บทที่ 6
ผู้โชคดีคนแรกกับสามีที่หายไป
แสงแรกของวันใหม่สาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเกล็ดที่ปิดไม่สนิทเข้ามาตกกระทบใบหน้าเล็กๆ ของเทพธิดาตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุอยู่บนฟูกแข็งๆเย่ว์ซินในร่างของเด็กห้าขวบขยี้ตาปอยๆ พลางบิดี้เีจนกระดูกลั่น *กร๊อบแกร๊บ*เสียงดังเหมือนกิ่งไม้แห้งหัก
หลังจากได้กินซาลาเปาไส้หมูสับและไก่ย่างครึ่งตัวเมื่อคืนบวกกับการได้นอนพักฟื้นร่างกายอย่างเต็มอิ่มพลังลมปราณที่เหือดแห้งก็เริ่มฟื้นฟูขึ้นมาบ้างเล็กน้อยแม้จะยังไม่ถึงหนึ่งในหมื่นของพลังตบะเดิมแต่มันก็มากพอที่จะทำให้เด็กหญิงตัวซีดเซียวดูมีน้ำมีนวลและมีเรี่ยวแรงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
กู้หยูตื่นก่อนหน้านี้แล้วเขากำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอุปกรณ์ 'ล่าขุมทรัพย์' อยู่ที่มุมห้องถุงกระสอบใบใหญ่สีขาวขุ่นถูกสะบัดฝุ่นออกจนฟุ้งกระจาย ถุงมือผ้าเก่าๆที่นิ้วโป้งขาดถูกวางเตรียมไว้คู่กับหมวกแก๊ปสีซีด
"ตื่นแล้วเหรอเสี่ยวเป่า?" กู้หยูหันมาทักทายด้วยรอยยิ้มสดใสที่สุดเท่าที่เย่ว์ซินเคยเห็นั้แ่มาเข้าร่างนี้"วันนี้เราต้องรีบหน่อยนะ รถเก็บขยะจะมาตอนสายๆถ้าไปช้าเดี๋ยวของดีจะโดนลุงหวังแย่งเก็บไปหมด"
เย่ว์ซินพยักหน้าหงึกหงักนางลุกไปล้างหน้าแปรงฟันที่อ่างล้างจานอย่างรวดเร็ว โดยใช้เกลือถูฟันแทนยาสีฟันที่หมดไปแล้วก่อนจะสวมเสื้อยืดตัวโคร่งที่กู้หยูหามาให้มันเป็เสื้อยืดสกรีนลายการ์ตูนหมีสีเหลืองสดใส แต่เก่าจนสีซีดจางไปมากแล้วทับด้วยกางเกงเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นที่ดูทะมัดทะแมง
"พร้อมรึยัง?" กู้หยูถามพลางยื่นหมวกใบเล็กให้
"พร้อมยิ่งกว่าออกศึกปราบมาร!"เย่ว์ซินตอบเสียงดังฟังชัด นางหยิบโทรศัพท์มือถือจอแตกที่ผ่านการทะลวงเส้นลมปราณจนลื่นปรื๊ด ขึ้นมายัดใส่กระเป๋าเอี๊ยมยีนส์"ไปกันเถอะ
กู้หยู! ข้าััได้ถึงกลิ่นอายของสมบัติล้ำค่าที่รอให้ข้าไปค้นพบ!"
