ตอนที่ 7
“คิดจะเข้าก็เข้า ไม่มีมารยาทเลยหรืออย่างไร”
หลู่ซื่อ ตะคอกใส่สตรีร่างใหญ่ ที่โผล่พรวดเข้ามาในโถงรับรองแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ระหว่างที่พวกตนกำลังทานอาหารกันอยู่
หลางกุ้ยตานกวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะ ที่ล้วนมีแต่เนื้อสัตว์มากกว่าผัก ในขณะที่อาหารที่ตักแบ่งไปให้เรือนเล็ก มีแต่ผักมากกว่าเนื้อเสียอีก หลางกุ้ยตานคนเก่า จึงสวาปามทั้งข้าวทั้งอาหารผัก ๆ เกือบหมด เหลือเอาไว้ให้ลูกเลี้ยงกับสามีเล็กน้อยเท่านั้น
“โอ้โห อาหารเที่ยงมื้อนี้น่าทานจังเลยนะเ้าคะ มีแต่เนื้อกับเนื้อ ว่าแต่ส่วนของเรือนเล็ก ได้อะไรทานหรือเ้าคะ”
หญิงสาวบีบเสียงเล็กเสียงน้อย เดินขยับเข้าไปใกล้โต๊ะ ที่เต็มไปด้วยจานชามใส่อาหาร โดยไม่ได้กลัวพ่อแม่สามีที่วางตะเกียบลง แล้วยิ่งไม่เห็นหัวคนขี้ขโมยอย่างเหวยซื่อกับบุตรสาววัยห้าขวบของนาง
“จะมีอะไรได้ ก็ต้องเป็ผัดผักเหมือนเดิมนั่นแหละ เ้าี้เีตัวเป็คน วัน ๆ ไม่หยิบจับทำอะไร ยังจะอยากกินแต่ของดี ๆ อีกหรือ”
‘หม่าเพ่ยจวิน’ ตำหนิลูกสะใภ้คนรองแบบไม่ไว้หน้า มีอย่างที่ไหน แต่งเข้ามาเป็สะใภ้บ้านเขา ยังเอาแต่นั่งกินนอนกิน จนอ้วนอย่างกับแม่หมู
“ใครว่าข้าไม่ทำอะไรเ้าค่ะ เมื่อก่อนไม่ใช่ข้าส่งเสี่ยวฝูมาคอยปัดกวาดเช็ดถู หาบน้ำ ผ่าฟืน สารพัดอย่าง แทนลูกสะใภ้คนโปรดหรอกหรือเ้าคะ จะว่าข้าไม่ทำอะไรได้อย่างไร หรือเ้าว่าอย่างไร เหวยเสวี่ยฮวา”
ประโยคหลังหลางกุ้ยตานหันไปถามสตรี ที่ดูจะอายุน้อยกว่านางสองถึงสามปี เป้าหมายที่ทำให้นางเข้ามาในเรือนใหญ่ครั้งนี้
“พี่สะใภ้ ท่านคงมาทวงอาหารมื้อเที่ยง งั้นเดี๋ยวข้าจะยกไปให้เดี๋ยวนี้เ้าค่ะ”
เสียงหวานปานน้ำผึ้งเอื้อนเอ่ยออกมา พร้อมกับรอยยิ้มประจบประแจงของเหวยเสวี่ยฮวา หญิงสาวตั้งท่า จะลุกเข้าไปนำอาหารส่วนของเรือนเล็กออกมาให้
“ข้าไม่ได้มาทวงอาหารที่มีแต่ผักหรอก แต่มาทวงถุงเงินที่เ้าขโมยมา”
“ถุงเงินอะไร” ผู้เฒ่าหม่าเอ่ยถามลูกสะใภ้รอง คิ้วขมวดย่นเข้าหากัน โดยปกติหากไม่มีเื่อะไรหนักหนา นางก็ไม่เหยียบเข้ามาในเรือนหลังนี้หรอก
“ไม่มีอะไรหรอกเ้าค่ะท่านพ่อ พี่สะใภ้คงเข้าใจผิดไป”
เหวยเสวี่ยฮวา รีบหันไปตอบพ่อสามี แต่สีหน้าของนางเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
หลางกุ้ยตานเบะปาก เบื่อท่าทางใสซื่ออ่อนหวานของสตรีตรงหน้าเต็มทน จนไม่อยากจะทนมองอีกต่อไป รีบแบมือยื่นออกไปข้างหน้า
“คืนถุงเงินมาให้ข้า”
