เวลา 22:00 น.
แสงไฟท้ายรถบรรทุกสิบล้อและป้ายไฟนีออนของปั๊มน้ำมันริมทางหลวงสายเอเชียกะพริบผ่านไปวูบแล้ววูบเล่า หลังจากใช้เวลาเกือบทั้ง่บ่ายในการช่วยพรีมจัดการย้ายต้นล่ำซำและจัดสวนใหม่ที่บ้านหลังใหม่จนเสร็จ กวินก็เสนอตัวขับรถมาส่งดีไซเนอร์สาวทำธุระด่วนที่ต่างจังหวัด และตอนนี้พวกเขากำลังเดินทางกลับเข้าสู่กรุงเทพฯ ในค่ำคืนที่สายฝนโปรยปรายลงมาบางเบาอีกครั้ง
บรรยากาศภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงเพลงบลูส์และโฟล์คซองทำนองนุ่มลึกของ Pumin ดังคลอเบา ๆ ไปกับเสียงที่ปัดน้ำฝน
"เหนื่อยไหมคะคุณกวิน... วันนี้รบกวนคุณทั้งวันเลย ทั้งเื่ต้นไม้ แล้วยังต้องมาขับรถให้อีก" พรีมเอ่ยทำลายความเงียบ พลางหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่ยังคงทำหน้าที่สารถีอย่างใจเย็น
"ไม่เหนื่อยเลยคับ" กวินละสายตาจากถนนหันมายิ้มมุมปากให้เธอแวบหนึ่ง "ระบบซัพพอร์ตหัวใจทำงานด้วยพลังงานความสุขคับ ยิ่งเห็นคุณพรีมยิ้มได้กว้างกว่าเมื่อวันก่อน แบตเตอรี่ของผมก็เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วคับ"
พรีมหลุดหัวเราะขำในความช่างเปรียบเปรยของเขา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ตลอดทางที่นั่งมาด้วยกัน ความอึดอัดหรือความกังวลที่เคยมีในใจกลับอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น ชายหนุ่มคนนี้มี 'ตรรกะความใส่ใจ' ที่ประหลาด เขารู้ว่าจังหวะไหนควรชวนคุย และจังหวะไหนที่ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ให้ความสบายใจ
เวลา 00:30 น.
รถยนต์คันหรูเลี้ยวกลับมาจอดที่หน้าตรอกคาเฟ่ลับอีกครั้ง กวินดับเครื่องยนต์แต่ยังไม่ได้ก้าวขาลงจากรถ เขากลับหันมามองพรีมที่ดูมีท่าทางอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตปรือปรอยคล้ายจะหลับเต็มแก่
"ดูท่าระบบของคุณดีไซเนอร์จะใกล้ชัตดาวน์จริง ๆ แล้วนะคับเนี่ย" กวินเย้าเสียงนุ่ม "แต่ก่อนจะกลับไปนอน... แวะเข้าไปรับ 'ยาดี' หลังร้านกับผมสักแป๊บไหมคับ? คืนนี้ผมมีเมนูพิเศษที่อยากให้คุณชิม"
พรีมพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ทั้งสองก้าวเดินฝ่าละอองฝนปรอย ๆ เข้าไปใน Midnight Cafe ที่ยังคงเปิดไฟนีออนดัดสีส้มรอคอยอยู่เสมอ กวินจัดแจงให้พรีมนั่งลงที่เก้าอี้สตูลตัวโปรดฝั่งเคาน์เตอร์บาร์ ก่อนที่ตัวเขาจะเดินอ้อมเข้าไปด้านหลัง ละเลงมือเปิดเครื่องบดเมล็ดกาแฟด้วยท่วงท่าชำนาญ
เสียงกลไกเครื่องทำกาแฟและกลิ่นหอมไหม้จาง ๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วบดสายพันธุ์พิเศษลอยมาเตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นคั่วเข้มแบบดุดัน แต่ออกไปทางละมุนนุ่มนวลชวนผ่อนคลาย
