รู้ตัวอีกทีผมก็กลายเป็นแมวเป้าในวันสิ้นโลก

ตอนที่84 มาตรการป้องกันอาคาร

แมวน้อยออกมาก็พบว่าซอมบี้ไหลไปกับน้ำจนเกือบหมดแล้วส่วนใหญ่พวกมันอัดกันจนแหลกเละอยู่ที่ปลายทางเดินสภาพของพวกมันเหมือนกับก้อนเนื้อที่ไหลไปรวมกันในท่อระบายน้ำ

กำแพงโดยรอบแตกร้าวจากแรงดันของมวลน้ำที่มหาศาลแต่ว่านั่นเป็นแค่โครงสร้างภายนอก โครงสร้างชั้นในย่อมไม่ถูกทำพังด้วยมวลน้ำแค่นี้แน่นอน

อาคารนี้สามารถรองรับได้แม้กระทั้งโดนนิวเคลียร์โจมตี

“ไปกันต่อ เราต้องรีบขึ้นไปด้านบน” แมวน้อยหันไปกล่าวกับทหารซันที่จับขอบประตูแอบมองไปด้านนอกอย่างกล้าๆ กลัว ๆ

‘นี่คือพลังของสัตว์อสูรอย่างนั้นเหรอแบบนี้อารยธรรมมนุษย์เราจะรอดไปได้ยังไงในโลกที่มีสัตว์อสูรแบบนี้ โชคดีที่สัตว์อสูรตัวนี้อยู่ข้างเรา’

เพล้ง!

แผ่นกระเบื้องหลุดลงมาทำให้ทหารซันที่ตัวสั่นงันงกอยู่แล้วสะดุ้งทันที

ไม่กล้าหันกลับไปมองรีบวิ่งตามแมวน้อยไป ขึ้นไปยังชั้นต่อไปซึ่งต้องผ่านกองซากศพตามทางเดินที่อยู่ติดผนังแต่ว่าตอนที่ผ่านทหารซันเหลือบไปเห็นชัดเจนว่าในกองเนื้อนั้นมีหัวซอมบี้บางตัวที่มันยังไม่ตายปะปนอยู่ด้วย

พอขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง ประตูก็ถูกล็อกอยู่แต่ว่าแค่นี้ขวางแมวน้อยไม่ได้หรอก

แมวน้อยยื่นกรงเล็บออกมาแทงเล็บทำลายล็อกและฝืนไขได้โดยตรง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

พอเดินผ่านทางเดินก็เห็นว่าชั้นนี้เป็นโถงอาหารขนาดใหญ่

[ห้องอาหารส่วนกลางฐานวิจัย อาคารกลาง]ด้านหน้าก็มีป้ายเขียนไว้อยู่

ที่แท้พวกเขาก็ขึ้นมาทางประตูหลังของครัว

“ที่นี่น่าจะปลอดภัย” แมวน้อยกล่าวก่อนจะเดินสำรวจ เขาต้องการจะหาห้องสำหรับวิวัฒนาการของตัวเองก่อน

แต่ว่าก็ยังไม่วางใจเท่าไหร่อาจจะมีซอมบี้หรือตัวอะไรอยู่แถวนี้อีก

ซอมบี้ที่อยู่ชั้นล่าง แม้ว่าชุดมันจะเปื้อนน้ำเลือดน้ำหนองจนแทบจะดำไปจนหมดแล้วแต่ก็ไม่ได้พลาดสายตาของแมวน้อยที่จะแยกแยะได้

พวกซอมบี้นั้นมีทั้งทหาร พ่อครัวและชุดของเจ้าหน้าที่ ซึ่งหมายความว่าน่าจะเป็นพวกที่หนีมาจากชั้นนี้

พวกนั้นหนีอะไรกันแน่ สุดท้ายก็ไปตายกันอยู่ด้านล่างจนหมด

“สำรวจแถวนี้กันก่อนแล้วพัก ไว้ค่อยคิดหาวิธี”แมวน้อยหาข้ออ้างไปงั้น ที่จริงพวกเขายังพอไปกันไหว แต่ยังไงก็อยากจะวิวัฒนาการร่างกายก่อน

ทั้งสองเดินสำรวจครัวที่อยู่ในตอนนี้มองผ่านประตูออกไปด้านนอกก็คือโต๊ะแบบโรงอาหารทั่วไปเพียงแต่มันมีไฟสว่างไม่กี่จุด และหลอดไฟก็หล่นลงมาจากการขาดการซ่อมบำรุง

แถมยังฝุ่นหนาเตอะอีกด้วย

ตอนนั้นทหารซันก็เริ่มเปิดหาของกินรอบ ๆ พวกเขาใช้พลังงานไปเยอะมากซึ่งถ้าดูตามเวลาของนาฬิกาที่ข้อมือทหารซัน มันก็เกือบจะเย็นแล้วด้วย

“ท่านอาจารย์แมว มีอาหารกระป๋องเหลืออยู่ด้วย”ทหารซันยิ้มอย่างยินดี ก่อนจะค้นของที่อื่น ๆ แต่ว่าส่วนใหญ่เน่าจนแทบจะเป็นผงไปแล้ว

แมวน้อยเหลือบไปมองป้ายตารางงานที่เขียนไว้อยู่ที่กำแพงด้านหนึ่งพอเป่าเบา ๆ ฝุ่นก็ฝุ้งกระจายหายไปในทันที

