TheGun
ไอ้เตี้ยอยู่เปล่า ?
MarchMeen
ใครอ่ะ
TheGun
กูเอง ปืน
MarchMeen
ว่า ?
TheGun
มาหากูหน่อยกูลืมกระเป๋าตัง
MarchMeen
(-_-)
TheGun
เร็วๆกูอยู่โรงอาหารคณะ
MarchMeen
เออ แป๊บ
ผมก็ต้องวิ่งด๊อกแด๊กไปที่โรงอาหาร ความจริงก็จะออกมากินข้าวอยู่แล้วแหละวันนี้ไอ้เต้มันกลับบ้าน แต่ผมไม่ได้กลับ พี่ผมมันไม่อยู่ ไปต่างจังหวัดก็เลยไม่รู้ว่าจะกลับไปทำไมพอมาถึงโรงอาหารก็เห็นไอ้พี่ปืนมันนั่งเด่นอยู่ที่โรงอาหาร โต๊ะอื่นๆก็พากันแอบมองนะ แต่คงไม่กล้าเข้าใกล้ก็เล่นปล่อยรัศมีความโเี้รอบๆตัวขนาดนั้น
“เป็ไรวะ ทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าใคร”
“กูเบื่อ ไม่ค่อยอยากมาโรงอาหาร”
“ทำไม”
“แม่ง คนเยอะ”
อ๋อมันคงรำคาญคนมองมัน สาวๆมองมันแล้วซุบซิบกัน
“ดีจะตาย สาวๆมองพี่มึงตรึม”
บางทีผมก็รำคาญคนมองนะแต่ตอนนี้อิจฉาพี่มันมากกว่า
“เหอะ เอาตังมาดิ กูจะไปซื้อข้าว”
“กินอะไร เดี๋ยวกูซื้อเผื่อ”
ส่งสารมันเดี๋ยวไปต่อแถวแล้วเจอสาวๆอีก
“กระเพราหมูกรอบ”
“ได้ รอแปป”
ผมก็จะกินอาหารตามสั่งพอดี ผมเดินไปต่อแถวสั่งของพี่มันแล้วสั่งข้าวผัดหมูไม่ใส่ผักมากิน ผมไม่ชอบกินผักแต่กินได้เป็บางอย่าง และไม่ชอบกินอาหารทะเลทั้งหมดนอกจากปู มีแต่คนว่าผมเื่มากทั้งพี่ผมและไอ้เต้
ซักพักก็ได้ข้าวมาสองจาน
“เอาน้ำอะไร”
“น้ำเปล่า”
ผมพยักหน้ารับ หลังจากกลับมาจากซื้อน้ำผมกับมันก็นั่งจ้วงข้าวใส่ปากกันอย่างรวดเร็ว หลังจากกินเสร็จก็นั่งพัก
“มึงไม่ชอบกินผักเหรอ”
“อืม”ี้เีอะธิบายว่าไม่ชอบกินเป็บางอย่าง ไม่ใช่ไม่ชอบผักทุกชนิด
“…”
“วันนี้มึงไม่ได้มากับไอ้เต้เหรอ”
ชอบมันไง๊ถามหามัน
“มันกลับบ้าน”
รึว่าไอ้พี่ปืนมันจะชอบไอ้เต้ เห็นถามอยู่บ่อยๆว่ามันเป็แฟนกับกูรึเปล่า
“อ่อ แล้วมึงจะไปไหนต่อ”
“อ่านหนังสือต่อ ไมอะ”
“ไปซื้อของเป็เพื่อนกูหน่อย”
“หืมม ไหนว่าไม่ได้เอากระเป๋าตังมาจะให้กูออกให้รึไง กูมีสองร้อยนะตอนนี้อะ”
กูก็ไม่ได้พกมาเหมือนกัน
“อ่อ เอ่ออ เดี๋ยวแวะเอาที่คอนโดกูก่อน”
“ไมกูต้องไปอะ”
“เหอะน่า เดี๋ยวกูเลี้ยงชาบูมึง”
“…”
คิดหนักเลยผมถ้าตอบตกลงมันจะคิดว่ากูเห็นแก่กินมั้ยวะ
“ว่าไง ไปหรือไม่ไป? ”
“ไปก็ได้”
มันยิ้มครับ ดูไม่เหมือนที่มันเคยทำมันไม่ใช้การแสยะยิ้ม ผมนี่ใจเป๋เลย เฮ้อออ แล้วผมก็ใจง่ายตามมันไปจริงๆแล้วผมเห็นแก่ชาบูหรอกนะ
“เข้ามาก่อน”
