“... อ๋อ เื่มันเป็อย่างนี้นี่เอง”
ไคม์รู้ถึงความตั้งใจของพ่อแล้วทำหน้าม่อยหนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้ วันที่คุณแม่จากไปก็เวียนมา เลยให้เรากลับบ้านมาล่วงหน้าหนึ่งวัน เพื่ออธิษฐานถึงคุณแม่ให้เสร็จก่อนสินะ
ทำไมถึงต้องทำก่อนวันจริงน่ะเหรอ…ก็เพราะคงไม่อยากเห็นหน้าลูกชาย “เด็กต้องสาป” ไม่เอาไหน ในวันตายของภรรยาคนสำคัญกระมัง
มันคือการทำหน้าที่พ่อเล็กๆ น้อยๆ ให้กับไคม์ที่เป็ลูกชายคือความรักที่มอบให้ภรรยา อีกทั้งคือคำขอเห็นแก่ตัวตามความสะดวกของคุณพ่อไร้หัวใจ
“...ก็ได้ ผมจะกลับไปคฤหาสน์นั่น”
“ผู้ส่งสารอย่างดิฉันไม่ควรจะพูดเื่ต่อไปนี้แต่ที่นั่นมีแต่คนที่ดูิ่ท่านไคม์ค่ะ ไม่ต้องฝืนกลับไปก็ได้นะคะ…”
“ไม่เป็ไร ผมอยากไว้อาลัยให้คุณแม่ผู้มีพระคุณน่ะถึงผมจะไม่ได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน แต่ก็จะไปอธิษฐานหน้าประตูคฤหาสน์อยู่ดีนั่นแหละ…เื่ค่อยง่ายขึ้นมาหน่อย”
ไคม์ยิ้มเศร้าๆ ตัดสินใจที่จะกลับไปคฤหาสน์ที่ตนเองเคยอาศัยอยู่เมื่อ1 ปีก่อน คฤหาสน์เคานต์ฮัลส์เบิร์ก— บ้านที่คุณพ่อซึ่งได้รับฉายาว่า ‘ปรมาจารย์หมัด’ และน้องสาวฝาแฝดอาศัยอยู่
〇 〇 〇
เ้าของคฤหาสน์เคานต์ฮัลส์เบิร์กคนปัจจุบันเควิน ฮัลส์เบิร์กเดิมทีเป็นักผจญภัยเลื่องชื่อคนหนึ่งที่คอยปราบเหล่าสัตว์อสูรและโจรเถื่อน
เควินสร้างชื่อเสียงให้กับตนเองผ่านการผจญภัยนับครั้งไม่ถ้วนเมื่อสิบสามปีก่อน เควินสามารถปราบสัตว์ประหลาดนามว่า ‘ราชินีแห่งพิษ’ ได้ จึงได้รับบรรดาศักดิ์ ‘เคานต์’ และที่ดินเป็รางวัลตอบแทน
แม้เควินจะถูกต่อต้านจากเหล่าขุนนางาุโที่ไม่พอใจเพียงเพราะเควินเป็เพียงนักผจญภัยแต่สามารถไต่เต้าจนเป็ขุนนางได้…ทว่าไม่มีใครกล้าประจันหน้ากับเควิน ผู้ถูกขนานนามว่าเป็‘ปรมาจารย์หมัด’ ที่แข็งแกร่งที่สุดในราชอาณาจักร
เคานต์ เควิน ฮัลส์เบิร์ก ได้รับการสนับสนุนจากข้ารับใช้ที่เขาได้มาจากสายสัมพันธ์ที่เขาสร้างเมื่อครั้งออกผจญภัยและปกครองที่ดินอย่างสงบสุขเขาได้รับความเคารพรักจากผู้อาศัยในที่ดินว่าเป็ผู้ปกครองที่ดินที่มีเมตตา
“...ไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่ได้กลับมาที่นี่แบบนี้ั้แ่ตอนที่ถูกไล่ออกจากบ้านมา เราก็ไม่เคยคิดเลย”
