บทที่ 1 ท่าเรือไท้เหอ
“ระวังหน่อยไม่ได้หรือไง เกิดข้าวของเสียหาย พวกเ้ารับผิดชอบไหวรึ?”
ณ ท่าเรือนอกด่านเมืองไท้เหอ ตลาดเช้าคึกคักเป็ปกติ มองจากที่สูงจะเห็นริ้วหมอกทอดยาวบางเบาปกคลุมเหนือน้ำ ชายวัยกลางคนสวมหมวกไม้ไผ่ กำลังชี้นิ้วสั่งลูกจ้างจำนวนมาก ริมฝั่งมีเรือขนาดกลางจอดเทียบคอยนับสามสิบลำเห็นจะได้
ถัดขึ้นมาบนลานบันได มีชายตาเข้มหนวดเตียนคอยยืนควบคุมอีกทอดหนึ่ง คนแจวเรือรับจ้างเอาแต่ก้มหน้าต่ำ ไม่ยอมสบตาคนผู้นั้นตรง ๆ อาภรณ์ที่สวมใส่สามารถบ่งบอกฐานะ ชุดสีเทาทึบสลับทอง ผ่านฝีเข็มงดงามประณีต แม้ลวดลายไม่ได้มากนัก แต่ก็หรูหรากว่าชุดชาวบ้านทั่วไป
เด็กหญิงยืนวิเคราะห์สิ่งนี้เพียงผ่าน ๆ จากนั้นดวงตากลมวาวเหมือนไข่ห่านก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อพ่อค้ายื่นถังหูลู่ให้ (พุทราเคลือบน้ำตาล) เด็กหญิงผมแกะล้วงถุงเงินออกจากชายเสื้อ จากนั้นนับช้า ๆ ด้วยความมั่นใจ ก่อนจะยื่นให้เถ้าแก่หนึ่งกำมือ
“นี่ ท่านลุงรับไปเถิด ไม่ต้องทอนเ้าค่ะ”
“เดี๋ยวก่อน!! นี่มันไม่ครบนะ”
เถ้าแก่เผลอเอ็นดูเด็กผมเปีย จนไม่ได้นับจำนวนไปพร้อม ๆ กับนาง ทว่าพอมานับดูอีกครั้ง เพิ่งรู้ว่าขาดไปตั้งหนึ่งเหวิน ไอ๊หย๊า! โดนเ้าเด็กคนนี้หลอกเอาซะได้
หลินเซียววิ่งหัวทิ่มหัวตำ ไปชนเข้ากับต้นขาที่แข็งเหมือนก้อนหิน ความรู้สึกของเด็กน้อยวัยสามขวบ เสมือนถูกหินก้อนใหญ่หล่นทับ นิ้วมือเล็กอ้วนชี้ไปข้างหน้า ปากเบะเล็กน้อย ดวงตาของนางคล้ายจะร่ำไห้ แล้วกล่าวตำหนิออกไปอย่างน่าสงสาร
“หลินเซียวไม่มีขนมหวานกินอีกแล้ว”
ไป๋เจี้ยน ชายผู้สวมชุดสีเทาทึบสลับทอง สองมือรัดฝักกระบี่อยู่ในท่ากอดอก เขาหันกลับมามองสิ่งรบกวน พลางสงสัยว่าลูกเต้าเหล่าใคร ไฉนไม่รู้จักดูแลให้ดี
ฆ่าทิ้งดีไหม?
ทว่าเด็กน้อยวัยสามขวบ ในชุดสีเขียวอ่อนสดใส ลานหน้าผากปกคลุมหน้าม้าบาง หัวทุย ๆ ถักเปียสองข้างแล้วจับจีบเป็แกะน่ารัก ยิ่งเห็นแขนเ้าเนื้อเอื้อมไปหยิบถังหูลู่ที่เปรอะเปื้อนดินโคลน มาบรรจงเช็ดถูอย่างรู้ความ มือสังหารไป๋เจี้ยนไม่กล้าฆ่านางแล้ว
ทันใดนั้นน้าชายผู้คุมคนงานในท่าเรือ รีบวิ่งมาคว้าแขนเล็กป้อมไว้อย่างอึ้ง ๆ ตามด้วยกดหัวขนาดเท่าหนึ่งฝ่ามือ ให้โขลกลงบนพื้นแข็ง ๆ ปากของเขาพูดอะไรบางอย่างขณะบังคับเด็กหญิง
“หมอบลง ข้าสั่งให้หมอบ! ไม่เช่นนั้นข้าจะตีเ้าให้ตาย”
ไป๋เจี้ยนมองชายคนนั้นด้วยสีหน้าไม่ชอบใจ เพียงแค่เด็กคนหนึ่ง ปล่อยนางไปก็สิ้นเื่ หากผู้คนมองเข้ามา หลงเข้าใจผิด คิดว่าท่านราชเลขาธิการชอบรังแกคน อย่างนั้นเ้ารับผิดชอบไหวหรือ!!