ไม่นานนัก แก้วเซรามิกขนาดกะทัดรัดก็ถูกเลื่อนมาตรงหน้าพรีม ข้างแก้วมีคุ้กกี้เนยชิ้นเล็ก ๆ วางเคียงคู่มาด้วย
"นี่คือ 'Midnight Memory' คับ" กวินแนะนำ เมนูกาแฟสกัดเย็นผสมน้ำผึ้งป่าและท็อปด้วยโฟมนมสดเนื้อเนียน "ผมใช้ตรรกะการบาลานซ์ความขมของกาแฟตัดกับความหวานธรรมชาติของน้ำผึ้ง... เหมือนชีวิตคนเราคับคุณพรีม บาง่อาจจะขมกลืน แต่ถ้าเรายอมเปิดใจรับ 'ความหวาน' เล็ก ๆ น้อย ๆ เข้ามาสอดแทรก มันจะกลายเป็รสชาติที่กลมกล่อมที่สุด"
พรีมยกแก้วขึ้นจิบ รสััแรกคือความนุ่มของโฟมนม ตามด้วยความเข้มข้นที่แฝงความหวานหอมละมุนของน้ำผึ้งที่ปลายลิ้น มันช่วยปลุกความสดชื่นและเยียวยาความเหนื่อยล้าได้อย่างน่าอัศจรรย์
"อืม... วิเศษมากเลยค่ะคุณกวิน" พรีมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกบางอย่าง "พรีมไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากผ่าน... เื่แย่ ๆ และความสัมพันธ์ที่พังทลายมา พรีมจะยังสามารถรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขกับสิ่งเล็ก ๆ แบบนี้ได้อีก"
กวินสบตาเธอนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยขี้เล่น มีเพียงความจริงใจลึกซึ้งที่แผ่ออกมา เขาเอื้อมมือหนาไปวางทับบนหลังมือเรียวของเธอแ่เบาบนเคาน์เตอร์บาร์
"อดีตมันคือโค้ดลบที่บันทึกไว้ในระบบเฉย ๆ คับคุณพรีม แต่อย่าปล่อยให้มันมาเขียนคำสั่งควบคุมอนาคตของเราเลย" กวินใช้นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือเธอเบา ๆ "ตอนนี้... ระบบซัพพอร์ตของผมพร้อมที่จะช่วยคุณเขียนโค้ดความสุขบทใหม่แล้วนะคับ อยู่ที่ว่าคุณพรีมจะยอมอนุญาตให้ระบบนี้รันถาวรหรือยัง?"
หัวใจในอกซ้ายของพรีมเต้นะเิจังหวะโครมครามจนแทบทะลุออกมาข้างนอก แววตาอบอุ่นราวกับมหาสมุทรและััแ่เบจากมือของเขา กำลังปลดล็อกประตูกลไกที่เธอเคยปิดตายไว้ทีละชั้น... ทีละชั้น
"ถ้า... พรีมบอกว่าอนุญาตล่ะคะ?" พรีมช้อนสายตากล้า ๆ กลัว ๆ ขึ้นสบตาเขาตรง ๆ
กวินจุดยิ้มมุมปากแสนเสน่ห์ ั์ตาเรียวคมประกายวาบด้วยความสมหวัง เขากระชับมือเรียวให้แน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดข้างแก้มของเธอ
"ถ้าอนุญาตแล้ว... ตรรกะข้อแรกของระบบคนคลั่งรักยี่สิบสี่ชั่วโมงคือ... ั้แ่วันพรุ่งนี้เป็ต้นไป ผมจะไปรับ-ไปส่งคุณดีไซเนอร์ที่ออฟฟิศทุกวัน และไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธด้วยนะคับ... คุณพรีม"
คำกระซิบแ่เบาทว่าทรงพลังทำเอาพรีมหน้าร้อนเผ่าจนแทบะเิ ค่ำคืนอันเงียบสงัดใน Midnight Cafe คืนนี้... ดูเหมือนจะแปรเปลี่ยนเป็ค่ำคืนที่อบอวลไปด้วยความรักที่พร้อมจะเริ่มต้นใหม่อย่างเป็ทางการเสียที
110