สองพี่น้องเดินจูงมือกันออกจากห้องเช่าซอมซ่อมุ่งหน้าสู่ 'แดนศักดิ์สิทธิ์' แห่งแรกของวันนั่นคือจุดทิ้งขยะรวมของหมู่บ้านจัดสรรหรูหราที่อยู่ห่างออกไปสาม่ตึก
กู้หยูพาน้องสาวลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยแคบๆเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาผู้คนและหมาจรจัดจนกระทั่งมาถึงกำแพงอิฐสีขาวสูงตระหง่านที่กั้นระหว่างความยากจนในสลัมกับความมั่งคั่งของหมู่บ้านคนรวยด้านหลังกำแพงนี้มีถังขยะใบใหญ่สีเขียวเข้มเรียงรายเป็ทิวแถว
"ถึงแล้ว!"กู้หยูชี้มือไปที่ถังขยะ แววตาเป็ประกาย
"นี่แหละแหล่งขุมทรัพย์ชั้นยอด คนรวยๆ แถวนี้ชอบทิ้งของดีๆ บางทีก็มีของเล่นเสื้อผ้า หรือแม้แต่เครื่องใช้ไฟฟ้าที่เสียแค่นิดหน่อยพี่เคยเจอวิทยุที่แค่ถ่านหมดด้วยนะ"
เย่ว์ซินมองกองขยะตรงหน้าด้วยสายตาพิจารณากลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเศษอาหารโชยมาแตะจมูกทำให้นางย่นจมูกเล็กน้อยแต่ด้วยความตระหนักรู้ว่าตอนนี้ตนเองเป็เพียงมนุษย์เดินดินที่ต้องหาเลี้ยงชีพและหาเงินซื้อเป็ดปักกิ่ง นางจึงมองข้ามเื่สุขอนามัยไปชั่วคราว
"เอาล่ะ!เริ่มปฏิบัติการค้นหาคลังสมบัติ!" นางประกาศก้องแล้วเริ่มใช้ไม้เขี่ยถุงดำใบหนึ่งอย่างไม่รังเกียจ
กู้หยูทำหน้าที่เป็'หน่วยคัดแยกและเก็บกวาด'เขาล้วงมือเข้าไปในถังขยะเพื่อดึงขวดพลาสติกและกระดาษลังออกมาส่วนเย่ว์ซินทำหน้าที่เป็ 'ผู้ประเมินราคาอาวุธวิเศษ'นางใช้จิตัั ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดตรวจสอบสิ่งของแต่ละชิ้นที่กู้หยูคุ้ยขึ้นมา
"อันนี้...พลาสติกเกรดต่ำ พลังงานเสื่อมถอย ทิ้งไป!"
"อันนี้...เสื้อไหมพรม ขาดวิ่นเกินเยียวยา ไม่มีค่าพอจะนำไปทอใหม่ ทิ้งไป!"
"โอ๊ะ!หยุดก่อน! อันนี้..."
เย่ว์ซินเบิกตากว้างหยิบกล่องดนตรีไม้เก่าๆ ชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากกองเศษกระดาษมันมีรอยแตกที่ฐานไม้มะฮอกกานี และลานไขด้านล่างก็หักคาอยู่ ดูเผินๆเหมือนขยะที่ไม่มีใคร้า
แต่นางหลับตาลงแตะนิ้วป้อมๆ ไปที่จุดแตกหักััได้ถึงกลไกฟันเฟืองทองเหลืองภายในที่ยังสมบูรณ์อยู่มันแค่มีฝุ่นเข้าไปเกาะจนฟันเฟืองติดขัด
"เก็บไว้!"นางโยนลงถุงกระสอบของกู้หยูอย่างแม่นยำ "อันนี้ข้าซ่อมได้ กลไกภายในของมันยังเปี่ยมไปด้วยพลังงานหากนำไปขัดเกลาเสียใหม่ ย่อมนำไปแลกเปลี่ยนเป็เงินตราได้ไม่น้อย!"
