บทที่ 14
ทะลวงระดับปรมาจารย์
หลังจากที่เคล็ดวิชาทั้งหมดมีระดับเพิ่มขึ้น มันก็เป็อย่างที่สวีหยางคิดเอาไว้จริง
ความรวดเร็วในการเพิ่มขึ้นของลมปราณภายในร่างกายนั้นยิ่งเพิ่มสูงขึ้น การโคจรพร้อมกันของเคล็ดวิชาถึงเจ็ดเคล็ดวิชาที่สำเร็จไปถึงขั้นสิบพร้อมกัน ความรวดเร็วในการขัดเกลาลมปราณภายในร่างกายนั้นสูงอย่างน่าเหลือเชื่อ
เพียงแค่ห้าวันหลังจากนั้นสวีหยางก็ทะลวงเข้าสู่ระดับปราณโลหิตขั้นสิบ
สวีหยางที่ทะลวงสู่ระดับปราณโลหิตขั้นสิบแล้วยังคงใช้ชีวิตปกติของตนเองต่อไป จนกระทั่งผ่านไปอีกสิบวัน ร่างกายของเขาทั้งหมดก็บังเกิดการเปลี่ยนแปลง
ในวันที่ร่างกายสวีหยางเกิดการเปลี่ยนแปลงกำลังจะทะลวงเข้าสู่ระดับถัดไป นั้นเป็่ที่ราชวงศ์ต้าเหยียนเข้า่สู่ท้ายปีพอดีทำให้อากาศเย็นเป็พิเศษ ั้แ่เมื่อหลายวันก่อนเมืองไป๋สือแห่งนี้หิมะแรกของปีก็เริ่มตกลงมาแล้ว นี่ทำให้ในยามนี้ภายในเมืองไป๋สือเต็มไปด้วยทัศนียภาพที่ถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลน
แม้ว่าเมืองไป๋สือจะเข้าสู่่หน้าหนาวแล้ว แต่ผู้คนภายในเมืองก็ยังคงออกมาเดินบนถนนอย่างหนาแน่น
ในอาณาเขตทางเขตตะวันออกของเมืองไป๋สือ เก้าอี้หวายตัวเดิมลานบ้านแห่งเดิมและใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิม ร่างในอาภรณ์สีขาวยังคงเอนกายนอนอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้น
ภายในลานบ้านแห่งนี้เต็มไปด้วยหิมะสีขาวโพลนทับถมกันจนเต็มลานบ้าน มีเพียงแค่บริเวณตำแหน่งใกล้ๆเก้าอี้ตัวนั้นเท่านั้นที่ไม่มีหิมะอยู่เลย
เพราะยามที่หิมะโปรยปรายลงมาตกกระทบเข้าสู่จุดนั้น พวกมันจะโดนปราณโลหิตที่ทรงพลังที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของสวีหยางเผาผลาญจนสลายหายไป
ปราณโลหิตพวกนี้สวีหยางไม่ได้เจาะจงในการปลดปล่อยออกมาเพื่อทำลายหิมะ พวกมันก็เป็เพียงแค่เศษเสี้ยวปราณโลหิตที่แผ่ซ่านออกมา เพราะเคล็ดวิชาภายในร่างกายของเขากำลังโคจรฝึกฝนในยามที่หลับใหลก็เท่านั้น
ต่อให้มานอนหลับอยู่ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นด้านนอกด้วยเสื้อผ้าปกติเช่นนี้ สวีหยางก็ไม่ได้สะทกสะท้านอันใด เป็เพราะว่าร่างกายของผู้ฝึกยุทธ์ในระดับเขา ความหนาวเย็นแทบจะไม่ส่งผลอันใดกับเขาแล้ว
และในเวลานี้เองทั่วทั้งร่างของสวีหยางที่นอนอยู่บนเก้าอี้ก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง เปลือกตาที่กำลังปิดอยู่ของเขาค่อยๆเปิดขึ้นอย่างช้าๆ
ทั่วทั้งร่างกายของสวีหยางบังเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน เหมือนกับพลังที่สะสมมายาวนานกำลังะเิออกมาในครั้งเดียวเพื่อทะลวงประตูบานนั้น กระดูกทั่วทั้งร่างกายส่งเสียงดังลั่นราวกับฟ้าผ่า ปราณโลหิตทั่วทั้งร่างกายเดือดพล่าน หมอกสีแดงจางๆที่เริ่มมีสีเข้มขึ้นเรื่อยๆพวกมันเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากิัของเขา ทำให้บรรยากาศรอบๆเต็มไปด้วยแรงกดดัน
แรงกดดันพวกนั้นยิ่งนานระยะของมันยิ่งขยายออกไปเรื่อยๆ พริบตาเดียวก็ปกคลุมไปทั่วทั้งลานเรือน จนกระทั่งระยะของแรงกดดันของปราณโลหิตที่ทรงพลังมีท่าทีที่กำลังจะขยายออกไปนอกเรือนพัก สวีหยางก็ได้ใช้พลังทั่วทั้งร่างกายเก็บซ่อนแรงกดดันพวกนั้นกลับมา