“ถุงเงินอะไรเ้าค่ะ” เหวยเสวี่ยฮวายังตีหน้าใสซื่อ
“ถุงเงิน ที่เ้าเข้าไปขโมยมาจากห้องนอนของสามีข้านะสิ”
“เหลวไหล ฮวาเอ๋อร์ จะขโมยเงินพวกเ้าทำไม ในเมื่อสินเดิมของนาง ที่ติดตัวมาก็มี”
หลู่ซื่อออกปากปกป้องลูกสะใภ้คนโปรด เป็ลูกสะใภ้ที่มีสินเดิมติดตัวมามากที่สุด ในบรรดาลูกสะใภ้ทั้งสามคน
“นั่นนะสิเ้าค่ะ นางมีสินเดิมมาก แล้วทำไมถึงยังต้องมาขโมยเงินข้าอีก” หลางกุ้ยตานไม่สน ว่าจะมีใครคอยปกป้องหรือหนุนหลังเหวยซื่อ อย่างไรนางจะต้องได้เงินสามตำลึงของนางคืน
“พี่สะใภ้ท่านอย่ามาใส่ความข้า ข้าไม่เคยขโมยของของใคร” เหวยเสวี่ยฮวาเชิดหน้า ยังคงยืนยันความบริสุทธิ์ของตนเอง
สตรีร่างใหญ่แค่นยิ้ม ขยับกายเข้าหาสตรีร่างเล็ก ทำให้อีกฝ่ายถึงกลับวิ่งไปหลบด้านหลังของสองผู้เฒ่า ที่ยังคงนั่งอยู่
“ไม่เคยขโมยของใครหรือ ถ้าอย่างนั้นกล้าให้ข้าเข้าไปค้นในห้องหรือเปล่า”
“ไม่ได้” เหวยเสวี่ยฮวาสวนขึ้นทันควัน พอเห็นท่านผู้เฒ่าทั้งสองเงยหน้าเหลียวขึ้นมามอง ก็รีบพูดขึ้นมา “ข้าจะรู้ได้อย่างไร ว่าที่พี่สะใภ้อยากเข้าไปในห้องข้า ไม่ใช่เพราะมีนัยแอบแฝง ว่าอยากเข้าไปขโมยเงินของข้าหรือเปล่า”
“จริงของลูกสะใภ้เล็ก” ตาเฒ่าหม่าเห็นด้วย หันขวับกลับมาหรี่ตามองสตรีอวบอ้วนด้วยความไม่พอใจ
“ท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อบอกเห็นอาสะใภ้เล็กเข้าไปในห้องของท่านพ่อ แล้วถุงเงินที่ข้าแอบเอาของท่านแม่ไปซ่อนไว้ใต้หมอนก็หายไปขอรับ”
หม่าเหวินฝู ที่ยืนฟังผู้ใหญ่ถกเถียงกันอยู่นาน จึงตัดสินใจพูดแทรกขึ้นมา
“ไม่จริง” คนที่ถูกกล่าวหาจ้องเด็กชายตาเขียว
“จริง” หลางกุ้ยตานช่วยเด็กชายยืนยันอีกเสียง
“ไม่จริง”
“ก็ข้าบอกว่าจริงอย่างไรละ” สตรีร่างใหญ่ขึ้นเสียงดังกว่าเดิม
ทำให้เหวยเสวี่ยฮวาเกิดบันดาลโทสะ หลงลืมภาพลักษณ์สตรีอ่อนหวานไปชั่วขณะ
“ไม่จริง ท่านพี่หย่งเหรินจะเห็นได้อย่างไร ตอนข้าเข้าไป เขาหลับอยู่”
น้ำเสียงที่เอ่ยออกมา ดังขึ้นพอ ๆ กับสตรีร่างใหญ่ ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปาก รู้ตัวว่าหลงกลอีกฝ่ายเข้าให้แล้ว
“คือ...คือว่า” เหวยเสวี่ยฮวา คิดหาคำแก้ต่างให้ตนเอง
“นั่นปะไร เ้ายอมรับแล้ว ว่าเข้าไปในห้องนอนของคนอื่น คราวนี้จะยอมให้ข้าเข้าไปค้นหาถุงเงินรูปนกยวนยางคู่หรือยัง” หลางกุ้ยตานยกยิ้มมุมปาก ที่ผู้ร้ายหลุดปากสารภาพด้วยตนเอง
...รูปนกยวนยางคู่งั้นหรือ แต่ถุงเงินที่ข้าขโมยมา มันมองเป็รูปอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ...