ไคม์ผู้เป็บุตรของเ้าของที่ดินแหงนมองบ้านเกิดของตัวเองที่จากไปหนึ่งปีแล้วทำหน้าบูด
คฤหาสน์แห่งนี้เป็เต็มไปด้วยความทรงจำที่มีกับคุณแม่ในขณะเดียวกันก็เป็ที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเลวร้าย ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากกลับมาหรอก
“ท่านไคม์ ไหวไหมคะ”
“อือ ไม่มีปัญหา”
ไคม์ยิ้มแห้งๆ เมื่อเห็นทีชะโงกมามองด้วยความเป็ห่วงก่อนจะเดินลอดประตูคฤหาสน์
ระหว่างทางไปคฤหาสน์ ไคม์เดินผ่านทหารเฝ้ายามและคนทำสวนพวกเขาไม่หันมามองไคม์ ไม่แม้แต่จะทักทาย แสดงท่าทีราวกับเห็นสิ่งสกปรกอะไรทำนองนั้น
“ไร้มารยาทเสียจริงเ้าพวกนี้…!”
“...ช่างเขาเถอะ ผมไม่สน”
ไคม์ชินกับปฏิกิริยาแบบนี้แล้ว ในคฤหาสน์แห่งนี้มีเพียงคุณแม่และทีเท่านั้นที่เข้าหาไคม์แบบปกติขอแค่พวกคนในหมู่บ้านไม่ปาหินใส่ก็ดีแล้ว
พอเข้าใกล้ตัวคฤหาสน์…ไคม์เห็นร่างของคนสองคนกำลังขยับอยู่ภายในสวน นั่นก็คือเ้าของคฤหาสน์แห่งนี้ เควิน ฮัลส์เบิร์กและน้องสาวฝาแฝดของไคม์ อาเน็ต ฮัลส์เบิร์ก
“เอาละ ถ้าอย่างนั้นวันนี้พ่อจะสอนเกี่ยวกับวิชาต่อสู้‘สายเทพมารยุทธ์’ นะ !”
“ค่ะ ท่านพ่อ !”
ทั้งสองสวมชุดที่เคลื่อนไหวได้คล่องตัวพวกเขาน่าจะกำลังฝึกวิชาต่อสู้อยู่
“ก่อนอื่นพ่อขอทบทวนเนื้อหาครั้งที่แล้ว…สายเทพมารยุทธ์เป็วิชาต่อสู้ที่ใช้พลังเวทคลุมร่างกายเพื่อต่อสู้ไม่ใช้ดาบหรือหอก แต่จะเปลี่ยนร่างกายให้เป็อาวุธ การเสริมความแข็งแกร่งให้กับร่างกายโดยใช้พลังเวทนั้นถือเป็พื้นฐานของสายต่อสู้…แต่ว่าสำหรับสายเทพมารยุทธ์นั้นอยู่คนละระดับ!”
พอชายร่างใหญ่ผมสีแดง— เควินพ่นลมหายใจสั้นๆ “ฮึบ!” ทันใดนั้นมีออร่าพลังเวทปกคลุมทั่วร่างกาย
พลังเวทที่เหมือนกับไอน้ำระเหยถูกขับออกจากร่างกายจากนั้นพลังเวทก็หดตัวจนดูเล็กลงถนัดตา พลังเวทที่ปลดปล่อยจากร่างกายไม่ได้น้อยลงแต่ถูกบีบอัดและมีความหนาแน่นสูงขึ้น
“บีบอัดพลังเวทที่ปกคลุมร่างกายให้ถึงขีดสุด เท่านี้พลังเวทก็จะมีความแข็งแรงทนทานเพิ่มขึ้นพอๆกับเหล็กไหล ‘พลังเวทบีบอัด’ ที่สมบูรณ์น่ะแม้แต่เกล็ดัก็สู้ได้ แน่นอนว่า… ถ้าคลุมไปที่หมัดพลังโจมตีก็เพิ่มสูงขึ้น!”
