เมื่อหวังเหอและลี่ชุนจากไป นนท์จมอยู่กับความคิดของตัวเอง " ทำไมร่างกายของเราถึงไหม้อย่างนี้ น่าจะหลุดจากอุโมงค์มิติแล้วร่วงลงมาที่ดาวดวงนี้ ชุดที่ใส่เกิดแรงเสียดทานจากชั้นบรรยากาศของดาวดวงนี้ จึงทำให้ชุดไหม้และร่างกายเราก็เลยไหม้ด้วย "
" อาห์ ขยับตัวไม่ได้เลย สงสัยกระดูกจะหักทั้งตัว กลิ่นสมุนไพรของที่นี่หอมมาก ต่างจากกลิ่นสมุนไพรที่โลกชัดเจน " นท์พึมพำ
หวังเหอและหวังลี่ชุน นั่งคุยกันอยู่ด้านนอก " ท่านพี่พ่อหนุ่มคนนั้นเป็คนที่ใด " หวังลี่ชุนถามสามี
"ข้าก็ไม่รู้ ข้าถามอะไรเ้าหนุ่มนั่นก็ตอบเป็ภาษาอะไรข้าก็ไม่รู้จัก " หวังเหอตอบภรรยา
" แล้วเราจะทำเช่นไร " หวังลี่ชุนพีมพำกับสามี
" โอ้ ข้านึกออกแล้ว ท่านพี่เราสอนภาษาให้พ่อหนุ่มคนนั้นดีรึไม่ " หวังลี่ชุนเสนอความคิด
" ดี ดี ดี จะได้คุยกันรู้เื่ ภรรยาข้าช่างฉลาดยิ่งนัก " หวังเหอตอบภรรยาอย่างมีความสุข
" เอาละเดี๋ยวข้าจะไปดูหนังสือที่บัานของท่านพ่อ เอามาสอนเ้าหนุ่มนั่น " กล่าวจบหวังเหอรีบลุกจากไป
" ท่านพี่ ระวังตัวด้วยนะ " หวังลี่ชุนกล่าวกับสามี
ฝ่ายนนท์ที่กำลังจมอยู่กับความคิดของตน " หากเรายังไม่ตายจริงๆนี่ก็คือชีวิตใหม่ในโลกใบใหม่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ละทิ้งซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างและเริ่มต้นใหม่ พ่อ แม่ ผมลาก่อนหากว่าผมมีโอกาสกลับไปได้ เฮ้อ แต่คงไม่มีโอกาสนั้น "
สามชั่วยามฝ่านไปหวังเหอกลับมาจากบ้านของบิดาตน " ลี่ชุน ข้ากลับมาแล้ว " หวังเหอร้องเรียกภรรยา
" ท่านพี่ได้หนังสือมารึไม่ " หวังลี่ชุนถามสามี
" ได้มาแล้วนี่ไง " หวังเหอตอบภรรยา
" เริ่มสอนเลย " หวังลี่ชุนรีบเร่งเร้าสามี
หวังเหอเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับยกยิ้มให้กับนนท์ พร้อมกับยกเก้าอี้มานั่งข้างๆเตียง และเริ่มสอนภาษาให้กับนนท์
เวลาไหลผ่านไปเหมือนกับสายน้ำ อาการของนนท์ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่วนเื่ภาษาก็เริ่มโต้ตอบหวังเหอได้แล้ว
พริบตาผ่านไปเจ็ดเดือนเข้าไปแล้ว อาการาเ็ของนนท์หายดีแล้ว อ่านออก เขียนได้ในภาษาของโลกใหม่
