ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

ห้องสมุดในเวลานี้ช่างเป็นใจเสียจริง บรรยากาศที่เงียบสงบทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น บาสมองหน้าพี่ทรายที่กำลังยกยิ้มมุมปาก เขารู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไรต่อ ใช่เธอกำลังจะจูบเขาอีกครั้ง ให้ตายสิพี่ทรายเป็นผู้หญิงที่...แรงจริงๆ เธอเป็นฝ่ายรุกแทนที่จะเป็นเขา บาสรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นผู้หญิงคนหนึ่งต่อหน้าพี่ทราย ความรู้สึกนี้ไม่ได้แย่นัก แต่มันก็แปลกเหมือนกัน มือที่กุมพี่ทรายยังคงกุมอยู่เช่นนั้น เหงื่อของทั้งสองผสานกันจนเหนียวเหนอะ แต่ทว่าพี่ทรายไม่ได้รังเกียจเลย กลับกันแล้วเธอรู้สึกอบอุ่นเสียมากกว่า“พี่จะทำอะไรต่อเหรอ?” พี่ทรายยักคิ้วหลิ่วตา เธอรู้ว่าเขารู้แต่แกล้งถามเท่านั้น ให้ตายเถอะเด็กหนุ่มตรงหน้านี่เจ้าเล่ห์จริงๆ ก็รู้อยู่ว่าต้องจูบแต่ยังแกล้งถาม สงสัยอยากโดนอีกรอบ หึหึ!
พี่ทรายขยับเข้ามาใกล้ บาสรู้สึกได้ถึงกลิ่นเหงื่อจากเธอ...มันเป็นกลิ่นกายของสาวแรกรุ่นซึ่งชีวิตก่อนเขาไม่เคยสัมผัสเลย แม้จะกลับมาอยู่ในร่างเด็ก แต่จิตใจของเขานั้นตอนนี้กำลังเต้นระส่ำราวกับกลองชุด เขาถูกยั่วยวนโดยสาวมัธยมปลายอย่างสมบูรณ์..“แล้วคิดว่าพี่จะทำอะไร? มันก็ต้องเป็นจูบอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” พี่ทรายยกมือขึ้นมาลูบไล้ริมฝีปากของเขา เด็กหนุ่มถึงกลับแสดงสีหน้าว่างเปล่า มือของเธอช่างอ่อนนุ่มจริงๆ พี่ทรายโน้มตัวลงมาอีกครั้ง ปากของเธอแตะปากเขาเบาๆ ครั้งนี้มันค่อนข้างอ่อนหวานกว่าครั้งแรกที่บดขยี้อย่างรุนแรง เธอไม่ได้หลับตาแต่กลับมองตาเด็กหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับยกยิ้ม“ดีมั้ย...”“อื้อ....” มันเป็นแค่ปากที่แตะกันแต่แค่นั้นก็ทำให้ใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ พี่ทรายถอนริมฝีปากก่อนจะหัวเราะคิกคัก“กลับไปที่อัฒจันทร์เถอะ ถ้าหากคนอื่นไม่เห็นบาสอยู่ที่นั่นคงแย่” “นั่นสินะ” แม้จะรู้สึกเสียดายนิดๆที่เป็นการแตะปากแทนที่จะเป็นจูบอย่างดูดดื่ม แต่เด็กหนุ่มไม่ได้เสียใจเพราะถึงอย่างไรก็ได้จูบแล้ว เขาลุกขึ้นก่อนจะรู้ว่าตัวเองยังกุมมือพี่ทรายอยู่ บาสรีบปล่อยมือก่อนจะพูดว่า “เอ่อ...ขอโทษที่จับมือพี่นานไปหน่อย”“ยังจะมาขอโทษอีก ไม่ใช่ว่าบาสตั้งใจจับไม่ปล่อยเองเหรอ?” พี่ทรายมองออกน่า ที่เขาพูดว่าขอโทษก็แค่แกล้งเท่านั้นความจริงหวังให้เป็นเเบบนี้ไม่ใช่เหรอ?