เควินใช้หมัดเคลือบพลังเวทอัดแน่นต่อยหินั์ในสวนของเขาทันใดนั้น การโจมตีเพียงครั้งเดียวของเขาสามารถทุบหินขนาดเท่าตัวคนให้กลายเป็ผุยผงได้สมกับเป็หมัดของชายที่ได้ชื่อว่าเป็ ‘ปรมาจารย์หมัด’
“ก็อย่างที่เห็นแน่นอนว่าการไม่ใช้อาวุธนั้นก็มีผลเสียเช่นกัน กว่าจะอัดพลังเวทได้เป็ธรรมชาติ แม้จะเป็คนที่มีพร์ก็ใช้เวลาถึงห้าปีในการฝึกฝนแต่ข้อดีก็คือ เราไม่จำเป็ต้องพกอาวุธไปไหนมาไหน สามารถเปิดใช้งานได้ตลอดเวลาอีกทั้งยังเบาตัวอีกด้วย แทนที่จะสวมชุดเกราะหนักอึ้งสู้วิ่งไปตัวเปล่าเร็วกว่าเห็นๆ ใช่ไหมล่ะ ”
“อย่างนี้นี่เอง… สมกับเป็ท่านพ่อค่ะ! สักวันหนึ่งฉันจะอยู่ระดับเดียวกับท่านพ่อได้ไหมคะ”
“อือ ลูกเป็ลูกสาวของพ่อนะฝึกอีกสักสิบปีก็เป็จอมยุทธ์ฝีมือฉกาจได้แน่ๆ! เพราะอย่างนั้นวันนี้ก็ตั้งใจฝึกด้วยนะ!”
“ค่ะ! สู้ตายค่ะ!”
พ่อลูกฝึกซ้อมวิชาต่อสู้กันอย่างสนิทสนมไคม์ทำหน้าม่อยอยู่ห่างจากที่ฝึกเล็กน้อย
“ทั้งสองคนน่าจะกำลังฝึกซ้อมอยู่นะคะพวกเราเข้าไปข้างในก่อนเถอะค่ะ”
“ไม่ละ… ไม่เป็ไร ผมขออยู่ดูตรงนี้แหละ”
ไคม์ส่ายหน้าปฏิเสธความเป็ห่วงเป็ใยของทีเลือกที่จะมองน้องสาวฝาแฝดที่กำลังฝึกวิชายุทธ์อยู่
(อาเน็ต… น้องสาวคนเดียวของผม น้องสาวฝาแฝด…)
ทุกครั้งที่ไคม์มองน้องสาว อดรู้สึกอ้างว้างไม่ได้ทั้งสองเกิดวันเดียวกัน เกิดจากท้องแม่เดียวกัน เป็พี่น้องแท้ๆแต่ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับไม่ราบรื่น ความหวาดหวั่นเหรอ… ไม่ใช่ อาเน็ตเพียงแค่เกลียดไคม์อยู่ฝ่ายเดียว
สาเหตุก็คือ ซาช่า ฮัลส์เบิร์ก ผู้เป็แม่ดูแลและปกป้องไคม์มากเกินไป ซาช่าเป็ห่วงอนาคตของลูกชายที่เกิดมาเป็ ‘เด็กต้องสาป’ ในตอนที่มีชีวิตอยู่ เธอจึงแทบไม่ปล่อยให้ไคม์คลาดสายตาเลย อาเน็ตเห็นไคม์แย่งชิงความรักของคุณแม่ไปอยู่คนเดียว รู้สึกคับแค้นใจหลังจากคุณแม่จากไป ความคับแค้นนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรง
“ถ้าอย่างนั้น ช้าๆ ก่อนก็ได้ ปล่อยพลังเวทออกไปข้างหน้าแล้วบีบอัดเข้ามา”
“ค่ะท่านพ่อ!”