" พี่เหอข้าขอบคุณพี่และอาซ้อมากๆ ที่ดูแลและรักษาข้าจนหาย บุญคุณนี้ข้า โจวนนท์ จะไม่มีวันลืม " ( โจว เป็แซ่ที่นนท์ตั้งขึ้น ส่วนชื่อก็ใช้ชื่อนนท์เหมือนเดิม ) กล่าวเสร็จนนท์ก็ก้มลงคุกเข่าคารวะให้กับหวังเหอและลี่ชุน
" น้องนนท์ใยเ้ากล่าวหนักเช่นนี้ ข้าช่วยเ้ามิได้หวังสิ่งใดตอบแทน " หวังเหอกล่าว
" จริงสิพี่เหอ ข้าหายดีแล้ว ข้าว่าข้าจะออกไปเก็บสมุนไพรช่วยท่าน " นนท์เสนอตัวเพื่อช่วยหวังเหอ
" อืม ก็ดีเหมือนกันความรูัเรี่องสมุนไพรของเ้านั้นดีกว่าข้ามากนัก งั้นพรุ่งนี้เราออกไปเก็บสมุนไพรพร้อมกัน เอาละคืนนี้รีบนอนเถิด " หวังเหอกล่าวกับนนท์
เช้าวันรุ่ง นนท์และหวังเหอได้เดินทางออกจากบ้าน เดินลัดเลาะไปตานแม่น้ำ เกือบสองชั่วยามจึงเข้าสู่เขต เขาอสูร
" น้องนนท์นี่เป็กระบี่และมีดสั้น เ้าเก็บไว้เผื่อได้ใช้ ตอนนี้ขั้นฝึกตนของเ้าอยู่ที่ขั้นใดแล้ว " หวังเหอสอบถามนนท์
" พี่เหอน่าอายยิ่งนักไม่ว่าจะทำอย่างไรข้าก็ไม่สามารถสร้างตันเถียนได้ หรือข้าอาจไม่มีพร์ จึงไม่สามารถฝึกตนได้ " นนท์ส่ายหน้า
" ไม่เป็ไรค่อยเป็ค่อยไป " หวังเหอกล่าวเพื่อให้กำลังใจนนท์
" อ่ะ นี่หญ้าหยาดน้ำค้าง ฮ่า ฮ่า ฮ่า เริ่มต้นได้ดีวันนี้ " นนท์กัมลงเก็บหญ้าหยาดน้ำค้างอย่างแ่เบาลงในย่าม
ทั้งสองคนเดินเก็บสมุนไพร ไปตามรอบนอกของเขาอสูร " พี่เหอใยเราไม่เข้าไปลึกกว่านี้ข้าว่าน่าจะมีสมุนไพรดีๆเยอะ "
" น้องนนท์ หากเข้าไปลึกกว่านี้ ขั้นฝึกตนเราต้องสูงกว่านี้ อย่างน้อยต้องอยู่ในขั้นหลอมรวมพลัง ถึงจะเข้าไปได้ "
" อ่อ " นนท์ร้องขึ้นมาทันใด
" พี่เหอข้าจำได้ว่า่ที่พี่รักษาข้านั้น พี่เอายาเม็ดกลมๆสีดำมาให้ข้ากิน มันคือยาอะไร " นนท์สงสัย
" อ้อ มันคือโอสถระดับสอง ใขัในการรักษา " นนท์พยักหน้า
" พี่เหอข้ารูสึกว่ามันน่าจะมีราคา " นนท์รู้สึกเสียดายหากนำไปขายน่าจะได้เงินมาก
" ก็นิดหน่อยข้าเอาสมุนไพรไปให้อาจารย์หลอมโอสถหลอมให้ " นนท์สงสัย อาจารย์หลอมโอสถคงจะเหมือนกับเภสัชกร
" มันเป็โอสถหลอมรึ แล้วมันหลอมยังไง " นนท์ถามด้วยความสงสัย
" หากเ้าอยากรู้วิธีหลอมโอสถ ไว้เข้าเมืองเอาสมุนไพรไปขายข้าจะพาเ้าไปดู "
" น้องนนท์นี่ก็ใกล้จะมืดแล้ว เราคงต้องรีบกลับเพราะหากมืดแล้วสัตว์อสูรจะออกล่าเหยื่อ " หวังเหอกล่าวเตือน
" พี่เหอ งั้นกลับกัน "
3K