“.....” บาสไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เพราะตอนที่วิ่งมาตื่นเต้นเกินไปจนลืมไปว่ายังกุมมือพี่ทรายอยู่ พี่ทรายบิดริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม “อะไร...ทำไมถึงเงียบล่ะ ถึงแม้ว่าบาสจะจับนานเท่าไหร่พี่ก็ไม่ว่าหรอกนะ หรือแม้แต่จับตลอดชีวิต...พี่ก็ยินดี”“นั่นมัน... ” บาสรู้ว่าพี่ทรายหมายถึงอะไร เขาเองก็มีคนที่ชอบในใจอยู่แล้ว เธอเป็นคนในชีวิตที่แล้วเขาทำได้เพียงมองเธออยู่ห่างๆและปล่อยเธอไป สาเหตุนั้นเพราะเขารู้ว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับเธอ แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป หัวใจของเขากำลังเต้นแรง...เมื่ออยู่ใกล้ๆพี่ทราย เขาไม่รู้ใจตัวเองแล้วตอนนี้ว่ามันเป็นเช่นไร
เมื่อทั้งสองออกไปจากห้องสมุด เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่หลบอยู่มุมชั้นหนังสือก็ออกมา เธอเป็นเด็กหน้าตาน่ารักที่สักวันจะกลายเป็นดารา น้องอร!“อีดอก อีแก่! มึงแม่งโคตรปลวก! แม่ง แม่ง แม่ง แม่ง!!!” น้องอรกระทืบเท้าด้วยความโกรธ หลังจากที่บาสรับน้ำจากพี่ทรายเธอก็มาหลบอยู่ในห้องสมุด ไม่คิดเลยว่าจะเห็นฉากเด็ดอย่างเช่น...จูบ อีกทั้งมันยังเป็นจูบของเด็กชายที่เธอแอบมองทุกวันกับคนที่เธอเกลียด! “คอยดูเถอะมึง!” น้องอรเป็นเด็กที่เอาแต่ใจ แม่ของเธอตามใจทุกอย่างอยากได้อะไรก็ต้องได้ บาสเองก็เหมือนกับของเล่นเหล่านั้น เธอรู้สึกว่าแพ้ให้กับพี่ทรายที่มีอายุมากกว่า เกิดความรู้สึกไม่พอใจจนอยากเอาชนะถึงขนาดที่ว่าสถบคำหยาบออกมา นี่คือนิสัยที่แท้จริงของน้องอร เพราะงั้นในอนาคตเธอจึงเป็นได้แค่นักแสดงตัวสำรอง ถึงแม้ว่าเธอจะสวยแต่ด้วยนิสัยเสียๆของเธอทำให้มีชื่อเสียงในกองถ่ายไม่ดีนัก แน่นอนว่าบาสไม่รู้ถึงเรื่องนั้น เขารู้เพียงแค่น้องอรประสบความสำเร็จในเส้นทางมายาเท่านั้น
น้องอรเดินออกจากห้องสมุด จากนั้นเดินไปแถวอัฒจันทร์ เมื่อเห็นว่าบาสนั่งอยู่คนเดียวไม่มีตัวขัดขวางก็ยิ้มมุมปาก เดินไปซื้อน้ำปั่นร้านแถวนั้น หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อยน้องอรก็ดูดน้ำก่อนจะะถุยน้ำลายลงไป...จากนั้นก็เดินไปที่อัฒจันทร์ ช่วงบ่ายแดดร้อนกว่าช่วงเช้าเป็นธรรมดา บาสนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ส่วนพี่ทรายกลับบ้านไปแล้ว เขาไม่ได้สนใจสนามกีฬาที่เด็กนักเรียนกำลังแข่งกันแม้แต่น้อย ตอนนี้เขากำลังคิดถึงเรื่องของพี่ทราย เธอจูบเขา...