พริบตานั้นทั่วทั้งลานเรือนก็กลับเข้าสู่ความเงียบงัน สวีหยางสภาพของเขากลับมาเป็ปกติเหมือนก่อนหน้านี้
ภายนอกเหมือนกับว่าไม่มีอันใดเปลี่ยนแปลง ทว่าภายในร่างกายของเขากลับไม่ได้เป็เช่นนั้น เพราะว่าในตอนนี้เขาทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์แล้ว
ั้แ่วันที่เขาลืมตาตื่นมาที่โลกใบนี้ตอนนี้ก็ครบห้าเดือนแล้ว สวีหยางใช้เวลาเพียงแค่ 5 เดือนในการทะลวงจากคนที่สูญเสียวรยุทธเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ ความรวดเร็วในการฝึกฝนเช่นนี้เรียกว่าท้าทาย์ยิ่ง
ต่อให้เป็พวกผู้ฝึกยุทธ์ที่มีพร์เพียงใด ก็เกรงว่าจะคงไม่มีผู้ใดที่สามารถฝึกฝนจากไร้ซึ่งขอบเขตยุทธ์ทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ได้ในระยะเวลา 5 เดือนอย่างแน่นอน
สวีหยางค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้หวาย จากนั้นเขาก็เริ่มสำรวจการเปลี่ยนแปลงร่างกายของตนเอง
แม้ว่าร่างกายด้านนอกเหมือนว่าเขาจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทว่าภายในร่างกายราวกับเปลี่ยนแปลงราวเกิดใหม่
ระดับแรกของผู้ฝึกยุทธ์อย่าง หลอมกายา คือการใช้เคล็ดวิชาขัดเกลาอวัยวะภายในและภายนอก ทำให้สามารถเรือนกายบังเกิดการเปลี่ยนแปลงมีความแข็งแกร่งเหนืุ์ธรรมดา
ส่วนเมื่อทะลวงเข้าสู่ระดับสองของผู้ฝึกยุทธ์ ปราณโลหิต พวกเขาสามารถชักนำลมปราณภายในร่างกายจุดโลหิตเป็เชื้อเพลิงเผาผลาญ ทำให้เกิดสิ่งที่เรียกว่าลมปราณภายนอกสามารถแสดงออกมาให้มองเห็น และลมปราณที่แสดงออกมาก็คือปราณโลหิตที่เป็สัญลักษณ์ของผู้ฝึกยุทธ์ระดับปราณโลหิต
ส่วนการทะลวงเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์การเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายที่เกิดขึ้น เรียกได้ว่าแปลกประหลาดเป็อย่างมาก
ในวินาทีที่สวีหยางทะลวงเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ที่ผู้คนเรียกขานกัน เขารู้สึกว่าทั้งกล้ามเนื้อและอวัยวะทั่วทั้งร่างกายขยายใหญ่ขึ้น แน่นอนว่าคำว่าขยายใหญ่ขึ้นมันไม่ใช่ในรูปลักษณ์ของขนาด แต่ทั่วทั้งร่างกายของเขาเหมือนกับว่าจะเปลี่ยนแปลงจากบ่อน้ำกลายเป็ทะเลสาป
ปราณโลหิตที่สะสมอยู่ภายในร่างกายก็เพิ่มทะลวงขึ้นอย่างมหาศาล ไม่เพียงแค่นั้นประสาทััของเขาที่รวดเร็วอยู่แล้วยังเฉียบคมมากขึ้น มันเฉียบคมเสียจนสวีหยางเริ่มััได้ถึงพลังที่หมุนเวียนอยู่ภายในฟ้าดินแห่งนี้
ถ้าเกิดว่าสวีหยางเข้าใจไม่ผิด พลังปริศนาที่เขาััได้หลังจากที่ทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ก็ไม่สามารถบังคับนำมันเข้าสู่ร่างกายได้ มันคงจะเป็สิ่งทีผู้คนเรียกว่า ปราณิญญา
แม้ว่าเื่ของเส้นทางแห่งการฝึกตนจะอยู่ห่างไกลมากสำหรับคนภายในเมืองเล็กๆอย่างเมืองไป๋สือ แต่ก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่รู้อะไรเลย
อย่างเช่น ปราณิญญา ผู้คนบอกว่าที่ผู้บำเพ็ญกลายเป็ผู้บำเพ็ญได้ ก็เพราะพลังที่พวกเขาคือปราณิญญา
ปราณิญญาพวกนี้หมุนเวียนอยู่ภายในฟ้าดิน ไม่ใช่พลังลมปราณที่กำเนิดขึ้นจากภายในร่างกายของผู้ฝึกยุทธ์
ถ้าเกิดจะให้เปรียบเทียบลมปราณที่กำเนิดภายในร่างกายของผู้ฝึกยุทธ์ คือพลังที่ผู้ฝึกยุทธ์ขัดเกลาร่างกายด้วยเคล็ดวิชาไปจนถึงระดับที่สามารถขับเคลื่อนโลหิตให้เป็เชื้อเพลิง ปรากฏเป็ลมปราณภายนอกที่แสดงออกมาของผู้ฝึกยุทธ์ แต่สำหรับผู้บำเพ็ญพลังของพวกเขากับเป็พลังฟ้าดินแห่งนี้
