ย้อนเวลาสู่อดีต

ตอนที่9 : สตรีทบาสเกตบอล (จบ)_______________
"แข่งเฉยๆมันก็ไม่สนุกน่ะสิ...มาพนันกันไหม" เวย์กล่าวขึ้น
"อื้ม! เอาสิ" วิลเลียมก็คิดเหมือนกันว่าถ้าเล่นเฉยๆมันคงไม่สนุก
"งั้นฉันพนัน 100 ดอลลาร์" เวย์กล่าวขึ้นเพื่อให้วิลเลียมหวาดระเเวงว่าตนจะแพ้ เพราะเงิน 100 ดอลลาร์มีค่าเป็นเงินไทยถึง 3,000 บาท แล้วเด็กอายุที่น้อยกว่าเขาจะมีจ่ายได้ยังไง
"ตกลง" แต่วิลเลียมกลับตอบอย่างไม่ลังเล เพราะเงิน 100 ดอลลาร์มันเหมือนเป็นแค่เศษเงินที่เขาได้จากการขายเกม แล้วยังบัตรที่พ่อให้มาอีก ซึ่งมันไม่มีทางที่เขาจะจ่ายไม่ได้
"หึ! ถ้าแพ้แล้วอย่าเรียกหาแม่ก็แล้วกัน" เวย์กล่าวขึ้น ซึ่งวิลเลียมไม่ได้ตอบกลับไปแต่อย่างได้ แต่เขาเพียงยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยเท่านั่น
"หึแกมีแค่สองคนจะสู้อะไรพวกฉันได้" เวย์กล่าวลอยๆอย่างดูถูก ก่อนจะเดินไปฝั่งตรงข้าม
"เดี๋ยวแกก็รู้" วิลเลียมกล่าวอย่างแผ่วเบา ก่อนที่เวย์จะนำเหรียญออกมา
"หัว" วิลเลียมกล่าว
"ก้อย" เวย์กล่าวพร้อมโยนเหรีญลงพื้นในทันที ซึ่งมันออกก้อย แสดงว่าทีมเวย์มีสิทธิในการเล่นก่อน
ในการเล่นสตรีทบาสนั้นมีระยะเวลาการเล่นสูงสุดคือ 20 นาที หากคะแนนเสมอเมื่อเวลาไปจบแล้ว จะมีแมทพิเศษ (Sudden Death) คือคนที่ทำคะแนนได้ก่อนจะชนะ โดยผู้เล่นจะมีสามคนที่ลงสนาม แต่ทีมของวิลเลียมมีแค่สองคนจึงเสียเปรียบเป็นอย่างมาก
"เริ่ม!" เมื่อคนผิวสีที่ยืนดูอยู่นอกสนามประกาศให้เริ่ม เวย์จึงเคลื่อนตัวอย่างเพื่อหวังจะผ่านวิลเลียมและคริสในพริบตา แต่มันไม่เป็นอย่างที่เขาคิด วิลเลียมตัดบอลอย่างรวดเร็วก่อนจะส่งให้คริสชูตเข้าห่วง
ส่วบ!บอลเข้าห่วงในทันที เวย์ได้แต่จิกปากด้วยความหงุดหงิดก่อนที่จะสั่งลูกน้องทั้งสามคนไปรอตั้งรับ
ถึงแม้ว่าคริสจะไม่ถนัดการต่อสู้ แต่คริสนั้นถือเป็นคนที่เก่งด้านกีฬาไม่ว่าจะเป็นการอ่านเกม หรือการชูตลูกเขาทำได้ทุกอย่าง ถึงแม้ออกจะเหนื่อยง่ายไปหน่อย..สามนาทีผ่านไป"นะ...นี่มันอะไรกัน" เวย์ได้แต่เบิกตากว้างกับสิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้ เพราะเขาตามความเร็วของวิลเลียมไม่ทันไม้แต่น้อย ในขณะที่เวย์ตามความเร็ววิลเลียมทัน แต่วิลเลียมก็เร่งความเร็วขึ้นอีกจนเวย์ไม่สามารถตัดบอลจากวิลเลียมได้แม้แต่ครั้งเดียว แล้วยังท่าฉีกหลบที่ดูสวยงามเหมือนสายน้ำนั้นอีก ทั่วทั้งสนามในตอนนี้ต่างอ้าปากค้างและตกตะลึงไปตามๆกัน
"ท่าส่งของหมอนั้นอย่างเฟี้ยวเลยว่ะ!!" เมื่อคนข้างสนามเห็นการส่งลูกกลับหลังโดยไม่หันมองคริสแม้แต่น้อย จึงคิดว่าวิลเลียมคงเป็นนักบาสที่มีชื่อเสียงเป็นแน่
