พอเซิงเทามาถึง อู๋ซินหยางก็เชิญให้นั่งลง
"มีอะไรจะปรึกษาหรือท่านจอมมาร" เซิงเทา
"ท่านอาเซิงพลังของท่านยังคงติดอยู่่ราชันขั้นปลายมาหลายปีแล้วข้าจึงอยากให้ท่านไปถ้ำที่ซือซงพูดถึงและบำเพ็ญเพียรในถ้ำนั้น" อู๋ซินหยาง
"ท่านจอมมารรู้หรือว่าในนั้นมีอะไร"เซิงเทาทำท่าสงสัย
"ในนั้นมีผลึกปราณระดับสูงมากมายและมีผลท้อจันทราอยู่สองผล ผลท้อจันทรานั้นจะขึ้นอยู่ตรงปลายถ้ำให้ท่านกินตอนระดับพลังเลื่อนขั้นจะทำให้ปราณมารคงที่"อู๋ซินหยางพูดเสียงเรียบ
"ผลึกปราณและผลท้อจันทรางั้นหรือของเ่าั้เป็สิ่งของล้ำค่าทำไมท่านถึงให้ข้าละ" เซิงเทา
"ข้าอยากให้ท่านแข็งแกร่งเพื่อวันหนึ่งมีมารตนอื่นคิดไม่ซื่อหักหลังพวกเรา ท่านได้ต่อสู้กับพวกมันได้"อู๋ซินหยาง
"มีคนทรยศงั้นหรือทำไมท่านไม่สังหารพวกมันเสีย" เซิงเทา
"เป็แค่เื่คาดการณ์นะยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด" อู๋ซินหยาง
"มารตนนั้นเป็ใครให้ข้าจับตาดูมันดีหรือไม่"เซิงเทา
"เื่นี้ข้าจะจัดการเองท่านควรรีบไปบำเพ็ญเพียรเถิดส่วนเื่ของในถ้ำไม่ควรให้ใครรู้หรือรู้น้อยยิ่งดี" อู๋ซินหยาง
"ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านมาก"เซิงเทาลุกขึ้นและทำความเคารพแบบพิธีการ
อู๋ซินหยางลุกขึ้นมาจับแขนเซิงเทา พยุงให้เซิงเทาลุกขึ้นเซิงเทาใกับการแสดงออกที่อู๋ซินหยางไม่เคยทำมาก่อนแต่อู๋ซินหยางไม่สนใจได้แต่ส่งยิ้มไปให้
"ไม่สบายหรือ"เซิงเทาเขาเอะใจั้แ่อีกฝ่ายเรียกเขาว่าท่านอาั้แ่อยู่ในห้องโถงแล้วเพราะั้แ่อู๋ซินหยางได้ขึ้นเป็ผู้นำสูงสุดก็ไม่เคยเรียกเขาแบบนี้อีกเลย
"ข้าสบายดี ข้าแค่นึกถึงวันเก่า ๆ ที่ท่านเลี้ยงดูข้าตอนเด็ก" อู๋ซินหยาง
เซิงเทายิ้ม "ในวัยเด็กท่านช่างซุกซนนัก"
"ถ้าเป็ไปได้ข้าอยากให้ท่านอาเรียกข้าแบบเดิมเรียกท่านจอมมารดูห่างเหินนัก" อู๋ซินหยาง
"เ้าพูดจริงหรือ"เซิงเทาใอีกครั้งเพราะเมื่อก่อนการเอ่ยชื่อตรงๆอีกฝ่ายมักจะไม่ชอบและถึงขนาดปล่อยพลังโจมตีเลยทีเดียว
อู๋ซินหยางยิ้มและไม่ตอบอะไรเซิงเทาได้แต่มองความเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่ายอย่างงุนงง