ในขณะที่สองพี่น้องกำลังสนุกสนานกับการคุ้ยขยะ
เย่ว์ซินก็นึกขึ้นได้ถึง 'ภารกิจหลัก' ของการเป็เทพธิดายุค 5G
นางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเอี๊ยมหยิบโทรศัพท์จอแตกออกมา ก่อนนอนเมื่อคืนนางได้บังคับให้กู้หยูใช้โทรศัพท์เครื่องหลักของพี่ใหญ่ที่มีฐานแฟนคลับจากเมื่อวาน โพสต์ข้อความทิ้งไว้ว่า 'พรุ่งนี้เช้าข้าจะย้ายไปประทับที่ตำหนักใหม่ในชื่อช่อง เทพธิดาน้อยร้อยศพจงตามไปชาบูข้าซะเหล่าไพร่ฟ้า!' พร้อมแนบลิงก์ช่องใหม่เสร็จสรรพ
ด้วยความไวรัลจากคลิปแฉป้าจางที่ถูกแชร์ไปทั่วข้ามคืนทำให้ผู้คนนับพันตั้งตารอคอยการเปิดตัวช่องใหม่ของเด็กน้อยปากแจ๋วคนนี้
[ห้องสตรีมสด:เทพธิดาน้อยร้อยศพ กำลังถ่ายทอดสด]
"อรุณสวัสดิ์เหล่าไพร่ฟ้าหน้าใสทั้งหลาย!"เย่ว์ซินทักทายหน้ากล้องด้วยน้ำเสียงสดใส (ที่ฟังสลับกับความหยิ่งผยอง)"วันนี้ข้า... เทพธิดาน้อยร้อยศพ พาพวกเ้ามาทัวร์อาณาจักรของข้า...กองขยะทองคำแห่งความหวัง!"
ยอดคนดูเริ่มขยับขึ้นอย่างรวดเร็วจากหลักสิบเป็หลักร้อย ภายในเวลาไม่กี่นาทีแฟนคลับที่ตามมาจากลิงก์เมื่อคืนเริ่มทยอยเข้ามารายงานตัว
[แมวส้มชอบนอน]:ตามมาแล้วลูกพี่! นึกว่าจะหาไม่เจอซะแล้ว ตื่นเช้าจังวันนี้มาธีมคนเก็บขยะเหรอเนี่ย?
[สาวออฟฟิศผู้โดดเดี่ยว]:ตามมาจากคลิปด่าป้าจางค่ะ! โห... น้องลำบากขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมตัวแค่นี้ต้องมาคุ้ยขยะด้วย?พ่อแม่ไปไหนหมด?
[เกรียนคีย์บอร์ดเบอร์วัน]:สร้างภาพรึเปล่า? เสื้อผ้าก็ดูไม่ได้สกปรกขนาดนั้นนี่นาทำเป็มาคุ้ยขยะเรียกเรตติ้งขอทานออนไลน์ล่ะสิ!
เย่ว์ซินอ่านคอมเมนต์บรรทัดสุดท้ายแล้วคิ้วกระตุกกึก!
"เ้าเกรียนคีย์บอร์ดเบอร์วัน!"เย่ว์ซินชี้หน้ากล้อง
ด่ากราดทันทีไม่มีการรักษาน้ำใจ"ข้าเสื้อผ้าไม่สกปรกเพราะข้าเป็เทพธิดาที่รักความสะอาด! ข้าอาบน้ำทุกวันไม่เหมือนเ้าที่วันๆเอาแต่นั่งหมกตัวอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์จนกลิ่นเต่าเหม็นเปรี้ยวทะลุจอกระจายมาถึงนี่!ไม่อาบน้ำมาสามชาติเศษแล้วล่ะสิ! อย่ามากล่าวหาข้าสุ่มสี่สุ่มห้า เดี๋ยวข้าจะสาปให้เ้าเป็ริดสีดวงทวารอักเสบเรื้อรังซะเลยนี่!"
[เกรียนคีย์บอร์ดเบอร์วัน]:...!!! (เงียบกริบไปทันที)
[ผู้หลงทางในดงเผือก]:5555555 โดนไปดอกแรก! น้องฟาดแต่เช้าเลย! ปากแจ๋วไม่เปลี่ยน!
[สายมูตัวแม่]:สาปได้ครีเอทมากค่ะลูก! ริดสีดวงอักเสบเรื้อรัง โอ๊ยยย แค่คิดก็เจ็บแทนแล้ว!