คนใหม่ๆที่ได้ยินข่าวว่า มีการแข่งสตรีทบาสเกิดขึ้น จึงรีบวิ่งเข้ามาดูข้างสนาม จนในตอนนี้ทั่วทั้งสนามกลับเต็มไปด้วยผู้คนมากมายพร้อมเสียงเชียร์อย่างล้นหลาม..เหลือเวลาอีก 30 วินาที"ปิดท้ายเลยแล้วกัน" วิลเลียมกล่าวก่อนจะนำลูกบาสชูตจากด้านหลังแป้นด้วยความชำนาญ
สุดท้ายทีมที่มีเพียงสองคนของวิลเลียมก็ชนะไป โดยทั้งสี่คนในสนามรวมถึงคริสต่างมีเม็ดเหงื่อจนเปียกโชก รวมทั้งสภาพร่างกายในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับคนพึ่งวิ่งมาราธอนมาหมาดๆ แตกต่างจากวิลเลียมที่มีเพียงเหงื่อบริเวณลำคอเพียงเล็กน้อย
"เฮ้!!!!!!!!!!!!!!!!!!""นายหล่อมาก!!!!!""ทั้งสองคนเลยยย!!!!""สุดยอดดดดด!!!!""ท่าของนายเท่มาก!!!""ใครถ่ายคลิปไว้ฉันขอด้วยล่ะ!"
เสียงเชียร์มากมายดังขึ้นหลังจากการแข่งสิ้นสุดลง
"สุดยอดมากเลยวิลเลียม ไม่คิดว่านายจะเล่นบาสเก่งขนาดนี้.." คริสอดชื่นชมเพื่อนสนิทของตนไม่ได้ที่มีสกิลการเล่นบาสถึงขนาดนี้
"ธรรมดาน่ะ นายก็ใช่ย่อยนะคริส" วิลเลียมยักไหล่เล็กน้อยก่อนที่จะไปนั่งข้างๆคริส
"นายชื่อว่าอะไร ฉันเวย์ กราเวล" นั่งได้ไม่นานเวย์เด็กหนุ่มที่เป็นหัวหน้าของคนผิวสีก็เดินมาหาพร้อมเอ่ยถามชื่อ
"วิลเลียม เทรซ์ ส่วนนี่เพื่อนของฉัน คริส วอลเลซ" วิลเลียมลุกไปกระซิบข้างๆหูของเวย์เพื่อบอกชื่อของตน เพียงเพราะไม่ต้องการให้ผู้คนแตกตื่นในนามสกุลของเขา เมื่อเวย์ได้ยินชื่อของวิลเลียมเขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงอย่างช้าๆ ก่อนจะคิดขึ้นว่าตัวเองมันโง่สิ้นดีที่ไปมีเรื่องกับคนในตระกูลเทรซ์
"นี่! เงินที่เราลงพนันกันไว้" เวย์ควักเงินในกระเป๋าของตนจนหมด เเละยื่นให้วิลเลียม
"ฉันไม่รับมันหรอก ขอแค่นายไม่รังแกคนที่อ่อนแอกว่าก็พอ" วิลเลียมส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อปฏิเสธ ซึ่งเวย์ก็คิดได้ว่าสิ่งที่ตนทำมันผิดจริงๆ จึงพาพวกลูกน้องของตนกล่าวขอโทษเด็กหนุ่มผิวขาวทั้งสามคนรวมทั้งวิลเลียมและคริสเช่นกัน
"ขอบคุณนายมากที่ช่วยพวกเราไว้" เด็กหนุ่มผิวขาวทั้งสามคนกล่าวขอบคุณวิลเลียม
"ฉันไม่ได้ช่วยพวกนายหรอก แต่เพียงแค่.....ทำสิ่งที่ถูกต้อง" วิลเลียมกล่าวก่อนที่จะเดินออกจากสนามไป ท่ามกลางความชื่นชมของผู้คนทั่วทั่งสนาม
_______________ฝากติชมด้วยนะคะเราเป็นนักเขียนมือใหม่อาจผิดพลาดบ้างต้องขออภัยด้วยนะคะ????????One comment = Encouragement infinite❣[ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะฮัป]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่9 : สตรีทบาสเกตบอล (จบ)

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลาสู่อดีต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่9 : สตรีทบาสเกตบอล (จบ)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้