มันบอกให้ผมตามขึ้นมาคอนโดด้วย บอกว่าจะหาของก่อน อาจจะนาน ฮ่วยผมเลยนั่งอ่านชีทไปพลางๆ ห้องมันกว้างมากเลย ดูเรียบหรูดี เป็โทนเทาดำ ผมชอบนะมันดูเท่ดี เหมาะกับคนคูลๆอย่างผม แต่ไอ้เต้บอกว่าผมเหมาะกับสีฟ้าสดใสผมแอบเดินดูห้องมัน มีเคาน์เตอร์ครัว มีตู้เย็น อุปกรณ์ทำอาหารแต่มันค่อนข้างสะอาดนะ มีระเบียงค่อนข้างกว้าง โคตรหรูอะ คราวก่อนไม่ได้สังเกตุสมบัติมันไม่เยอะมาก
“ทำไร”
ผมสะดุ้งโหยงเลยแม่งโผล่มาเงียบๆ ใหมด ผมหันไปมอง หน้ามันเกือบชิดหน้าผมเลย
“เปล๊า ไปยัง”
“ไปดิ”
มันพาผมมาที่ห้างที่เจอมันคราวกันตอนที่มากับไอ้เต้แล้วก็พาไปโซนชุดเครื่องนอน
“พี่มึงจะซื้ออะไรอะ”
“ผ้าปูที่นอน ช่วยกูเลือกสีหน่อย”
“หืออ พี่มึงใช้เอง ก็เลือกเองดิ”
“มึงว่าสีอะไรดี”
ไม่ฟังกูเล๊ย
“เทา”
กูก็มั่วๆเห็นห้องมันสีเทาดำ
“ก็ดี กูชอบสีเทา งั้นเอาอันนี้นะ”
มันหยิบใส่ตะกร้าเห็นมันหยิบตะกร้ามาแทนรถเข็น น่าจะซื้อไม่เยอะ แล้วทำไมต้องให้กูมาช่วยด้วยเนี่ยแล้วมันก็เดินไปเลือกแก้วมักมันถือสีเทากับสีดำลายเดียวกันสองใบหันมาถามผมผมก็พยักหน้า มันเลยหยิบใส่ตะกร้า ตกลงมึงจะเทาดำทั้งห้องเลยรึไง
“มึงจะซื้ออะไรมั้ย”
“กูจะไปร้านหนังสือ”
ได้ยินว่ากินทามะเล่มใหม่เข้า
“ไปดิ”
แล้วมันก็เดินนำหน้าไปจ่ายเงินงงเด้ ซื้อสองอย่างแล้วให้กูมาช่วยเลือก งงเด้ กูไปซื้อหนังสือการ์ตูนดีกว่าผมเดินดูไปเรื่อยๆ อ่านของฟรีเกือบจบเล่ม นึกขึ้นได้กลัวมันรอเลยหยิบกินทามะเล่ม 39 มา เพื่อเดินไปจ่ายตังเห็นมันถือหนังสือคอร์ดเพลงมาเล่มนึงวางที่เค้าน์เตอร์
“จ่ายรวมกันครับ”
ไอ้พี่ปืนมันพูด
“เฮ้ยพี่มึง เดี๋ยวกูจ่ายเอง”
ผมว่า ไม่อยากให้จ่ายให้ฟรีๆ
“กูจ่ายเอง อย่าเื่มาก”
เหอะว่ากูเื่มากอีก ผมเห็นพนักงานเคาน์เตอร์แอบส่งสายตาหวานมาให้มันจริงแล้วพนักงานแคชเชียร์ในห้างก็ทำ แต่มันแกล้งมองไม่เห็น ตอนนี้อีกมันทำเป็มองไปทางอื่น น่าสงสารสาวๆนะครับ เขาอุตส่าห์อ่อย
“ยังไม่ 5 โมงเลยมึงจะดูหนังมั้ย”
พี่มันถามมึงจะเลี้ยงหนังกูด้วยเหรอ แต่ผมไม่ชอบไปนั่งดูในโรง น่าเบื่อ
“กูไม่ค่อยชอบดู พี่มึงรีบมั้ยกูไปเกมเซนเตอร์ได้มั้ย”
มันอยู่ชั้นบนสุดของห้างคราวก่อนผมก็แวะมาเล่น แต่เล่นได้ไม่นานไอ้เต้มันรีบ
“ไปดิ”
มันตามใจผมด้วย คงซาบซึ้งใจที่ผมช่วยซื้อของ (-_-) ผมแวะเล่นโน่นเล่นนี่ตามประสา เห็นพี่มันกำลังคีบตุ๊กตาช่างไม่เข้ากับหน้าเล๊ยย เห็นมันคีบหลุดมา 3-4 ครั้งแล้ว
“พี่มึงลองคีบกอลิล่าดิเผื่อได้”