เย่ว์ซินสะบัดผมสั้นๆของตัวเองอย่างเริ่ดเชิด หันกลับไปสนใจกองขยะต่อแต่ยังคงถือโทรศัพท์ไลฟ์สดให้เห็นบรรยากาศการทำงานกู้หยูที่อยู่ข้างหลังก็ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขยันขันแข็งไม่ได้สนใจกล้องเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาชินกับความแปลกประหลาดของน้องสาวเสียแล้ว
ทันใดนั้นท่ามกลางคอมเมนต์ที่กำลังขำขันกับความปากแจ๋วมีคอมเมนต์หนึ่งเด้งขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีแดงสด
บ่งบอกว่าเป็ผู้ใช้ระดับ VIPที่เติมเงินเยอะ สะดุดตาเย่ว์ซินเข้า
อย่างจัง
[คุณนายเหอ]:น้องจ๊ะ... ป้าดูคลิปหนูเมื่อวานที่หนูทายเื่ครอบครัวป้าจางได้แม่นยำมากป้าเลยกดตามลิงก์มา... หนูดูดวงเป็จริงๆ ใช่ไหม? ป้ามีเื่ทุกข์ใจแสนสาหัสสามีป้าหายตัวไปสามวันแล้ว ติดต่อไม่ได้เลย โทรไปก็ปิดเครื่องป้ากลัวว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุหรือโดนอุ้มไป... หนูช่วยดูให้ป้าหน่อยได้ไหมจ๊ะป้ายินดีจ่ายค่าครูไม่อั้นเลย!
เย่ว์ซินอ่านข้อความนั้นจบนางหยุดมือที่กำลังเขี่ยขยะ แล้วหันขวับมามองกล้องทันที
"สามีหายไปสามวัน?"
นางจ้องมองรูปโปรไฟล์ของ[คุณนายเหอ] ซึ่งเป็รูปผู้หญิงวัยกลางคนหน้าตาสะสวยสวมแว่นตากรอบทองและสร้อยไข่มุกเม็ดโต ดูมีฐานะมั่งคั่ง แต่แววตาในรูปกลับดูอมทุกข์อย่างประหลาด
ในชั่วพริบตา...จิตััแห่งเทพธิดาเย่ว์ซินที่ซ่อนเร้นอยู่ในส่วนลึกก็ทำงาน
นางไม่ได้มีตาทิพย์ที่เห็นอนาคตแบบในหนังแต่นางมี 'เนตร์'ที่สามารถมองเห็น 'ร่องรอยกรรม' และ 'กลิ่นอาย' ที่ติดตัวมากับบุคคลได้และแม้จะเป็เพียงรูปภาพโปรไฟล์ดิจิทัลแต่กระแสจิตที่ส่งผ่านมาพร้อมกับความทุกข์ใจของเ้าของบัญชีก็ทำให้นางััได้ถึงกลิ่นอายบางอย่าง...
มันไม่ใช่กลิ่นอายของความตายไม่ใช่กลิ่นอายของอุบัติเหตุ หรือการถูกทำร้าย...
แต่มันคือกลิ่นอายของความมัวเมากลิ่นของความหลงใหล กลิ่นของความหรูหรา และ... กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่ฉุนกึก!
"ป้าเหอ..."เย่ว์ซินเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่กังวานก้อง"หยุดบีบน้ำตาแล้วฟังข้าให้ดี สามีป้าไม่ได้หายไปไหนหรอกเขายังมีชีวิตอยู่ครบสามสิบสองประการ และที่สำคัญ... เขากำลัง 'สนุก' จนลืมทางกลับบ้านอยู่ต่างหาก!"
คอมเมนต์ในช่องแชทหยุดชะงักผู้คนนับพันต่างกลั้นหายใจรอฟังคำทำนายเบื้องลึกเื้ัของเด็กน้อยปากแจ๋ว
ที่กำลังจะเปิดโปงความลับอันดำมืดของครอบครัวเศรษฐีให้สั่นะเืวงการอีกครั้ง!
3K
