@MC Condominium
07.30pm.
“เฮ้อ...” ตอนนี้ผมกำลังหยุดยืนอยู่หน้าห้อง 1501 ด้วยหัวใจที่บอกได้ตามตรงเลยว่าผมหงุดหงิดมากให้ตายสิแทนที่ผมจะได้ไม่ต้องเจอหน้ามันอีกแต่ว่าผมก็ต้องกลับมาหามันอีกจนได้ผมคิดว่านี่มันคงเป็เวรเป็กรรมของผมจริงๆ ซะแล้วอ่ะ T^T
หลังจากที่ยืนทำใจอยู่สักประมาณสองสามนาทีผมก็ใช้การ์ดเปิดประตูห้องเข้าไปในห้องมืดมากไม่ค่อยมองเห็นอะไรสักเท่าไหร่แต่ค่อยยังชั่วหน่อยที่มีแสงจันทร์คอยส่องทำให้พอมองเห็นอะไรลางๆ
ผมเปิดไฟในห้องทำให้ทั้งห้องสว่างขึ้นมาทันตาว่าแต่ทำไมมันเงียบๆจังวะหรือว่าไอ้เหี้ยเฮลมันจะไม่อยู่ ถ้าเป็แบบนั้นก็ดีเหมือนกันแต่ว่าทำไมข้างในจิตใจผมมันเหมือนกับว่ากำลังกรีดร้องอยู่ล่ะให้ตายเถอะพระเ้าช่วยบอกลูกได้ไหมว่าลูกเป็อะไรผมคิดว่าบางทีผมอาจจะไม่ชอบการอยู่คนเดียวก็ได้ล่ะมั้ง
ผมเข้าไปในห้องของผมจัดการทำภารกิจส่วนตัวจนเสร็จเรียบร้อยแล้วผมก็เดินออกมานั่งดูทีวีอยู่ตรงห้องนั่งเล่นทำไมมันรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวแบบนี้วะให้ตายเหอะ!! >_< ผมนั่งดูทีวีไปเรื่อยๆ มันเบื่อๆ ยังไงก็ไม่รู้อ่ะ
ธรรมดาห้องมันไม่เงียบขนาดนี้หรอกเพราะว่ามีไอ้เฮลอยู่ด้วยนะสิแล้วตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่ามันไปไหน่นี้ผมไม่ค่อยได้เจอมันเลย ไม่สิ ไม่เจอเลยต่างหากชีวิตของผม่นี้จึงไม่ค่อยวุ่นวายเพราะตัวกวนประสาทอย่างมันแล้วผมจะมาคิดถึงเื่ของมันทำเหี้ยไรวะโอ๊ยๆ มึงเป็เหี้ยไรเนี่ยไอ้คิส (ทึ้งหัวตัวเองอย่างบ้าคลั่ง)
ว่าแต่ตอนนี้ไอ้พาสมันอยู่กับใครวะลองโทรไปหามันดีกว่าเร็วเท่าความคิดผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาไอ้พาสทันทีนั่งรอไม่นานก็มีเสียงของคนปลายสายตอบกลับมา
(“ว่าไงมึง?”)
“ไอ้พาสตอนนี้มึงอยู่ไหนอ่ะถึงบ้านแล้วยังมึง?”
(“อือ...ตอนนี้กูอยู่บ้านแล้วอ่ะมึงมีไรเหรอ”)
“อ๊ะ!! เปล่าๆ กูแค่จะโทรมาถามว่ามึงอยู่บ้านกับใครอ่ะเฮียดาร์กไปอยู่เป็เพื่อนมึงแล้วใช่ปะ?” ผมปิดทีวีแล้วนอนคุยกับมันต่อ
(“อืมเฮียดาร์กมาอยู่เป็เพื่อนกูแล้ว แล้วมึงอ่ะถึงบ้านยัง?”)
“อือ ถึงแล้ว บลาๆๆๆ”ผมคุยกับไอ้พาสมันไปเรื่อยๆ แก้เหงามันก็ไม่ได้ว่าอะไรเป็ธรรมดาที่ผมกับมันจะโทรคุยด้วยกัน ไม่รู้ว่าผมคุยกับมันนานแค่ไหนแล้วแต่แล้วจู่ๆ ผมก็ต้องสะดุ้งเพราะได้ยินเสียงอะไรบ้างอย่าง
โครม!!!