เธอเป็นฝ่ายเริ่มและทำให้เขารู้สึกแปลก บาสรู้ตัวว่าไม่หล่อ เขาตัวเล็กกว่าเธอแต่เธอยังเข้าหาซึ่งสร้างความแปลกใจให้กับเขาไม่น้อย ในระหว่างที่กำลังครุ่นคิดน้องอรก็เดินกลับมานั่งข้างๆ บาสได้สติทักไปว่า “น้องอรไปไหนมาเหรอ” น้องอรเป็นคนที่เก็บสีหน้าได้เก่งตั้งแต่เด็กๆ เธอไม่ได้แสดงสีหน้าอย่างตอนที่อยู่คนเดียว เพียงมอบรอยยิ้มสดใสให้กับเขาเช่นเคย สมแล้วที่เป็นนักแสดง “ไปหาอะไรกินนิดหน่อยน่ะค่ะ”“อ๋อ...พี่ก็นึกว่าน้องอรโกรธซะอีก”“อรจะโกรธพี่บาสทำไมล่ะคะ”“นั่นสินะ” เด็กหนุ่มเห็นด้วยกับคำพูดน้องอร ใช่เขากับเธอไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วมีอะไรที่ต้องโกรธด้วยเล่า“แล้ว...พี่ทรายไปไหนแล้วล่ะ” น้องอรแกล้งมองไปรอบๆด้วยใบหน้าไร้เดียงสา แต่ความจริงกำลังหัวเราะอยู่ในใจ“กลับบ้านไปแล้ว”“อย่างนี้นี่เอง” น้องอรยิ้มหวานก่อนจะยื่นน้ำให้อีกครั้ง “ครั้งนี้ห้ามปฏิเสธนะคะ”บาสมองน้ำที่อยู่ในมือน้องอร มันเป็นน้ำปั่น ตอนนี้เขาไม่สามารถปฏิเสธได้เหมือนครั้งแรกทำได้เพียงรับน้ำมาดื่มอย่างไม่เต็มใจ สายตาของเหล่านักเรียนชายหญิงโจมตีอีกครั้ง ในความคิดของพวกมันบาสคงเป็นเสือผู้หญิง จับปลาใหญ่ได้แล้วยังมาจับปลาตัวเล็กอีก สร้างความโกรธแค้นให้กับพวกมันไม่น้อย“เป็นไงน้ำแตงโมของอร อร่อยมั้ย”“อร่อยเย็นหวานฉ่ำมากเลยจ้า” “จริงเหรอคะ ดีใจจัง” น้องอรยิ้มร่า นั่นสิมันจะไม่อร่อยได้ยังไง ก็ในเมื่อในนั้นมีเเต่น้ำลายน้องอร มันต้องอร่อยอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่อร่อยสิแปลก แล้วแบบนี้มันก็ไม่ต่างจากการจูบกันเลยแม้แต่น้อย ใช่เขากำลังกินน้ำลายของเธออยู่! บาสไม่รู้ความคิดน้องอรเลย ในสายตาของเขาน้องอรเป็นเพียงเด็กน่ารักคนหนึ่งเท่านั้น แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเธอไม่ได้คิดเหมือนเด็กในวัยเดียวกัน
การแข่งกีฬาในรอบบ่ายเป็นฟุตบอล ไม่ต้องดูก็บอกได้ว่าทีมไหนชนะ มันเป็นทีมสีฟ้าที่กันต์และหม่าวเล่นนั่นเองหลังจากนั้นก็เป็นการกล่าวปิดงาน งานกีฬาสีปีสุดท้ายชั้นมัธยมต้นของบาส มันช่างเป็นความรู้สึกที่ต่างจากอดีตโดยสิ้นเชิงอัฒจันทร์และสิ่งต่างๆจะถูกเก็บในวันพรุ่งนี้ ส่วนวันนี้นักเรียนเหนื่อยมากพอแล้วจึงปล่อยให้กับบ้านไปในเวลาสี่โมงเย็นบาสที่ล้างหน้าอยู่หน้าห้องน้ำกำลังจะกลับบ้าน แต่เป็นต้องชะงักเพราะข้างหน้าเขาเป็นครูสาวคนหนึ่งยืนขวางอยู่ ครูอักษร! “ครูอักษร มาล้างหน้าเหมือนกันเหรอครับ” บาสไม่กล้าเรียกเธอว่าพี่เจน ใครจะรู้ว่าครูอักษรที่เคยดีกับเขาจะเหวี่ยงอีกครั้งมั้ย อารมณ์ของเธอไม่แน่นอน ให้ตายสิไม่แปลกใจเลยตอนหลังเธอจะกลายเป็นคนเสียสติ“ใช่...