“ทำไมอะ”
ก็มันเหมือนพี่มึงไง
“ก็มันอ้วนๆ น่าจะง่ายไง เอาสีเทานะ”
แล้วพี่มันก็ลองคีบได้เว้ยเฮ้ย มันยกให้ผม
“ให้กูมัยอะ”
ผมรับมาแบบงงๆ
“เห็นมึงอยากได้”
สงสัยมันเห็นกูทำหน้าลุ้นอยู่กูแค่ลุ้น ไม่ได้อยากได้ขนาดนั้น
แต่กูจะตั้งชื่อมันว่าปืนใหญ่นะ แล้วเราก็ลงมากินชาบู คนเยอะครับ แต่ก็ยังพอมีที่นั่ง
“พี่มึงไม่ใส่ผักเหรอ”
ผมถามมันเรากินหม้อเดียวกัน เห็นมันไม่ใส่ผักเลย
“ก็มึงไม่กินไม่ใช่เหรอ”
“กูกินได้ ผักบุ้ง ผักกาดขาว เห็ดเข็มทองไรงี้ กูไม่ชอบต้นหอมผักชี หัวหอม มะเขือเทศพวกมีกลิ่นอะ ขึ้นช่ายกูเกลียดสุด”
“อืม”
มันพยักหน้ารับรู้ผมไม่ค่อยเล่าให้ใครฟังนะ นอกจากพี่ผมกับไอ้เต้
“แต่กูชอบกินซอสมะเขือเทศนะ”
ว่าแล้วก็คีบเบคอนเข้าปากอันนี้ชอบกินสุด
“มึงนี่ตลกเนอะ”
หน้าเ็าชาเย็นสัดเลยนะตอนพูดอะกูตลกมึงก็ขำดิ ผมยังไม่เคยเห็นมันหัวเราะเลย พอกินเสร็จเราก็กลับ มันมาส่งผมที่หอผมก็ไม่ลืมเอาตุ๊กตากอลิล่าชื่อ ไอ้ปืนใหญ่ลงมาด้วย แล้วเดินมาที่ฝั่งคนขับลืมขอบคุณมันที่เลี้ยงชาบูแล้วก็มาส่งหอ มันลดกระจกลง
“ขอบคุณที่เลี้ยงชาบู แล้วก็มาส่ง”
“อืม”
แล้วผมก็เดินขึ้นหอเปิดประตูเข้าไปเจอไอ้เต้นังไถมือถืออยู่ มันเงยหน้ามามอง
“มึงไปเอาตุ๊กตาที่ไหนมา มึงชอบตุ๊กตาด้วยเหรอ แต๋วหว่ะ”
สัดกูไม่ได้ชอบ
“ไอ้พี่ปืนมันคีบ แต่มันไม่เอา เลยให้กูมา”
“หืมม แล้วมึงไปกับพี่มันได้ยังไง”
“มันให้กูไปช่วยซื้อของ เลี้ยงชาบูกูแล้วก็มาส่ง”
นี่กูต้องรายงานมึงเหมือนมึงเป็พี่กูเลยเหรอ
“โห จริงดิ ลุงรหัสกูเจ๋งหว่ะ ไอดอลสัด ทีกูฝากเงินพี่วิทย์มาให้มาเลี้ยงกู”
“กูไปช่วยมันซื้อของหรอก มันเลยเลี้ยง”
ถึงจะซื้อแค่สองอย่างอะนะ
“มึงญาติดีกะพี่เข้าแล้วเหรอะว่า เห็นแง่งๆจะกะโดดกัดพี่เขาอยู่”
“อืม มันก็ไม่แย่นะ เคยช่วยกูแถมซื้อมือถือมาคืนอีก”
“เออจริง แม่งเล่นซื้อของแพงเลยบ้านพี่มันโคตรรวย ให้ตังพี่วิทย์มาทีหลายพัน”
“ตังพี่มันเอง มันทำงาน”
“ไอดอลสัดๆ เท่โคตร”
มึงก็ชื่นชมบรรพบุรุษมึงเหลือเกินถ้ามันตดเหม็น มึงยังจะชื่นชมมันมั้ย
“ไปอ่านอ่านหนังสือเลยมึง กลับบ้านไปแรดหนังสือหนังหาไม่เอาไปอ่าน เดี๋ยวเดือดร้อนกูต้องติวให้มึงอีก”
“เออน่า ยังไงมึงก็ต้องติวให้กูอยู่แล้ว”
ผมถีบมันไปทีนึงสัด เดือดร้อนกูตลอด
~~~~~~ไม่มีสิ่งไหนจะหนักเกินไป ไม่มีคำว่าทำไม่ได้~~~~~~
//////////////Partปืน////////////////
