รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ภายในเครื่องบินที่กำลังมุ่งหน้าไปยังอเมริกา อาร์ทก็ยังไม่ได้พักผ่อนเช่นเดิม พวกเขาจะต้องวางแผนการทุกอย่างเอาไว้ให้รัดกุมที่สุด พร้อมกับเช็กอาวุธทุกอย่างให้พร้อมใช้งานได้ตลอดเวลา พวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเตรียมการต่างๆ ส่วนเวลาพักผ่อนก็มีเหลืออยู่ราวๆ 2 ชั่วโมงเท่านั้น รวมเวลาบินทั้งหมด เพียงแค่ 6 ชั่วโมงปลายๆเท่านั้น ในระหว่างที่กลุ่มของอาร์ทกำลังพักผ่อน และใกล้ที่จะเดินทางถึงอเมริกานั้นเอง มันเป็นเวลาเดียวกันกับทางไทยที่เป็นเวลาแปดโมงครึ่งพอดี มันเป็นเวลานัดของสองสาวอย่างแอมและน้ำทิพย์ พวกเขานัดเจอกันที่ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง และมันก็เป็นร้านประจำของพวกเธอมานมนาน “..เถ้าแก่คะ เอาเหมือนเดิมนะคะ วันนี้เอาชุดใหญ่ไฟกะพริบมาเลย เพราะน่าจะอยู่กันยาว” น้ำทิพย์กล่าวสั่งอาหาร และเครื่องดื่มกับเถ้าแก่ร้าน แน่นอนว่าเถ้าแก่ก็รู้จักพวกเธอ และตอบกลับอย่างเป็นกันเอง ก่อนที่ทั้งสองจะตรงไปยังที่นั่งประจำของพวกเธอทันที“นานๆจะได้หยุดกันสักทีหนึ่งเนอะ วันเสาร์สบายๆอย่างนี้..” แอมกล่าวออกมาหลังจากที่นั่งลงไปบนโซฟา วันนี้เป็นหยุดของบริษัทอยู่แล้ว แต่เมื่อก่อนเงินเดือนของพวกเธอไม่ได้สูงขนาดนี้เลยต้องทำโอทีเพิ่มเติมอยู่ตลอดเวลา เมื่อได้ทั้งเลื่อนตำแหน่ง และเงินเดือนด้วยแล้วก็เลยหาโอกาสพักผ่อนบ้าง อีกอย่างวันนี้พวกเธอนัดกันมาวางแผนตอบโต้ยัยดาวอดีตเพื่อนรักด้วยอีกด้วย“แอม.. ฉันมีเรื่องจะบอกแกน่ะ..” จู่น้ำทิพย์ก็พูดขึ้นมาดื้อๆ แอมที่ได้ยินอย่างนั้นเธอก็ขมวดคิ้วสงสัย“หื้ออ.. เรื่องอะไรเหรอ ..” แอมถาม น้ำทิพย์เมื่อถึงเวลาจะพูดออกไปเธอก็เหมือนต้องใช้เวลาทำใจ และแสดงอาการล่อกแล่กอย่างชัดเจน มันก็ยิ่งทำให้แอมยิ่งสงสัยเขาไปอีก“คือ... คือว่า...” น้ำทิพย์หันซ้ายหันขวาอีกรอบ เธอก็ยังอ้ำๆอึ้งๆอยู่อย่างนั้น“คืออยู่ได้.. รีบๆพูดมาได้แล้วน่า คนรอฟังมันทรมานนะ... ทำอย่างกับเป็นเรื่องที่แกแอบออกไปแซ่บกับใครสักหน่อย เห้อ..” แอมกล่าวออกมาอย่างหัวเสีย มันยังมีอีกหลายเรื่องที่เธอจะต้องใช้ความคิด ไหนจะเรื่องของงานไหนจะเรื่องของอาร์ทอีก นับว่าการรอฟังเพื่อนกล่าวอะไรก็ไม่รู้มันก็ยิ่งคาใจ“ฉันชอบนายปาร์ค.. แล้วก็..เกือบแอบแซ่บกันแล้วด้วย..” น้ำทิพย์กล่าวออกมาอย่างเขินๆ เธอถึงขั้นหลับตาพูดเลยทีเดียว และด้วยสัญญาที่มีอะไรจะบอกเพื่อนมันก็ทำให้เธอจำใจต้องบอกแอมเป็นคนแรก“อื้ม.. นึกว่าเรื่องอะไร โถ้เอ่ย ไอ้เราก็กะว่าจะได้ฟังเรื่องอื่นเสียอีก..” แอมกล่าวออกมาด้วยอาการที่ไม่สะทกสะท้านใดๆเลย น้ำทิพย์ที่เห็นอย่างนั้นก็ได้สงสัยกลับไปบ้าง เธอทำหน้าตาที่เหมือนอยากจะรู้คำตอบ แอมที่เห็นเพื่อนทำหน้าอย่างนั้น เธอก็ยิ้มออกมาก่อนจะกล่าวต่อ“น้ำหวานน่ะ หวานมันเล่าให้ฉันฟังตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว.. แล้วเป็นไงล่ะ ทำไมถึงไปตกหลุมรักเขาได้ล่ะ ไหนมาเล่าหน่อยซิ..” แอมกล่าวออกมาอย่างสนอกสนใจ มันเล่นเอาน้ำทิพย์แอบเซ็งไปเลยทีเดียว“ยัยหวานอีกแล้วเหรอ.. เมื่อคืนสงสัยจะลงโทษน้อยเกินไป หือๆ .. ทีแกยังไม่ได้เล่าเลย เรื่องนายอาร์ทน่ะ ยังไง? ตอนนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ กับเขาน่ะ..” น้ำทิพย์สวนกลับในทันที ทั้งสองเอาแต่จ้องมองกันราวจะกินเลือดกินเนื้อ ไม่มีใครยอมเล่าเรื่องของตัวเองก่อนเลย แต่จู่ๆเสียงปริศนาก็ดังขึ้นมาใกล้ๆ“อู้วๆๆ บังเอิญจัง เหมือนได้ยินเรื่องดีๆมาด้วยล่ะวันนี้..” ริสาที่หายหน้าหายตาไปนานจู่ๆเธอก็ปรากฏตัวแล้วก็พูดขึ้น และแน่นอนว่าเธอก็นั่งลงที่นั่งที่ยังว่างอยู่ แล้วก็พูดซ้ำๆว่า ‘ยังไง?’ ซ้ำๆพร้อมกับทำตาปริบๆ ทั้งสองตกใจเล็กน้อยที่รุ่นพี่ริสามา แล้วดันมารู้เรื่องความรักของพวกเธอเข้าให้อีก แต่ในระหว่างที่ทั้งสองเขินอายกันอยู่นั้นเอง น้ำทิพย์ที่ได้คิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็กล่าวออกมากับทุกคน“..จริงซิ..เมื่อคืน..อื้ม... ก่อนที่ปาร์คเขาจะออกไป เขาเหมือนบอกประมาณว่าเขาเป็นทหารของสหประชาชาติอะไรสักอย่าง แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่า เขาบอกกับฉันว่านายอาร์ทถูกจับตัวไปหรืออะไรนี่แหละ แล้วเขาก็กำลังจะไปช่วย เธอรู้เรื่องอะไรบ้างไหมแอม..” น้ำทิพย์กล่าวถามออกมา เพราะเธอมัวแต่ไปโฟกัสเรื่องของปาร์คมากเกินไป จนเผลอลืมไปว่าปาร์คเขาพูดเรื่องนี้ด้วยนี่นา“ห๊ะ!!.. เธอรู้แล้วเหรอว่าเขาเป็นทหารของสหประชาชาติน่ะ.. อื้ม อาร์ทเขาเป็นหัวหน้าหน่วยน่ะ อาร์ทบอกกับฉันว่าความลับของเขาถ้าคนยิ่งรู้ก็ยิ่งจะเป็นอันตรายกับคนที่รู้ไปด้วย ฉันไม่คิดว่าแกจะรู้ เลยไม่ได้บอกออกไป.. อย่าโทษฉัน เรื่องนี้มันเป็นความลับของนายอาร์ทไม่ใช่ของฉัน..” แอมกล่าว“..อย่างนี้นี่เอง.. ฉันเข้าใจละ ว่าทำไมกฤษณ์ถึงบอกไม่ได้ว่าหัวหน้าของเขาเป็นใคร.. คนใกล้ตัวนี่เอง เหมือนว่าตอนนี้แฟนพี่เองก็เป็นคนของสหประชาชาตินะ แต่ยังไม่ได้เข้าหน่วยตรงๆเลย เขาบอกว่าจะต้องไปฝึกซ้อมตามโปรแกรมของทหารก่อน ไม่อย่างนั้นนอกจากจะสื่อสารไม่รู้เรื่องแล้ว ยังเอาตัวรอดจากเหตุฉุกเฉินได้ยาก..” ริสากล่าวเสริม วันนี้นับว่าคุ้มจริงๆที่เธอบังเอิญมาที่นี่ ได้รู้อะไรหลายๆเรื่อง“อย่างนั้นเหรอ.. แล้วปาร์คเขาต้องไปช่วยนายอาร์ทซินะ จะปลอดภัยหรือเปล่านะ..” น้ำทิพย์ทำหน้าเศร้าลงเล็กน้อย คนที่ทำให้หัวใจเธอเต้นตึกตักที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน หรือทำอะไร ปลอดภัยดีไหม มันทำให้เธออยู่อย่างไม่เป็นสุข“นั่นซินะ นายอาร์ทก็เหมือนกัน..” แอมก็เป็นไปด้วยอีกคนหนึ่ง ใจลึกๆเธอก็แอบเป็นห่วงเขาไม่น้อยเลยทีเดียว โอกาสที่จะคุยกันดีๆยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ แล้วยิ่งรู้ว่าเขาตกอยู่ในอันตรายอย่างนี้อีก มันก็ทำให้เสียสุภาพจิตไม่น้อยเลย“เอาน่าๆ.. อย่าทำหน้าเครียดกันอย่างนั้นซิ ..