“พาสแค่นี้ก่อนนะมึงกูง่วงแล้ว” ผมวางสายจากไอ้พาสแล้วหันกลับไปมองยังที่มาของเสียนั่นทันทีมันดังมาจากห้องของไอ้เฮล อ้าว!! ไอ้เฮลมันไม่อยู่นี่นาแล้วมันเสียงอะไรวะหรือว่าจะเป็ผะ...ผี!! ไม่หรอกมั้ง?
ด้วยความอยากรู้จึงทำให้ผมลุกขึ้นแล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าห้องไอ้เฮลทันทีเอาวะเป็ไงเป็กันผมเปิดประตูเข้าไป แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงที่เตียงของไอ้เฮล อ้าว!! นี่มันอยู่ในห้องเหรอวะ
สภาพของมันที่ผมเห็นตอนนี้คือมันไปนอนอยู่ที่พื้นครับขอย้ำชัดๆ ว่าตอนนี้มันนอนอยู่ตรงที่พื้นจริงๆงั้นเสียงโครมเมื่อกี้คือเสียงมึงตกเตียงสินะ ไอ้ฟาย!! นอนยังไงของมึงวะถึงตกเตียงโง่ฉิบหายใบหน้าของมันมีเหงื่อออกมาท่วมตัว ผมเดินเข้าไปดูมันใกล้ๆ แล้วเอามือไปแตะหน้าผากมันดู
“เชี่ย!!” ผมสะดุ้งใรีบเอามือออกมาจากหน้าผากของมันทันที ตัวมันร้อนอย่างกับไฟไปทำเหี้ยไรมาเนี่ย -_-;;
Rrrrrr
ผมหันไปมองตามเสียงก็เจอเข้ากับโทรศัพท์ของมันกำลังกรีดร้องอยู่ตรงหัวเตียงผมเดินไปดูนี่มันเบอร์หม่าหมี้นี่นาไม่รอช้าผมกดรับสายทันที
“ฮัลโหลหม่าหมี้ว่าไงครับ”
(“อ้าว!! คิสเหรอลูกแล้วเฮลไปไหนอ่ะหม่าหมี้โทรหาตั้งหลายสายแล้วไม่รับสักที แล้วคิสมารับโทรศัพท์ของเฮลได้ไงลูก”)
“อ๋อ มันไม่สบายอ่ะครับ”
(“งั้นลูกช่วยดูแลพี่เขาด้วยนะคะหาข้าวหายาให้พี่เขาทาน แล้วเช็ดตัวให้พี่ด้วยนะลูก”) เชี่ย!! ต้องเช็ดตัวให้มันด้วยเหรอฉิบหายแล้วกู -_-
“ครับๆงั้นแค่นี้นะครับ” ผมกดวางสายแล้วหันมองหน้ามันที่นอนสลบอยู่ไม่รู้เื่รู้ราว เชี่ย!! ทำไมกูต้องมาดูแลมึงด้วยวะ ไอ้คิสคนนี้ล่ะอยากจะเป็บ้าตายจริงๆ >_<;;
แล้วไอ้การดูแล้วคนป่วยนี่มันต้องทำยังไงอ่ะแงๆ หม่ามี้ช่างโหดร้ายทำร้ายน้องคิสผู้แสนจะน่ารักและบอบบางเอาวะเป็ไงเป็กันอย่างน้อยมันไม่สบายอยู่มันคงไม่ลุกขึ้นมาทำอะไรเราได้หรอกมั้ง? >_<;;
“นี่!! ไอ้เฮลลุกขึ้นไปนอนบนเตียงเลยนะมึงจะได้กินข้าวกินยา” ผมพูดพร้อมกับกระตุกแขนมันให้ลุกขึ้นไปนอนบนเตียง
“หืม...” มันครางในคอเบาๆ แล้วก็ยังนอนอยู่อย่างนั้น เชี่ย!! เป็เหี้ยอะไรของมึงวะเนี่ย?
“นี่ๆกูบอกให้มึงลุกขึ้นไปนอนบนเตียงไง!!” ผมเริ่มพูดเสียงดังขึ้น
“อือ...” มันยังคงครางในคอแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลยว่ามันจะลุกขึ้นตามที่ผมบอกแม่ง!! ทำตัวเป็เด็กฉิบหาย เฮ้อ...สงสัยผมต้องแบกมันขึ้นเตียงเองซะแล้วสิ
ผมจัดการพยุงมันให้ลุกขึ้นไปนอนบนเตียงขอประทานโทษนะครับ มึงจะหนักไปไหนนักหนา เชี่ย!! คนหรือควายวะ ผมค่อยๆจับมันให้นอนบนเตียง แต่แล้วอยู่ๆไอ้เหี้ยเฮลมันก็เอาหน้ามันมาซุกที่คอผมลมหายใจร้อนๆ ของมันทำให้ผมสะดุ้งแล้วเผลอสะดุดขาตัวเองล้มลงไปนอนบนเตียง!!