เหวยเสวี่ยฮวาคิดในใจ พร้อมปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา ต่อให้นางไปเจอถุงเงินแล้วยังไง ในเมื่อนางบอกถุงเงินของนางเป็รูปนกยวนยาง ก็ไม่มีหลักฐานเอาผิดได้ และก็ไม่ต้องสูญเสียเงินสามตำลึงที่ไปขโมยมา
“ได้ ถ้าอยากค้นก็ตามข้ามา”
เหวยเสวี่ยฮวาเดินนำสตรีร่างใหญ่และเด็กชาย เข้าไปในห้องนอนของตนเอง โดยมีสองผู้เฒ่าติดตามเข้ามาคอยสังเกตการณ์ด้วย
เมื่อเข้ามาในห้อง หญิงสาวเ้าของห้อง ก็นำหีบทรัพย์สินมีค่า ที่เหลือน้อยลงไปทุกวัน ออกมาให้ทุกคนได้ดู
“สินเดิมของเ้าเหลือแค่นี้เองหรือ” หลู่ซื่อกล่าวขึ้นมาอย่างผิดหวัง ที่นางฝืนสังขารตามเข้ามา ก็เพราะอยากเห็นสมบัติของลูกสะใภ้คนโปรด ว่าเหลือเท่าไร
“เหลือเท่านี้ละเ้าคะ ท่านพี่เอาของข้าไปเกือบหมด” น้ำเสียงของเหวยฮวา แม้จะยังอ่อนหวาน แต่ก็เจือแววตัดพ้ออยู่ในนั้น จนผู้เฒ่าหม่าจับน้ำเสียงได้
“ก็ที่เสี่ยวจื้อเอาไป ก็เพราะจะนำไปใช้เตรียมสอบจอหงวน เ้าเองก็อย่ามัวเสียดาย หรือหวงเงินทองนักเลย ต่อไปภายหน้าบุตรชายข้าได้เป็ขุนนางใหญ่ เ้าเองไม่ใช่หรือ ที่จะมีหน้ามีตา” หม่าเพ่ยจวินเอ็ดลูกสะใภ้คนโปรดเสียงดุ
“เ้าค่ะ” เหวยซื่อรับคำเสียงอ่อย ๆ ก็เพราะหวังว่าจะได้สามีเป็ขุนนางนี้แหละ นางถึงได้หมดสินเดิมไปจำนวนมาก จนต้องแอบไปขโมยเงินของเด็กชายมากักตุนเอาไว้
หลางกุ้ยตานไม่สนใจสิ่งที่คนทั้งสามพูดคุยกัน นางลงมือค้นหาถุงเงินของนางเอง ก่อนจะพบว่ามันวางอยู่ที่ก้นหีบ จึงได้หยิบขึ้นมา
“ข้าเจอแล้ว” หญิงสาวชูถุงเงินของตนเองให้ทุกคนได้เห็น
หม่าเหวินฝูแอบดีใจ ที่ได้ถุงเงินมา หากท่านแม่ยอมแบ่งให้ไปซื้อยา ตามที่เคยพูดก็คงจะดี
“ไม่ใช่ นั่นมันถุงเงินของข้า”
เหวยเสวี่ยฮวาปรี่เข้าไป จะไปแย่งถุงเงินคืนมา แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้นางเข้าไปแย่งคืนมาได้
“ถุงเงินของข้าต่างหาก จริงหรือไม่ เสี่ยวฝู”
“จริงขอรับ ข้าจำได้” เด็กชายรีบช่วยยืนยันอย่างกระตือรือร้น
“เป็เด็กอย่าเข้ามายุ่งเื่ของผู้ใหญ่” หลู่ซื่อหันมาดุหลานชาย นางไม่สนหรอกว่าลูกสะใภ้เล็กจะขโมยเงินมาจริงหรือเปล่า ขอเพียงให้นางมีเงิน ช่วยสนับสนุนจื้อเอ่อร์ของนาง ให้สอบติดจอหงวนก็พอ
“ข้าได้เงินคืนมาแล้ว ไปกันเถอะ ไปซื้อยาให้พ่อเ้ากัน”