ถามแฟนพี่ก็ได้เรื่องแล้วไหมล่ะ..” ริสากล่าวออกมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดเบอร์ไปหากฤษณ์ทันที ทางกฤษณ์ที่ตอนนี้กำลังปิดโกดังแห่งหนึ่งอยู่ โกดังแห่งนี้จะเป็นโรงพยาบาลสนามให้กับทางหน่วยไนท์แมร์ในอนาคต นอกจากจะมีห้องผ่าตัดที่ค่อนข้างครบครัน ก็ยังมีห้องแลปที่ใช้พิสูจน์หลักฐานอีกด้วย งานของเขาเพิ่งจะทำเสร็จเองจากเรื่องเมื่อคืนที่นำหลักฐานจากเหตุการณ์มาตรวจสอบตามคำขอของปาร์ค จู่ๆมือถือของเขาก็ดังขึ้นมา แน่นอนว่าเขาก็ต้องกดรับสายเพราะเบอร์นั้นเป็นของริสาแฟนสาวของเขา“โหลๆ ว่าไงจ๊ะ มีอะไรหรือเปล่า ผมกำลังจะขับรถกลับที่พักแล้ว..” กฤษณ์กล่าวออกมาหวานๆกับโทรศัพท์ติดสายริสา“ที่รักคะ ที่รักเห็นอาร์ทบ้างไหม รู้หรือเปล่าว่าเขาไปไหน..” ริสากล่าวถามออกมา แน่นอนว่ามันทำให้กฤษณ์ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย แต่เขาก็ต้องทำเนียนๆ เพราะว่าแฟนของเขายังไม่รู้ว่าอาร์ทเป็นหัวหน้าของเขา เขาปรับอารมณ์ความคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไปเสียงนิ่งๆเหมือนเดิม“ที่รัก ผมจะไปรู้ได้อย่างไงล่ะว่าอาร์ทเขาอยู่ที่ไหน แล้วที่รักมีอะไรเหรอ ถึงได้ถามถึงอาร์ทน่ะ..” กฤษณ์กล่าว“อ่าว!! ไม่ใช่ว่าหัวหน้าของที่รักคืออาร์ทเหรอคะ .. ที่รักโกหกสาเหรอคะ..” กฤษณ์สะดุ้งเกือบที่จะปามือถือทิ้งกันเลยทีเดียว เขาคำนวณ และคิดอยู่ในใจว่าริสานั้นรู้ได้ยังไงว่าอาร์ทเป็นหัวหน้าของเขา กฤษณ์เลือกที่จะเงียบเอาไว้ก่อน เขาต้องคิดดีๆว่าจะกล่าวยังไงกับเธอดี“ขอเตือนไว้ก่อนนะคะว่าถ้าโกหกอีกรอบ.. ได้เจอดีแน่ๆ.. สรุปอาร์ทอยู่ที่ไหน..” และนั่นก็ทำให้กฤษณ์ต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอไป เพราะเขาไม่มีทางเลือกอะไรแล้วในตอนนี้ ปล่อยๆให้เธอรู้ไปก็ไม่น่าจะใช่ปัญหาอะไร...“ตอนนี้หัวหน้าอยู่บนเครื่องมุ่งตรงไปยังอเมริกาครับที่รัก.. อีกเดี๋ยวก็คงจะมีข่าวเรื่องที่ทำเนียบขาวของสหรัฐถูกโจมตีนะ... ผมบอกได้แค่นี้ครับที่รัก..โหลๆ ที่รัก ฮัลโหล” กฤษณ์กล่าวกับริสาไปตรงๆ และเหมือนว่าเขาจะรู้แล้วว่าชะตากรรมที่เขาจะต้องเจอหลังจากกลับไปจะเกิดอะไรขึ้นมาแล้วเมื่อสายถูกตัดออกไปดื้อๆ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 60

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 60

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้