“...”
ในขณะเดียวกัน ไคม์เห็นพ่อลูกคู่นั้นก็อิจฉาริษยา
พอเห็นอาเน็ต น้องสาวฝาแฝดที่เกิดมาไม่โดนคำสาปยึดเอาความรักของพ่อไปครองคนเดียว และได้เรียนยุทธแบบนั้น ไคม์ก็อดเคลิ้มไม่ได้
(เหมือนโดนกลั่นแกล้งยังไงอย่างนั้นไม่มีทางที่พวกเขาจะไม่รู้ว่ามีคนมองอยู่…ถ้าคิดจะเมินกันแบบนี้ก็อย่าเรียกมาที่คฤหาสน์ั้แ่แรกสิ)
“เอาละ!ต่อไปพ่อจะสอนท่าพื้นฐานนะ ก่อนอื่นเลย… ‘กิเลน’ !”
“ค่ะท่านพ่อ! แบบนี้เหรอคะ!?”
ไคม์ไม่ละสายตาจากทั้งสอง มองการฝึกซ้อมแม้ต้องแบกความรู้สึกเหมือนเป็คนนอกก็ตาม
ไคม์ดูการฝึกซ้อมของพวกเขาจนจบราวกับว่าถ้าเขาละสายตา จะเป็ฝ่ายแพ้
หลังจากฝึกซ้อมเสร็จสองพ่อลูกแยกย้ายกลับไปยังห้องของตนเพื่อทำความสะอาดร่างกายในระหว่างนั้นไคม์เลือกที่จะภาวนาส่งความอาลัยให้คุณแม่
“ผมกลับมาแล้วครับคุณแม่”
ห้องนอนของคุณแม่มีแท่นบูชา และภาพเหมือนของคุณแม่ประดับอยู่
ไคม์คุกเข่าหน้าแท่นบูชาที่มีดอกไม้ประดับประดาแล้วอธิษฐานจิตให้สมาชิกในครอบครัวเพียงคนเดียวที่รักเขา
ไคม์ ‘เด็กต้องสาป’ถูกพ่อหมางเมิน ถูกน้องสาวรังเกียจแม้แต่คนใช้ส่วนใหญ่ก็ปฏิบัติแบบเดียวกัน มีเพียงคุณแม่ที่คอยปลอบโยนไคม์ท่ามกลางผู้คนเ่าั้มาตลอด
‘ไคม์ อย่าเกลียดตัวเองนะ’
‘ลูกไม่ได้ทำผิดอะไรนะ อย่าคิดว่าตัวเองผิดที่เกิดมานะ’
‘คุณพ่อไม่ได้เกลียดไคม์นะเพียงแต่…เขาไม่รู้ว่าจะเข้าหาลูกยังไงก็เท่านั้น ลูกไม่ได้ผิดนะ การที่ลูกถูกสาปน่ะไม่ใช่ความรับผิดชอบของลูกหรอกนะ เพราะฉะนั้น รักตัวเองเข้าไว้นะ’
“ให้รักตัวเองเหรอครับ… ยากจังเลยครับ คุณแม่”
ต่อให้ไคม์จะคิดกับตัวเองอย่างไรคนรอบข้างก็มักจะปฏิบัติกับไคม์เป็ “เด็กต้องสาป”อยู่ดี
หลังคุณแม่จากไป ผมก็โดนไล่ออกจากคฤหาสน์ใช้ชีวิตแบบที่มีคนปาหินใส่เรื่อยมา
ในสถานการณ์แบบนั้นไคม์หาวิธีที่จะทำให้เขารักตัวเอง…ไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
(ถ้ามีครอบครัวที่คอยรักผมอยู่ ผมก็อาจจะรักตัวเองเป็ก็ได้…แต่พอคุณแม่ไม่อยู่ ผมก็หัวเดียวกระเทียมลีบ)
696