พอเซิงเทากลับไปแล้ว อู๋ซินหยางนั่งคิดถึงเื่เก่าๆเซิงเทาเป็อีกหนึ่งคนที่อู๋ซินหยางอยากทำดีด้วย เมื่อชาติก่อนนั้นอู๋ซินหยางเป็คนถือยศถือศักดิ์มาก เซิงเทาเคยเรียกชื่อเขาอู๋ซินหยางไม่พอใจจึงได้ตบอีกฝ่ายต่อหน้ามารตนอื่นครั้งที่ห่าวอี้เสนอให้อู๋ซินหยางนำมารไปแย่งชิงคัมภีร์กับพวกเซียนเซิงเทาเข้ามาขัดขวางเพราะไม่อยากให้เสียกำลังพลโดยใช่เหตุแต่เขาก็ไม่ฟังใช้กำลังอัดเซิงเทาจนาเ็สาหัส
วาระสุดท้ายของเซิงเทาคือถูกห่าวอี้ลากไปที่คุกใต้ดินและตัดหัวต่อหน้าอู๋ซินหยาง
ก่อนที่เซิงเทาจะตาย ยังมองมาที่เขาและกล่าวขอโทษด้วยความเ็ปที่ไม่อาจช่วยอู๋ซินหยางได้ภาพเ่าั้ยังชัดเจนจนอู๋ซินหยางน้ำตาซึม
"นี่ท่านเป็ไรอะ"จางลี่เจียงพูดขึ้นเมื่อเห็นอู๋ซินหยางนั่งหลับตาใบหน้าดูโศกเศร้า
"เสียมารยาท"อู๋ซินหยางพูดจบก็ค่อยๆลืมตาขึ้น
"อะไรกันข้ากับเหย้าผิงมาถึงตั้งนานแล้ว เรียกท่านเท่าไหร่ก็ไม่หันมาสักที"จางลี่เจียง
"พูดเหมือนคนปกติแล้วหรือ" อู๋ซินหยาง
"ข้าปรับตัวเก่ง" จางลี่เจียงทำหน้าเชิด
"เลิกทำหน้าอัปลักษณ์สักที มาเข้าเื่คิดออกหรือยังว่าจะจัดการเ้านั่นอย่างไร" อู๋ซินหยาง
"ช่วยเรียกพระเอกของผมดีๆหน่อยซิ เขามีชื่อนะ"จางลี่เจียง
"รีบพูดมาก่อนที่ข้าจะร่ายเวทย์ให้เ้าเป็พังพอน" อู๋ซินหยาง
"ลักพาตัวระหว่างทางและสังหารทิ้งเป็ไง"จางลี่เจียง
"ช่วยขยายความมากกว่านี้" อู๋ซินหยาง
"ก็อีกประมาณหนึ่งเดือนข้างหน้าตระกูลมู่ต้องส่งมู่ซ่งหยวนไปทำความเคารพผู้าุโตระกูลมู่และนำของขวัญไปให้เนื่องในงานฉลองครบรอบอายุ150ปีถ้าผมจำไม่ผิดเพราะมู่ซ่งหยวนจะพบกับนางเอกครั้งแรกในงานและก็ปิ๊งกัน"จางลี่เจียงอธิบาย
"ปิ๊งคืออะไร มันกินได้หรือไม่" เหย้าผิง
"ปิ๊งคือชอบกันไง พึงพอใจกันอะไรยังเงี้ย"จางลี่เจียง
"อืม..ข้าก็รู้สึกปิ๊งเ้าเช่นกัน"เหย้าผิงพูดขึ้นจางลี่เจียงถึงกับหัวเราะ 'เ้านี่คงไม่เข้าใจสินะจางลี่เจียงคิด
"หยุดพูดถึงคำวิปลาสพวกนั้นได้แล้วเ้าคิดว่าข้าควรไปลักพาตัวและสังหารเ้าเด็กนั่นใช่หรือไม่" อู๋ซินหยาง
"ใช่เพราะท่านไม่้าให้การตายของมู่ซ่งหยวนเกี่ยวพันถึงเผ่ามารดังนั้นพวกเราต้องไปลักพาตัวมู่ซ่งหยวน พอปลอดคนก็สังหารเป็ไงแผนข้าดีใช่ไหมล่ะ" จางลี่เจียง
"เป็ความคิดที่ดี ความคิดชั่ว ๆ ต้องยกให้เ้าเสียแล้ว" อู๋ซินหยาง
"เื่ชั่วๆไว้ใจข้าเถอะ...อ๊ะ!เหมือนถูกด่าแน่ใจนะว่าเ้าชมข้า" จางลี่เจียง
