำพูดของพ่อแล้วมันช่างแปลกแต่เข้าใจ
“แปลว่าพ่อรู้บางอย่างที่เราไม่รู้” โพรทาเลียหันไปมองน้องสาวก่อนที่คนเป็นพ่อจะพูดต่อ
“พ่อมีเรื่องพูดเท่านี้ล่ะนะ...”
“คุณตา!”
เสียงโทนแหลมของเด็กผู้ชายดังขึ้นแต่คนเป็นแม่นั้นรู้ทันทีว่าเสียงนั้นเป็นของใครตัวเพอร์ซีย์หันไปมองก็เห็นหลานชายเปิดประตูเข้ามาอย่างไม่เกรงใจใครเลยสักนิดก่อนที่เขาจะดุหลานไปเล็กน้อย
“เดวิค ไม่ดีเลยนะ มารบกวนตานะ”
“อ๊ะ...ขอโทษครับ!!” เดวิคกล่าวขอโทษอีกฝ่ายก่อนจะเดินไปหาคุณตาจนเห็นหัวของเด็กน้อยในวิดีโอ”ขอรบกวนหน่อยนะครับ!!”
“หลานชายของตามีอะไรล่ะ?” เพอร์ซีย์ได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆด้วยความรู้สึกว่าหลานชายช่างไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยจริง ๆ
”ก็คุณตาไม่ลงมาสักทีผมกับน้องสาวรอจะแย่อยู่แล้วนะครับ!! คุณตาไปเล่นกับพวกผมนะ!”
ทุกคนที่ได้มองคลิปอยู่นั้นต่างตกใจว่าเด็กชายที่มีผมสีดำแล้วดวงตาสีฟ้ากำลังเรียกเพอร์ซีย์ว่าคุณตาแต่คำว่าคุณตามันต้องใช้กับพ่อของฝ่ายหญิงทำเอาพวกเขาคิดเลยว่าโลกของสองคนนี้พวกเขามีพี่สาวหรือน้องสาวที่มีลูกแล้วเหรอแอนนาเบ็ธได้เห็นรอยยิ้มของสามีคุยเล่นกับหลานก็ได้แต่ปลื้มใจมาก ๆแต่ว่าในหมู่พวกเขานั้นก็มีคนอายจริง ๆ ที่เห็นลูกชายกำลังพูดเล่นกับตาของเขาแต่ที่เธออายนั้นเพราะต้องมีคนสังเกตว่าเด็กหน้าตายคล้ายใครจนเวลาผ่านไปสักพักก็มีเสียงหวานเอ่ยเสียงออกมา
“พี่ค่ะ! อยู่ไหนนะ?”
“คาเร็นน่ามาแล้วครับ” เดวิคหันไปทางประตู
คาเร็นน่าเดินเข้ามา ทุกคนได้เห็นเด็กผู้หญิงตัวน้อยผมสีทองดวงตาสีเขียวเข้ามาข้างในห้องของคนเป็นตา
“โธ่ พี่เดวิคมารบกวนคุณตาทำไมค่ะเนี่ย!!”
“ก็อยากเล่นกับคุณตามั้งนี่น่า”
“คุณปู่กับคุณพ่อก็อยู่ก็เล่นกับพวกท่านก่อนสิคะ?”
“ไม่เอาอ่ะ อยู่กับพวกท่านมาตั้ง 2 กว่าปี ฉันก็เบื่อเป็นนะ น้องสาว”
“เหรอ? พี่ชาย”
“พอทั้งสองคนเลยตอนนี้ตากำลังมีธุระกับข้อความที่จะส่งให้แม่พวกเราอยู่นะ”
“แม่โพรทาเลียเหรอ!?”
“แม่อยู่ไหนคะ!?”
‘แม่โพรทาเลีย!!’ ทุกคนต่างคิดพร้อมกัน
‘อันนี้พี่ซวยแล้วล่ะ’ โฟกัสคิด
‘ฉันซวยแล้ว...’ โพรทาเลียคิด
“แม่หลาน ๆ ไม่อยู่เด็ก ๆ ลืมไปเปล่าแม่ของหลานหนีออกไปจากค่ายพร้อมกับน้าของหลาน ๆ นะ”
“หนีออกจากบ้าน...”
“พี่นี่คลิปตอนที่เราออกไปหาเฮอร์มีสนี่น่า”
“ใช่...”
สองพี่น้องกำลังพูดคุยกันทำให้คนที่อยู่ข้าง ๆอย่างแอนนาเบ็ธมองลูก ๆ อย่างสงสัยว่าลูกตัวเองหนีออกจากบ้านไปหาเฮอร์มีสทำไม
“จริงด้วย...”
“อยากให้แม่กลับมา...แม่จะได้รู้ว่าผมอยู่ที่นี่...”เดวิคกล่าวพร้อมกับทำหน้าเศร้า
“หลานอย่าคิดมากเลย เดียวแม่เจอหลานก็คงดีใจแน่ๆ เดวิค”
“ครับ!”
”จริงสิ คุณตาค่ะคุณพ่อบอกว่าอยากคุยกับคุณตาเรื่องหนึ่งหน่อยนะคะ”
“เรื่องอะไรงั้นเหรอ?”
“คุณพ่ออยากขอคุณแม่แต่งงานนะคะ”
จบประโยคของเด็กหญิงตัวน้อยนั้นก็มีออร่าออกมาจากตัวของเพอร์ซีย์เป็นเงาดำที่มีเปลวเพลิงปะทุอย่างโกรธเคืองทันที
“ว่าไงนะ!! ไอ้เจ้าบ้าเกรซนั้น!!ฉันจะฆ่ามันจริง ๆ ฉันไม่ยอมให้โพรทาเลียแต่งงานกับเจ้านั้นเด็ดขาดเลย!!!”
เพอร์ซีย์พูดจบก็ยื่นมือมาที่หีบแล้วปิดฝามันจนเกิดเสียงดังขึ้นภาพถูกตัดออกไปเหลือไว้เพียงบรรยากาศที่เงียบสนิทจนคนอื่น ๆหันไปมองโพรทาเลียที่โดยเอ่ยชื่อว่าเป็นแม่ของเด็กสองคนแล้วโพรทาเลียตอนนี้กำลังเงยหน้ามามองทุกคนที่กำลังมองเธอ ยิ่งเป็นแม่ที่อยู่ข้างๆ ทำให้เธอต้องฉีกยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดบางอย่างออกมา
“เอ่อ...ฉันอธิบายได้นะ...”
“โพรรรรรรรรรรรรรรรร!!!”
จบตอนที่ 102 โปรดติดตามตอนที่ 103ต่อไป
![[จบแล้ว] คุณหนูสี่ สตรีเปื้อนเลือด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471996_45211510.webp)
324K
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