สภาพของผมกับมันตอนนี้เลยแบบว่าเอ่อ...คือไม่อยากจะพูดเลย คือว่าสภาพของผมกับมันตอนนี้ผมนอนทับอยู่บนตัวมันใบหน้าห่างกันแค่คืบแอร๊ย!! คนหล่อหัวใจจะวายตาย>/ /<;;
“เฮ้อ ค่อยยังชั่วยังหลับอยู่”ผมพูดกับตัวเองเบาๆ แล้วดันตัวเองเพื่อจะลุกขึ้นจากมันแต่แล้วอยู่ๆเื่ที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!!
พรึบ!!
“เฮ้ย!! O_O” จู่ๆ ไอ้เหี้ยเฮลมันก็เอาแขนมันมากอดผมทันทีเมื่อกี้มันยังหลับอยู่นี่หว่าแล้วมันตื่นขึ้นมาได้ไงวะ!?
“อือ คิส!!” มันพูดพร้อมกับปรือตาขึ้นมาดูผม
“เออ!! ก็กูนะสิ เชี่ย!! มึงจะมากอดกูทำไมเนี่ยปล่อยเลยน้าาา >_<”ผมพูดพร้อมกันดีดดิ้นเต็มที่
“อืม...มึงมาอยู่ที่นี่ได้ไงวะ”
“หึ!! ก็ใครล่ะปากดีบอกหม่ามี้กูว่ากูไม่ได้อยู่ที่นี่อ่ะ”
“กูไม่ได้บอกนะ”
“เออๆว่าแต่มึงช่วยปล่อยกูก่อนได้ไหม กูอึดอัด!! >^<”
“แล้วมึงจะไปไหนอีกอ่ะ”มันพูดพร้อมกับจ้องมองมาในดวงตาผมด้วยสายตาอ้อนๆยังไงก็ไม่รู้หรือว่าผมจะคิดไปเองวะ แต่แม่งเหมือนเด็กชะมัด น่ารักอ่ะ >//<
“กูไม่ได้ไปไหนหรอกแต่กูจะไปทำข้าวต้มให้มึงกินนี่แหละมึงจะได้กินข้าวกินยาจะได้หายไวๆ เชี่ย!! เสือกไม่สบายภาระกูชัดๆ”
“กูสบายดีไม่ได้เป็อะไรสักหน่อย”ยังมาปากดีอีกนะมึง -_-;;
“สบายดีของมึงเหรอ?แม่งตัวร้อนเหี้ยๆ แบบนี้อ่ะนะ ปล่อยกูเลย” ผมเริ่มดิ้นอีกครั้งแล้วมันก็ปล่อยให้ผมหลุดรอดออกมาได้ผมหันหลังจะเดินออกมาจากห้องของมันแต่แล้วก็ต้องชะงักกับประโยคต่อมาที่มันพูด
“อย่าไปนานนะ”ผมหันหลังกลับไปดูมันทันทีก็เห็นว่ามันหลับไปแล้วสงสัยมันคงละเมอมั้ง เวลามันไม่สบายทำตัวเด็กชะมัดเลยอ่ะ
ผมรีบไปจัดการทำข้าวต้มให้มันทำเสร็จแล้วก็ตักใส่ชามแล้วเดินเข้าห้องมันไปทันทีเฮ้อ...สภาพของมันตอนนี้ผมขอบอกได้เลยว่าน่าอนาถ มันนอนหน้าซีดเหงื่อท่วมตัวอยู่บนเตียงผมเดินเอาชามข้าวต้มไปไว้ที่โต๊ะหัวเตียงแล้วยืนมองมัน ตอนนี้ข้าวต้มยังร้อนอยู่ถ้าขืนให้มันกินคงลิ้นพองตายพอดีเช็ดตัวให้มันก่อนก็แล้วกัน
แล้วผมก็เดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วออกมาพร้อมกับกะละมังกับผ้าขนหนูผืนเล็กแล้วเริ่มเช็ดตัวให้มันทันทีโดยเอาผ้าไปเช็ดที่หน้ามันก่อนก็แล้วกันเมื่อคราวที่แล้วที่ไอ้พาสไม่สบายก็ผมนี่แหละที่คอยดูแลมันอ่ะ ไงผมเก่งใช่ม่าา
“อือ” มันครางในคอเบาๆ แล้วใช้มือปัดผ้าที่ผมกำลังเช็ดตัวให้มันอยู่
“เฮ้ยๆ อยู่นิ่งๆดิวะ!!” ผมดุมันเสียงขุ่น
“อือ ไม่เอา!!”มันครางพร้อมกับหันหน้าหนีผม เชี่ย!! กูเริ่มจะทนไม่ได้แล้วนะ