"อืม...แล้วแต่เ้าจะคิดเอาเป็ว่าข้าจะส่งอสูรสอดแนมไปคอยจับตาดูเ้านั่นไว้มีการเคลื่อนไหวเราไปกันทันที" อู๋ซินหยางพูดจบก็ลุกขึ้นและเดินจากไป
"เหย้าผิง เ้าว่าข้าโดนจอมมารนั่นด่าไหม"จางลี่เจียง
"ไม่นี่น่า ท่านจอมมารชมเ้านะเ้าเป็คนชั่วช้าจริงๆถึงคิดเื่ชั่วๆแบบนี้ได้" เหย้าผิงยิ้ม
"ข้าว่าคำชมของพวกเ้ามันแปลกๆ ชอบกล"จางลี่เจียง
"เ้าคิดมากแล้ววันนี้ข้าจะพาเ้าไปจับกระต่ายและจะย่างให้กินดีหรือไม่" เหย้าผิง
"ดีข้าอยากกินเนื้อ ข้ากินแต่แอปเปิ้ลกับองุ่นจนเบื่อจะแย่แล้ว"จางลี่เจียง
"เ้าเรียกผิดแล้วผลไม้ที่เ้ากินพวกนั้นเรียกผิงกั่วกับผูเถาต่างหากละ" เหย้าผิง
"มันก็เหมือนกันปะช่างเถอะข้าหิวแล้วไปล่ากระต่ายกัน ที่วังมารไม่มีอาหารสำหรับมนุษย์เลย"จางลี่เจียง
"พวกมารกับอสูรไม่ได้ทำอาหารดังเช่นมนุษย์หรอกบางพวกชอบกินของดิบ บางพวกชอบกินซากเน่า" เหย้าผิง
"และจอมมารละกินแบบไหน" จางลี่เจียง
"ท่านจอมมารไม่กินอาหารหรอก" เหย้าผิง
"ทำไมล่ะ" จางลี่เจียง
"ก็เพราะขั้นพลังอยู่เทวะขั้นปลายไม่จำเป็ต้องกินอาหาร" เหย้าผิง
"อืม...." จางลี่เจียงพยักหน้าเข้าใจ
'แปลว่าระดับขั้นพลังยังคงเหมือนเดิมคือ ปราณ พสุธา นภาราชัน เทวะ และาตัวร้ายอย่างอู๋ซินหยางที่เขาแต่งให้แพ้แค่พระเอกอย่างมู่ซ่งหยวนระดับจึงอยู่สูงกว่าชาวบ้านคือเทวะขั้นปลายเพราะในอนาคตมู่ซ่งหยวนต้องเทพระดับาอู๋ซินหยางจึงพ่ายแพ้และถูกสังหารในที่สุด' จางลี่เจียงคิด
"นี่เ้าฟังข้าอยู่ไหม" เหย้าผิงจับแขน
จางลี่เจียงสะดุ้งนิดหน่อย "ห๊ะ...เ้าว่าอะไร"
"ไม่ฟังจริงๆด้วย" เหย้าผิง
"ข้าขอโทษ ข้าแค่คิดอะไรนิดหน่อยอะ"จางลี่เจียง
"ช่างเถิด เ้าขี่หลังข้า ข้าจะพาออกจากวังไปที่ป่าอสูรพวกเราจะไปจับกระต่ายกัน" เหย้าผิงหันหลังและย่อตัวลงให้จางลี่เจียงขี่หลัง
"เฮ้ย..เดินไปไม่ได้หรอ" จางลี่เจียง
"เดินไปกว่าจะถึง ขึ้นมาข้าไม่พาเ้าตกหรอก"เหย้าผิง
จางลี่เจียงลังเลแต่ก็ยอมขึ้นไปบนหลังของเหย้าพิงและกอดคออีกฝ่ายแน่นก่อนที่เหย้าผิงจะะโขึ้นหลังคาวังมารและะโพาจางลี่เจียงตรงไปยังป่าอสูรท้ายวัง
207
![[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101780_85161997.webp)
![นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738730247_77587199.webp)
