วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

ทันทีที่บานประตูเรือนพักปิดลง โลกภายนอกอันแสนวุ่นวายก็พลันถูกตัดขาดไปจนสิ้น หลงเทียนเฟยทอดถอนใจยาวเหยียดที่สุดเท่าที่เคยถอนมาในชีวิต เขาทิ้งกายลงบนเก้าอี้เอนหลังตัวโปรดอย่างหมดแรง

ความพึงพอใจที่สามารถสั่งสอนหลงเฟยอ้าวได้อย่างแนบเนียนนั้นจืดจางไปอย่างรวดเร็ว ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอ่อนล้าอย่างมหาศาลที่เกิดจากการต้องเผชิญหน้ากับความยุ่งยากโดยตรง

การหมั้นหมาย

คำๆ นี้วนเวียนอยู่ในหัวของเด็กหนุ่มราวกับเงาของภูตผี มันคือภาระที่มองไม่เห็น คือพันธนาการที่จะฉุดรั้งเขาไว้กับพิธีรีตองและความรับผิดชอบอันน่าสะอิดสะเอียนไม่รู้จบ

เขาหลับตาลง เรียกหน้าต่าง 'ระบบสังเคราะห์วิชา (万法归元系统)' ขึ้นมาในใจอย่างคุ้นเคย เสี่ยวหลงที่รับรู้ได้ถึงอารมณ์ของผู้เป็นนายเลื้อยเข้ามาขดตัวอยู่บนตักอย่างเงียบเชียบ

บุรุษหนุ่มไล่สายตามองรายการทักษะที่มีอยู่ คัมภีร์ดาบหมื่นสรรพสิ่ง ใช้เพื่อป้องกันภัย เนตรแห่งความไร้ระเบียบ ใช้เพื่อมองทะลุกลอุบาย ทักษะเหล่านี้ยอดเยี่ยมสำหรับการรับมือกับศัตรูภายนอก แต่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงในการจัดการกับ "ความยุ่งยากทางสังคม" อันใหญ่หลวงนี้

ข้าจะทำให้นางถอนหมั้นไปเองได้อย่างไร โดยที่ข้าไม่ต้องออกแรงเลย

นั่นคือโจทย์ปัญหาที่แท้จริง

การแสดงออกว่าอ่อนแอและไร้ค่าดูเหมือนจะไม่ได้ผล หลี่ ชิงเหยาดูเหมือนจะสงสัยในตัวตนของเขามากขึ้นเสียด้วยซ้ำ การปะทะโดยตรงก็เป็นเรื่องที่สิ้นเปลืองพลังงานเกินไป

ถ้าเช่นนั้น...ก็ต้องทำให้นาง "ทนไม่ได้" ด้วยตนเอง

ความคิดหนึ่งพลันสว่างวาบขึ้นในใจของหลงเทียนเฟย

เขาไม่จำเป็นต้องดูอ่อนแอ แต่เขาต้องดู "ไม่สมบูรณ์แบบ"

เขาต้องกลายเป็นตัวตนที่ขัดแย้งกับระเบียบและวินัยอันงดงามของนาง เป็นดั่งรอยด่างบนผืนผ้าไหมที่ขาวบริสุทธิ์

"ระบบ" น้ำเสียงในใจของเขาจริงจังขึ้น "ข้าต้องการสังเคราะห์ทักษะใหม่"

เด็กหนุ่มเริ่มพิจารณาวัตถุดิบที่เขามี เขาเหลือบไปเห็น 'แก่นแท้แห่งความโกลาหล' ที่ยังคงหลงเหลืออยู่เล็กน้อย พลังที่ไร้รูปแบบและคาดเดาไม่ได้นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ

"ใช้ 'แก่นแท้แห่งความโกลาหล' เป็นแกนกลาง ผสานเข้ากับเจตจำนงแห่ง 'การสร้างความไม่กลมกลืน' เป้าหมายคือการสร้างกลิ่นอายติดตัวที่จะไปรบกวนจิตใต้สำนึกของผู้ที่ยึดมั่นในระเบียบแบบแผน"

[ระบบ: กำลังคำนวณเส้นทางการสังเคราะห์เชิงแนวคิด... ตรวจพบความเข้ากันได้ในระดับสูง]

[ระบบ: คำเตือน: ผลลัพธ์ของทักษะนี้อาจคาดเดาไม่ได้และส่งผลกระทบต่อการรับรู้ของผู้คนรอบข้างอย่างละเอียดอ่อน]

ยอดเยี่ยม หลงเทียนเฟยยิ้มมุมปาก ยิ่งละเอียดอ่อนและไร้เหตุผลมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งดี

"ดำเนินการ"

พลังงานที่บิดเบี้ยวพลันปะทุขึ้นในห้วงจิตสำนึกของเขา มันไร้รูปแบบและปั่นป่วน แต่ภายใต้การชี้นำของเจตจำนงอันแสนเกียจคร้าน มันก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นอักขระลึกลับดวงใหม่

[ระบบ: การสังเคราะห์เสร็จสิ้น]

[ระบบ: ได้รับทักษะติดตัว: 'รอยด่างพร้อยแห่งความโกลาหล' (混沌之瑕 - Hùndùn zhī Xiá) (ขั้นต้น)]

หลงเทียนเฟยรีบตรวจสอบรายละเอียดของทักษะใหม่ในทันที

[รอยด่างพร้อยแห่งความโกลาหล (混沌之瑕) (ขั้นต้น): ทักษะติดตัวที่เกิดจากการหลอมรวมเจตจำนงเข้ากับแก่นแท้แห่งความโกลาหล ทำให้ตัวตนของผู้ใช้แผ่ 'ความไม่สมบูรณ์แบบ' ที่มองไม่เห็นออกมาอย่างต่อเนื่อง กลิ่นอายนี้จะส่งผลกระทบโดยตรงต่อจิตใต้สำนึกของผู้ที่ยึดมั่นในระเบียบแบบแผนหรือมีพลังบริสุทธิ์สูง ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความ 'ขัดแย้ง' 'ไม่กลมกลืน' หรือ 'ความไม่สบายใจ' อย่างไร้เหตุผลเมื่ออยู่ใกล้ผู้ใช้]

ดวงตาของหลงเทียนเฟยทอประกายเจิดจ้า

นี่ไม่ใช่ทักษะต่อสู้ แต่มันคืออาวุธทางสังคมที่สมบูรณ์แบบที่สุด เขาแทบจะจินตนาการเห็นภาพใบหน้าที่เยือกเย็นของหลี่ ชิงเหยาต้องขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจทุกครั้งที่เขาแค่หายใจอยู่ใกล้ๆ ได้เลย

เอาล่ะ...ในที่สุดก็ได้เครื่องมือสำหรับจัดการปัญหาที่น่าเหนื่อยหน่ายนี้เสียที

เด็กหนุ่มเอนกายลงบนเก้าอี้อีกครั้ง ความรู้สึกหงุดหงิดก่อนหน้านี้สลายหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความพึงพอใจและแผนการอันแยบยลในใจ

ต่อไปก็แค่รอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น

(จบตอนที่ 51)