เพราะแบบนั้นทันทีที่สวีหยางก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ นอกจากลมปราณภายในร่างกายของเขาที่เปลี่ยนไปอย่างมหาศาลแล้ว สิ่งที่ได้รับมาอีกอย่างก็คือร่างกายที่สามารถััได้ถึงปราณิญญาแห่งฟ้าดิน
ดูเหมือนว่าเื่ที่ผู้คนมากมายจะพูดกันว่า เหนือกว่าระดับปรมาจารย์คือเส้นทางแห่งการบำเพ็ญจะไม่ใช่เื่โกหก
เพราะว่าทันทีที่เขาก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ การที่ร่างกายเริ่มััได้ถึงปราณิญญาแห่งฟ้าดิน นี่ก็บ่งบอกให้ล่วงรู้ว่าเขากำลังเข้าใกล้เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรมากขึ้นอีกระดับแล้ว
เพียงแต่ว่าสวีหยางเองไม่มีความรู้เกี่ยวเส้นทางแห่งการบำเพ็ญที่เหนือกว่าระดับปรมาจารย์ ทุกวันนี้การที่ระดับของเขาระดับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนมาถึงระดับปรมาจารย์ได้อย่างไรก็ต้องขอบคุณระบบ
เพราะในการนอนแต่ละครั้งของเขา ทันทีที่เขาตื่นมาเขาก็จะได้รับประสบการณ์ความเข้าใจเกี่ยวกับการฝึกฝนของเคล็ดวิชาต่างๆที่เขามี ทำให้ต่อให้เขาจะไม่มีความรู้ในด้านการฝึกฝนก็ยังสามารถทะลวงระดับได้เรื่อยๆ
ส่วนเกี่ยวกับเื่เส้นทางหลังจากที่ไปถึงระดับปรมาจารย์ จะสามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญได้หรือไม่สวีหยางไม่รู้เลย เื่นี้คงจะต้องให้ถึงเวลานั้นก่อน
สวีหยางจึงเลิกคิดเกี่ยวกับเื่นี้ไปก่อน เพราะถึงอย่างไรวันนี้ก็ถือเป็วันดีที่เขาทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ได้สำเร็จ ไม่ควรมาใช้ความคิดให้ปวดหัวเช่นนี้เพราะแบบนั้นเขาจึงมีความคิดอยากจะฉลองการทะลวงระดับของตนเองสักนิด
นี่จึงทำให้สวีหยางเดินทางไปซื้อสุราที่ร้านของเถ้าแก่เนี้ยมู่ หลังจากนั้นก็ไปซื้ออาหารจากภัตตาคารที่มีชื่อเสียงของเมืองไป๋สือแล้วก็จะนำกลับมากินที่บ้าน
ทว่าคิดไม่ถึงว่าการที่เขาออกไปซื้อสุรากับอาหารได้ไม่นาน เมื่อเดินทางกลับมาถึงบ้านก็พบว่าภายในลานบ้านของเขากับมีเสียงพูดคุยดังลอดออกมา
ทันทีััได้ว่ามีคนอยู่ภายในลานบ้านของตนเอง คิ้วของสวีหยางก็ขมวดเข้าหากันในทันที
บัดนี้ภายในลานบ้านมือปราบฉกรรจ์ใบหน้าหยาบกร้านสองคนที่สวมใส่ชุดของกองมือปราบ กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะหินกลางลานบ้าน ต่างคนต่างกำลังยกน้ำชาขึ้นดื่มและพูดคุยกันอย่างผ่อนคลาย ไม่เพียงเท่านั้นบนโต๊ะยังมีขนมกินเล่นสองสามชนิดที่สวีหยางซื้อเก็บเอาไว้ภายในห้องครัว กับถูกนำมาวางกองเอาไว้บนโต๊ะให้พวกมันคอยหยิบโยนเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเพลิดเพลิน ท่าทางเช่นนี้เป็เ้าของบ้านเสียยิ่งกว่าเ้าของบ้านตัวจริงเสียอีก
เมื่อก้าวเข้ามาแล้วเห็นภาพนี้ ดวงตาทั้งสองข้างของสวีหยางก็หรี่เล็กลงจับจ้องเขม็งไปที่ร่างของมือปราบทั้งสองคนนั้น
เมื่อััได้ถึงเสียงการเคลื่อนไหวจากด้านหลัง เสียงพูดคุยของมือปราบทั้งสองหยุดชะงักลงพวกมันหันมามองด้านหลังเมื่อพบเห็นว่าสวีหยางกลับมาแล้วมุมปากของมันก็เผยรอยยิ้มออกมาแล้วเอ่ยทักทาย “สวีหยางสบายดีหรือไม่พวกข้ามาเยี่ยมเ้า”
273