ในตอนนี้เอง ปลายกระบี่สีเงินสะท้อนแสงสว่างเย็นเยียบพาดอยู่บนลำคอของคนโง่เขลา แววตาของคนผู้นี้ว่างเปล่าราวไม่มีหัวใจ แต่ทว่าคุณธรรมกลับสูงส่งไร้ที่ติ ลมหายใจและฝีเท้านิ่งสงบดุจเงา กว่าจะรู้ตัวว่าถูกเล่นงาน มัจจุราชมืดตนนี้ก็มาเยือนเสียแล้ว
“ใต้เท้า ไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถิด แค่กลัวว่านางจะทำให้การขนส่งของนายท่านไป๋ล่าช้า”
ชายวัยกลางคนหมอบค้างท่านั้น แม้แต่เสียงลมหายใจก็ต้องรักษาน้ำหนักให้ดี
ทันใดนั้น…
หลินเซียว… O.O แง้งงงงง
ซ่งจื่อิรำคาญเสียงแหลมแปร๊ดจนแก้วหูแทบร้าว!!
ปากเล็ก ๆ ของนางทรงพลังกว่าที่คาดคิด แน่นอนว่าซ่งจื่อิถนัดฆ่าไม่ถนัดปลอบ จื่อิกลั้นใจหิ้วคอเสื้อนางเด็กนรกขึ้นเหนือพื้น ทำประหนึ่งหลินเซียวเป็แค่ลูกสุนัขน่ารังเกียจ ดวงตาสีดำดุจ้องเขม็งเหมือนจะหักคอนางให้ได้
“หุบปากเล็ก ๆ ของเ้า มิเช่นนั้น จะหักคอเ้าเดี๋ยวนี้”
หลินเซียว… เงียบฟัง... แต่...
แง้ง!! แง้งงงงง
ไป๋เจี้ยนทนดูต่อไปไม่ไหว ไม่อย่างนั้นชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมาคงได้เห็นภาพน่าสลด ว่าด้วยภาพลักษณ์ท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่แห่งฮุ้ยโจวจะต้องดูน่าเกรงขามด้วยบารมี หาใช่เพราะเอาแต่รังแกเด็กน้อยคนหนึ่ง
คิดได้ดังนี้ ไป๋เจี้ยนคล้องกระบี่ไว้ด้านหลัง แบะมืออุ้มหลินเซียวไว้บนหัวไหล่… ทว่าชายอกสามศอกไม่เคยมีบุตรมาก่อน ไป๋เจี้ยนเป็แค่เด็กกำพร้าคนหนึ่ง ที่ซ่งจื่อิบังเอิญเมตตาเก็บมาเลี้ยง ต่อมาเห็นว่าร่างกายแข็งแรงกำยำ จึงฝึกฝนให้เป็มือสังหารเก็บไว้ใช้งาน
อย่างนั้นแล้วท่าอุ้มเด็กของไป๋เจี้ยนจึงเหมือนยกท่อนไม้หนัก ๆ ไว้บนบ่า เขานึกถึงครั้งที่ยังฝึกวรยุทธ์ในหุบเขาเทียนฉี แบกชายฉกรรจ์ได้ถึงสามคน ดังนั้นแค่เด็กหนึ่งคน ไม่สะทกสะท้านแน่นอน
จู่ ๆ ไป๋เจี้ยนต้องเสียความมั่นใจ เมื่อเด็กหญิงใช้ขาเล็กสั้นคล้องคอ จากนั้นใช้มือนุ่มนิ่มยึดใบหูให้เป็ที่จับ ทว่าตอนนี้เสียงร้องไห้ระงมหายไปแล้ว แต่แพขนตาของหลินเซียวยังเปียกอยู่ ปลายจมูกแดงชุ่มไปด้วยน้ำมูกเหนียว "กลัวตก"
แม้ว่าไป๋เจี้ยนไม่ชอบใจนัก ที่ถูกเด็กหญิงใช้ปลายนิ้วเขี่ยใบหูของตนไปมา ทำอย่างกับมันเป็ของเล่น ขอแค่นางเงียบปากก็พอแล้ว และในตอนนี้เองสบโอกาสให้ไป๋เจี้ยนไถ่ถาม
“เอาล่ะ มารดาของเ้าอยู่ไหน ประเดี๋ยวพาไปคืน”
หลินเซียวเ้าเล่ห์กว่าที่คิด ร่างกายเป็เด็กสามขวบ แต่สมองของนางก้าวะโเกินอายุ ในเมื่อพี่ชายคนนี้ทำพุทราเชื่อมของนางหล่น อย่างไรก็ต้องให้เขาชดใช้
หลินเซียวเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ไม่พูดอะไร เอาแต่ชี้นิ้วไปที่ร้านขนมหวาน
ไป๋เจี้ยนคล้ายจะเข้าใจนาง เื่เงินทองไม่ใช่ปัญหา ไม่นานเกินรอถังหูลู่ราวสิบไม้วางอยู่ต่อหน้าหลินเซียวไม่ขาดไม่เกิน ไป๋เจี้ยนพยายามสอบสวนเด็กแปลกหน้าอย่างทุลักทุเล เพราะนางเอาแต่สนใจของกิน
ไป๋เจี้ยนมือสังหารเงาลึกลับ ที่เพียงได้ยินชื่อก็แทบเยี่ยวเล็ด เล่าลือว่าเห็นหัวหน้าไป๋ที่ไหน ก็เหมือนเห็นซ่งจื่อิที่นั่น เพราะนอกจากท่านราชเลขาธิการซ่งแล้ว ก็ไม่มีใครสั่งไป๋เจี้ยนได้ ด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงเปรียบเสมือนเงาของกันและกัน
ครั้งอยู่ในฮุ้ยโจว ผู้คุมนักโทษเล่าปากต่อปากเป็เสียงเดียวกันว่า หัวหน้าไป๋มีหลักการสอบสวนนักโทษ ด้วยกันสามข้อ นั่นคือ ทรมาน ทรมาน และฆ่า! ด้วยเหตุนี้การที่ต้องมานั่งเฝ้าเด็กคนหนึ่งกินของหวาน และรอคอยสอบสวนนาง ช่างให้ความรู้สึกพิลึกพิลั่นนัก
ขณะนี้ย้ายมานั่งบนเพิงพักพิงที่อยู่ติดท่าน้ำ เด็กหญิงไม่สนใจไป๋เจี้ยน ปากเล็กอ้ากว้าง หลินเซียวแสดงความเป็เ้าของด้วยการ ป้ายลิ้นลงไปอมพุทราเชื่อมทั้งสิบไม้ ครู่หนึ่งก็หัวเราะ หึหึ ยิ้มตาหยีออกมา คอเล็กตันคล้ายมีเสียงอู้อี้ดังอยู่ตลอดเวลา
“หลินเซียวจะกินทั้งหมด”
ไป๋เจี้ยนชักเริ่มหมดความอดทนกับเด็กตัวเล็ก ๆ ตบฝ่ามือบนโต๊ะเสียงดังฉาด “มารดาของเ้าอยู่ไหน?”
ดวงตาสุกใสดุจไข่มุกในยามราตรีของเด็กหญิงหดแคบลง นิ้วเล็กป้อมรีบหยิบพุทราเชื่อมยัดปากไป๋เจี้ยน แล้วพยักหน้าหงึก ๆ พูดอ้อนเสียงสุภาพ
“ท่านแม่บอกว่า เวลาอารมณ์ไม่ดี ต้องกินของหวาน”
ไป๋เจี้ยน -...- [อยากจะหักคอนาง]
ทว่าระหว่างที่เด็กหญิงยื่นมือเข้าหาไป๋เจี้ยน สบโอกาสให้มองเห็นใบหน้าของนางชัด ๆ วูบหนึ่งไป๋เจี้ยนเกิดความสงสัย ไฉนเด็กน้อยเ้าปัญหาคนนี้ถึงได้มีเค้าโครงเครื่องหน้าคล้ายคลึงนายท่านนัก
ความบังเอิญข้อนี้ ทำให้ต่อมสงสัยของไป๋เจี้ยนทำงาน ชักอยากจะเห็นหน้ามารดาของนางเสียแล้วสิ ไม่แน่ว่าอาจเป็คนในใจของนายท่าน ที่เฝ้าถวิลหาถึงแต่นางมาหลายปี...
ระหว่างใช้ปัญญาวิเคราะห์หาเหตุและผล จู่ ๆ เรือหนึ่งลำดันมีเพลิงลุกโหม ไป๋เจี้ยนปลีกตัวจากไปโดยไม่บอกกล่าว ทิ้งให้เด็กหญิงตัวน้อยนั่งในเพิงพักพิงลำพัง
เอาล่ะ หลินเซียวจะกลับแล้ว!
หลินเซียววิ่งตัวปลิวไปยังถนนอีกเส้นหนึ่ง มือเล็กยังคงถือถุงขนมแน่น หลินเซียวไม่รู้เอาเสียเลยว่ากำลังมีคนลอบสะกดรอยตาม
มารดาของนางเป็ใครกันนะ?
-----
*เอ็นดูหลินเซียวที*
9K