“เชี่ย!! นิ่งๆ ดิมึงอ่ะ เดี๋ยวเหอะมึงกูจะทิ้งให้อยู่คนเดียวเลยแม่ง!!” คราวนี้มันนิ่งเลยครับ มีแต่เสียงครางอือๆ หึ!! กลัวโดนทิ้งหรอมึง ไอ้อ่อนเอ๊ย!! :P
ผมเช็ดตัวมันเรื่อยๆตอนนี้ผมกำลังถอดกระดุมเสื้อนักศึกษาของมันอยู่จนถึงเม็ดสุดท้าย เชี่ย!! ทำไมอยู่ๆกูรู้สึกหน้ามันร้อนๆ ฟระ!! >/ /< แผงอกของมันเหมือนกับว่าคนที่ดูแลรักษาด้วยการออกกำลังมาอย่างดีแล้วซิกแพ็คที่เป็ลูกๆนั่นอีก ไหปลาร้าที่แสนจะเซ็กซี่ >.,< โอ๊ย!! คนเหี้ยไรวะมันจะลงตัวอย่างนี้เนี่ย เชี่ย!! แล้วกูจะมาเขินทำไมกับหน้าอกและก็ซิกแพ็คมันวะเป็งานเป็การหน่อยดิวะไอ้คิสสส!!>.,<
10นาทีผ่านไป...
หลังจากที่ผมเช็ดตัวมันเสร็จค่อยยังชั่วที่ผ่านพ้นมันมาได้ >_<;; ตอนนี้ผมกำลังยืนมองมันอยู่เงียบๆ จะว่าไปพอมันอยู่นิ่งๆแบบนี้ก็ไม่มีพิษภัยอะไรเลยนี่นา แล้วผมจะคิดเื่นี้ทำไมเนี่ย!!
“เฮล!! เชี่ย! เฮลลุกขึ้นมากินข้าวเดี๋ยวนี้นะมึงจะได้กินยา”ผมพูดพร้อมกับเขย่ามันเบาๆ แม่งจะไม่สะทกสะท้านเลยครับ
“นี่!! มึงลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะเดี๋ยวข้าวต้มก็เย็นหมดมึงลุกขึ้นมาเดี๋ยวเลยน้าา!! ><;;” ผมยังคงเขย่ามันไม่เลิก
“อือ!! ไม่กินไม่ได้เหรอ กูไม่หิว” แม่งมึงงอแงวะ
“มึงจะกินไม่กินถ้ามึงไม่ลุกขึ้นมากินเดี๋ยวนี้ก็แล้วแต่มึงก็แล้วกันกูี้เีพูดแล้ววะเชิญมึงอยู่คนเดียวไปก็แล้วกัน มึงจะตายห่าก็แล้วแต่มึงกูไปบ้านไอ้พาสดีกว่า!!” ผมพูดแล้วหันหลังจะเดินออกจากห้องเฮ้อ...ผมเหนื่อยจริงๆ นะ T^T
“อือ คิสเดี๋ยว...”ผมได้ยินเสียงมันพูดเบาๆ เลยหันกลับไปดูอีกที
“มึงจะเรียกกูทำ...!!”ผมหันหลังกลับไปกำลังจะว่ามันอีกครั้งแต่ก็ต้องชะงักเพราะภาพที่ผมเห็นตอนนี้คือไอ้เชี่ยเฮลมันค่อยๆดันตัวของมันลุกขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียงด้วยความยากลำบากมันมองหน้าผมด้วยตาสายเหนื่อยๆ
“กูกินก็ได้ อย่าไปเลยนะ”มันพูดพร้อมกับจ้องเข้ามาในดวงตาของผมถึงประโยคหลังมันจะเบามากแต่ผมก็ได้ยินชัดทุกคำผมไม่อยากจะเชื่อเลยคนอย่างมันกำลังอ้อนวอนผมอยู่ไม่ผิดหรอกมันกำลังอ้อนผมอยู่จริงๆสายตาที่มันมองผมเหมือนกับขอร้องว่าอย่าให้ผมจากมันไปไหน
เชี่ย!! แล้วทำไมหัวใจผมต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วยวะทำไมกันนะ!?
2K
![[GrimHunt] สมรภูมินักล่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1586669526_59206856.webp)