ผมกับไอ้เตี้ยเดินชนกันเป็รอบที่ 3 แล้ว ดวงสมพงษ์กันเหลือเกิน คราวนี้มือถือมันหล่นแตก สงสารมันเลย หน้ามันซีดมากมันให้ผมซื้อเครื่องใหม่ที่เหมือนเครื่องเก่าให้มัน แถมดูถูกกูอีกคิดว่าไม่มีปัญญาซื้อให้มัน กูนี่ใคร ปืนเว้ยเฮ้ย ผมมีตังเก็บเยอะนะไปช่วยงานที่บ้าน พอได้ค่าขนม บ้านผมเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างมือถือมันแค่หมื่นเดียวเอง ตอนที่ผมไปดูที่ร้านอะ เลยซื้อไอโฟนมาให้มันกะจะรอรุ่นโปร เห็นไอ้แทนบอกว่า ไอ้เตี้ยมันมาทวงทุกวัน สังสัยคงอยากเล่นเกมไอ้เด็กนั่นมันติดเกมมาก ไอ้ที่เดินชนกับมัน 3 รอบนี่ก็เพราะมันเดินไปเล่นเกมไปนี่แหละ มันไม่มองทาง ผมเห็นแว๊บๆนะเป็เกมที่มันเล่นจับโปเกม่อนหรืออะไรนี่แหละ
“มือถือน้องมันก็แค่หมื่นกว่ามั้ยวะทำไมมึงซื้อให้มันแพงจริง ดูมันไม่ค่อยอยากได้เท่าไร” ไอ้แทนลุงรหัสไอ้เตี้ยมัน
“ไมอะ ก็กูมีตัง”
ผมตอบมันไปผมไม่ได้ขี้คุยหรอก แต่ชอบกวนตีนมันไง ไอ้แทนบางทีมันก็ซื่อๆนะ โง่ด้วยแต่บางทีมันก็ฉลาดเกิน
“เออ ไอ้เสี่ยปืน มึงคิดอะไรกับน้องกูปะเนี่ย”
แน่ะ จำผิดกูอีก
“คิดอะไร”
“ก็ไม่รู้ เห็นนมึงซื้อของแพงให้มันเนี่ยทีน้องรหัสมึงยังไม่ค่อยสนใจมันเลย”
ก็มันไม่ได้น่ารักนี่หว่า
“เปล่า”
“แน่เหรอะ แต่มึงก็ไม่ได้เป็เกย์นี่หว่า”
นี่มึงสับสนในตัวเองอยู่เหรอ
“อะไรของมึง”
มันยังไม่ได้เรียกว่าคิดอะไรขนาดนั้น แต่ผม้าพิสูจน์น่ะสิผมไม่เคยชอบใคร ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ที่ผ่านมาก็เป็แบบฉาบฉวย ไม่ได้จริงจังอะไรแต่กับไอ้เตี้ย มันมีความรู้สึกอะไรซักอย่างในใจ แต่ผมก็พอจะรู้นะ เพราะมันน่ารักมันกวนตีนด้วย และมันไม่เหมือนคนอื่น มันแปลกดี เลยอยากรู้ว่าอยู่ใกล้มันแล้วจะเป็ยังไงจะรักมันได้มั้ย หรือจะไม่รู้สึกอะไรเลย แต่ไม่ได้เกลียดมันแน่ๆ อันนี้ผมรู้ดี
“ก็มึงมันน่าสังสัย”
มึงยังไม่เลิกอีก
เดี๋ยวกูก็คิดจริงหรอก มึงยังไม่รู้ กูว่าจะหลอกให้มันเลี้ยงข้าวฟรีอยู่ไอ้เตี้ยมันนิสัยดีนะ รู้จักขอบคุณ พูดตรงไปตรงมา ดูไม่มีความเสแสร้งอะไรเลย อืมมันเล่นบอลเก่งนะ วิ่งเร็ว ส่งบอลเก่ง ยิ่งประตูก็ค่อนข้างแม่นมันได้เข้าทีมมาแล้ว สมกับที่มันคุยไว้จริง
“เอาเวลามาเสือกเื่ของกูไปทำงานของมึงดีกว่ามั้ยสัด”