เมื่อได้ของตามที่้าแล้ว หลางกุ้ยตานก็ไม่อยากเสวนากับคนพวกนี้อีก จะว่าหลางกุ้ยตานใจร้ายกับเด็ก ๆ และหม่าหย่าเหรินแล้ว คนในสกุลหม่าทุกคนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากุ้ยตานที่ตายจากโลกนี้ไปเลย คนประเภทนี้อยู่ให้ห่างได้เป็ดีที่สุด
หนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่ กำลังจะเดินออกจากห้องนอน ก็ถูกเ้าของห้องวิ่งเอาตัวเข้ามาขวางเสียก่อน
“ไปไม่ได้ นั่นไม่ใช่ถุงเงินของพี่สะใภ้ ท่านบอกว่าท่านปักเป็รูปนกยวนยางไม่ใช่หรือ แต่ถุงเงินที่ท่านเอาไป เป็ลายที่ข้าปักมั่ว ๆ ไม่ได้เป็รูปอะไรด้วยซ้ำ ท่านพ่อ ท่านแม่ ให้ความเป็ธรรมกับข้าด้วย”
เหวยซื่อหันไปขอความเห็นใจ จากพ่อแม่สามี เชื่อว่าอย่างไร ท่านทั้งสองก็ต้องเข้าข้างนางแน่
“ข้าดูแล้วภาพที่ปักบนถุงเงินนั้น ดูอย่างไรก็ไม่ใช่รูปนกยวนยาง สะใภ้รองคืนถุงเงินให้สะใภ้เล็กไป” หม่าเพ่ยจวินเดินเข้ามายืนข้างลูกสะใภ้คนโปรด
หลางกุ้ยตานยกยิ้ม จากความทรงจำของเ้าของร่าง ทำให้นางเทเงินออกมา ก่อนจะพลิกถุงเงินเอาด้านในออกมาด้านนอก เผยให้เห็นภาพนกยวนยางขนาดเล็ก ที่ยืนเคลียคลอกันอยู่
ตอนที่หลางกุ้ยตานคนเก่า ย้ายเข้ามาอยู่ในสกุลหม่าใหม่ ๆ คิดจะเอาใจสามี โดยการหัดเย็บปัก แต่ว่าพอเอามาทำเป็ถุงใส่เงิน นางดันเย็บผิดด้าน เอารูปนกยวนยางคู่ไว้ด้านใน เอาด้านที่ผิดออกมาไว้ด้านนอก
“เห็นกันชัดเต็มสองตานะเ้าคะ ข้าขอตัวละ...อ้อ...ได้โปรดหลีกทางให้ข้าด้วย ข้าจะรีบไปซื้อยามาให้สามี ถ้าไม่หลีก ระวังข้าจะชนให้หกล้มเอาได้”
ทั้งผู้เฒ่าหม่า ทั้งเหวยเสวี่ยฮวา ต่างพากันจำใจหลีกทางให้สตรีร่างใหญ่กับเด็กชายออกจากห้องนอนไป
พอคล้อยหลัง ผู้เฒ่าหม่าก็ส่ายหน้า หันมาต่อว่าลูกสะใภ้เล็ก
“เ้านี้หนา ทำให้ข้าถูกถอนหงอกแล้วไหมล่ะ”
“ใช่ ไม่ได้เื่ คิดอย่างไร นำถุงเงินที่ขโมยมาออกมาให้นางเห็น คนเป็เ้าของมีหรือจะจำไม่ได้” หลู่ซื่อเองก็เอ่ยสำทับสามีขึ้นมา จากนั้นสองผู้เฒ่าก็กลับออกไปทานอาหารกันต่อ
“หน็อย...กุ้ยตาน ฝากไว้ก่อนเถอะ คราวหน้าข้าจะเอาไปฝังดินเอาไว้ คอยดูสิ ยังจะตามมาเอาคืนได้อีกหรือเปล่า”
กล่าวจบเหวยเสวี่ยฮวา ก็ปั้นหน้ากลับมาทำตัวเรียบร้อย ไปอยู่คอยปรนนิบัติพ่อแม่สามีที่โต๊ะอาหารตามเดิม...
8K