แล้วนี่ยังไม่กลับบ้านเหรอ” ครูอักษรดันแว่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินมาที่ก๊อกน้ำ“กำลังครับ”“รีบกลับหรือเปล่า”“ทำไมเหรอครับ?” “เผอิญว่าไฟในห้องครูมันติดๆดับๆน่ะ ช่วยครูไปเลือกซื้อหลอดไฟหน่อยสิ” ครูอักษรปิดก็อกน้ำหลังจากล้างมือเสร็จ เธอมองมาที่บาสก่อนจะยิ้มมุมปาก “คงไม่ปฏิเสธพี่หรอกใช่มั้ย...บาส!” บาสไม่สามารถปฏิเสธได้ถึงแม้อยากจะปฏิเสธ ครูอักษรที่ตอนนั้นน่ากลัวกลับเผยรอยยิ้มราวกับพี่สาว ไหนจะคำพูดที่เปลี่ยนไปอีก บาสทำได้เพียงพยักหน้าหงึกๆ “ครับพี่เจน” มันก็นานแล้วที่ทั้งสองเรียกชื่อกันอย่างสนิทสนม แต่สำหรับครูอักษรแล้วไม่นานเลย“งั้นไปขึ้นรถครูเถอะ” ครูอักษรหยิบกุญแจรถเก๋งออกมาก่อนจะเดินนำบาสไปที่โรงเก็บรถถึงแม้จะพูดว่าเป็นโรงเก็บก็เถอะแต่ความจริงแล้วมันเป็นแค่เพิงหมาแหงนเท่านั้น รถของครูอักษรจอดอยู่ที่นี่ครูอักษรกดปุ่มก่อนที่ไฟรถจะกระพริบ เธอหันมาบอกกับบาสว่า “ขึ้นไปสิ” “เอ่อ...ครูครับ แค่หลอดไฟแถวนี้ก็มีร้านขายไม่ใช่เหรอ” บาสค่อนข้างแปลกใจที่ครูอักษรจะพาไปข้างนอก เขาไม่รู้ว่าเธอจะพาไปไหนแต่อย่างน้อยคงไม่ใช่ร้านแถวบ้าน ในหมู่บ้านยังมีร้านขายท่อน้ำเล็กๆและหลอดไฟ ครูอักษรบอกว่าไฟไม่ติดอย่างนั้นควรที่จะไปซื้อแถวนี้มาเปลี่ยนสิ แต่จากการกระทำของเธอทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่น เธอจะพาเขาไปไหนกันนะ?“ของไม่มียี่ห้อมันจะดีไปได้ยังไง ไปที่ตลาดเถอะอย่างน้อยครูก็ได้เลือกหลอดที่มีคุณภาพ” มันก็ถูกของครู แต่ของแค่นี้ไปซื้อเองก็ได้ไม่ใช่เหรอ บาสอยากกลับไปบ้านอาบน้ำให้หายร้อนแล้วกินแมลงอร่อยๆ แต่จะให้ทำไงได้นี่คือครูอักษรหรือก็คือครูใจร้าย เขาทำได้เพียงพยักหน้าแล้วขึ้นรถไปนี่เป็นครั้งแรกที่เขาขึ้นรถกับครู...และยังเป็นครูอักษรอีกด้วย“ฟังเพลงมั้ย” ครูอักษรบิดกุญรถแจรถก่อนจะหันมาถาม“ครับ..” “อย่าเกร็งสิ อยู่กับพี่มีอะไรที่ต้องกลัว”“แหะๆ” บาสทำได้เพียงยิ้มแหะๆ ไม่กี่วันก่อนครูอักษรยังทำหน้าขึงขังอยู่เลยแต่มาวันนี้กลับเอาใจแปลกๆ เรื่องนี้จะไม่ให้เขากังวลได้ยังไงเสียงเพลงจากวิทยุดังขึ้น พร้อมกับแอร์ฉ่ำๆทำให้บาสรู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย รถแล่นออกจากโรงเรียนก่อนจะเข้าสู่ถนนครูอักษรขับรถไม่เร็วนัก เธอขับเพียง 70 เท่านั้น...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่34 ขึ้นรถสิ

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่34 ขึ้นรถสิ

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้