ไอ้นี่ก็เสือกไม่เลิกผมเป็เพื่อนกับมันั้แ่ปีหนึ่ง ตอนปีหนึ่งหน้ามันโหดๆ ไม่เหมือนรุ่นเดียวกันเลยไม่ค่อยมีใครคบ แต่พอผมคบกับมันจริงๆ ก็รู้เลยว่ามันเป็คนจิตใจดี รักเพื่อนฝูงรักน้องนุ่ง ทำตัวเป็ผูปกครองน้องรหัสมัน แต่ก็อะนะ หน้าตาน้องมันเป็อย่างนั้นพวกสถาปัตมันเลยชอบมาวุ่นวาย
“เชี่ย กูก็ทำอยู่นี่ไม่รู้จักเสร็จซักทีมึงมาช่วยกูดูหน่อยดิวะ”
กูต้องช่วยมันทุกทีสิน่า
“เอามาดูดิ”
หลังจากซื้อมือถือให้มันผมก็หลอกไอ้เตี้ยให้เลี้ยงข้าวแล้วชวนมันไปเลือกซื้อของใช้ แล้วชวนมันดูหนัง มันปฏิเสธ มันไม่ชอบดูหนังแต่มันชวนไปเล่นเกม ติดเกมจริงๆไอ้เด็กคนนี้ เห็นมันเดินไปเล่นนู่นเล่นนี่ผมเลยลองไปคีบตุ๊กตาเล่น ยากฉิบหาย คีบตุ๊กตาหมีหลายครั้งก็ยังไม่ได้อย่าคิดว่าผมชอบเล่นตุ๊กตานะ แค่ไม่อยากแพ้ตู้เกมเท่านั้นเองไอ้เตี้ยมันคงเห็นเลยเดินมาดู มันให้ผมคีบตุ๊กตากอลิล่า สงสัยมันจะชอบมันชอบอะไรแปลกๆนะ มีแต่คนเค้าชอบตุ๊กตาหมีกัน แต่ผมก็ลองดู ผมคีบได้ด้วย เลยให้มันไปเห็นมันทำหน้าอยากได้ แล้วเราก็ไปกินชาบูกันผมก็เลยได้รู้ว่ามันชอบหรือไม่ชอบกินผักอะไร แต่ที่ขำสุดมันไม่ชอบกินมะเขือเทศแต่ดันเสือกชอบกินซอสมะเขือเทศ
“กูว่าหลังสอบจะเลี้ยงข้าวสายรหัสมึงจะเอาด้วยมั้ย พี่เอ้ฝากตังมา พี่มันมาไม่ได้งานยุ่ง”
หลังจากปั่นงานเสร็จไอ้แทนมันพูดขึ้น
“เอาดิ”
“จะเลี้ยงอะไร พวกมันอะ ร้านหลังมอมั้ย”
“ชาบูหน้ามอก็ได้”
ผมเห็นว่าไอ้เตี้ยมันชอบกินไม่ค่อยสองมาตรฐานเลยกู
“เออก็ดี บุฟเฟ่กินได้ไม่อั้นหลานรหัสกูเห็นตัวเล็กๆ แดกเยอะฉิบหาย แต่มันก็ไม่อ้วนนะ”
อันนี้กูรู้สั่งอะไรมามันยัดได้หมดแหละ
“เดี๋ยวกูนัดไอ้ออมกับไอ้วิทย์ให้”
“อืม แล้วมึงอ่านหนังสือไปถึงไหนแล้ว”
พวกผมมีสอบ 2 วัน วันเว้นวัน ปี 3 เรียนไม่มากแล้ว แต่งานเยอะฉิบหาย
“ยังไม่ไปไหนเลย มึงติวให้กูแบบเดิมแล้วกันจะมาทำความเข้าใจั้แ่ต้นคงไม่ทันแล้ว”
อืมมึงเรียนแบบนี้ก็ยังอุตส่าห์ผ่านมาได้ตั้ง 2 ปีนะ
“เออ กูจะติวให้มึงตายกันไปข้างเลย สัด”
“เฮ้ย ให้กูได้หลับได้นอนมั่งเหอะ นี่กูก็จะเป็หมีแพนด้าอยู่แล้วเดี๋ยวได้น่ารักตายห่า”
“เหอะ”
ดูๆไปหน้าตามันก็ดูเหมือนหมีแพนด้าจริงๆแต่อย่างมึงเขาเรียกน่าถีบ ถ้าน่ารักต้องแบบไอ้เตี้ยโน่น หลังจากนั้นผมก็เข้าโหมดติวเตอร์ติวมหาโหดกับไอ้แทน จนถึงวันสอบ
///////////////End ปืน//////////////
11K
![[จบ] ทะลุมิติสู่ยุค 70 ไปแต่งงานกับผู้ชายคลั่งรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713869550_25724804.webp)