หมึกในกระดานนั้นจางมากแล้ว รายละเอียดส่วนใหญ่ก็หายไปจนหมดแต่ยังมีแผ่นกระดาษที่เหลืองจนซีด ซึ่งพอจะดูวันที่และเวลาได้บ้าง

“หลังวันสิ้นโลก 3 ปี 6 เดือนถ้าอย่างนั้นที่นี่ก็อยู่จนกระทั่งผ่านวันสิ้นโลกมาสามปี ก่อนจะเกิดเรื่องสินะ”

ตอนนั้นเองทหารซันก็เหมือนจะเดินไปถึงหน้าห้องตู้แชร์แข็งก่อนจะลองออกแรงดึงเปิดดู

“ท่านอาจารย์แมว มันเปิดได้”

“ถอยออกมาเร็วเหมี้ยว!!” แมวน้อยกล่าวอย่างตกใจเพราะว่าทันทีที่ประตูเปิดออกมาก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งออกมา

การเหม็นเน่าไม่ได้มาจากอาหารเน่าเพราะมันผ่านไปหลายแล้ว แต่ว่ามันต้องมาจากสิ่งอื่น อย่างเช่นซอมบี้หรือไม่ก็สัตว์ประหลาด

“ซอมบี้” ทหารซันระมัดระวังตัวทันที

แมวน้อยพูดไม่มีผิด ตอนนั้นเองก็มีสิ่งมีชีวิตร่างมนุษย์อ้วนเดินออกมาจากห้อง

ทหารซันอยากจะปิดประตู แต่ก็ไม่ทันแล้ว มันชนประตูออกมาทหารซันรู้สึกราวกับว่าภูเขาก้อนเนื้อกำลังเดินเข้ามาใกล้ตนเอง

ซอมบี้ตัวนี้ไม่รู้ว่าขังไว้ที่นี่กี่ปีแล้ว มันสวมใส่ชุดเหมือนกับพ่อครัวเพียงแต่ว่าชั้นเนื้อไขมันของมันดันออกมาจนชุดปริแตกดวงตาของมันเหมือนจะโปนจนแทบจะหลุดออก

กลิ่นของมันเหม็นมากจนทำให้แมวน้อยและทหารซันเกือบจะอ้วก

มันชนเข้ามาโจมตีใส่ทหารซันในทันที

ทหารซันหลบการโจมตีอย่างทุลักทุเลลงไปที่ด้านหลังของเคาเตอร์ครัว

แมวน้อยกระโจนขึ้นไปบนเคารเตอร์อาศัยสิ่งนี้ทดแทนความสูงโจมตีเข้าไปที่หัวของมันแต่ซอมบี้อ้วนตัวนี้กลับยกแขนขึ้นมากันได้อย่างไม่น่าเชื่อ

แมวน้อยที่โจมตีมัน พบว่าร่างของมันหนาเกินไปการโจมตีผ่านได้แค่ชั้นไขมันเท่านั้น ตอนนั้นเองบาดแผลของมันก็มีหนวดยื่นออกมาค่อยๆ ฉีกเปิดกว้างมากขึ้น

[สัตว์ประหลาดประเภท3 ร่างกล้ามเนื้อหนอนหนวด ยิ่งบาดแผลมากยิ่งสร้างหนวดออกมาได้มากแถมหนวดยังยื่นออกมาได้ ใช้จับเหยื่อและดึงเข้าไปกินในร่างโดยตรง แถมมันยังหลุดเป็นอิสระจากร่างได้เพื่อหาร่างใหม่ อ่อนไหวกับแรงสั่นสะเทือน ทำให้สัมผัสการเคลื่อนไหวของเหยื่อได้ถ้าโฮสต์ถูกจับล่ะก็โดนกินแน่นอน]

“รู้น่า” แมวน้อยถอยออกมาหนวดของมันตอนนี้มีไม่ต่ำกว่า 5 เส้นตามบาดแผลที่แมวน้อยสร้าง

“ท่านอาจารย์แมว” ทหารซันคว้ามีดในครัว ก่อนจะขว้างไปที่หัวของสัตว์ประหลาดตัวนั้น

แมวน้อยอยากจะเตือน แต่ก็ไม่ทัน

มีดหลายเล่มปักเข้าที่หัวและตัว แต่มันกลับไม่ตายมีหนวดดันมีดออกมา หนวดเหล่านั้นต่างกำลังยึดจับมีดเอาไว้และตอนนี้มันก็กลายเป็นสัตว์ประหลาดหนวดที่ติดอาวุธไปเป็นที่เรียบร้อย

หนวดของมันเหวี่ยงมีดไปมาทั้งแมวน้อยและทหารซันต่างถอยกลับมาหลบกันอยู่หลังเคาน์เตอร์ครัว

มีดของสัตว์หระหลาดเหวี่ยงไปโดนหม้อและข้าวของด้านในจนหล่นกระจาย

ตอนนั้นเองพวกหนวดเหล่านี้ก็เกิดการสั่นไหวชะงักไปเล็กน้อย

แมวน้อยได้ไอเดียทันที “เคาะเหล็กให้เกิดเสียงดังเข้าไว้โยนของไปให้ทั่วห้องเร็วเข้า”

“?” ทหารซันสงสัยก่อนที่จะสังเกตุเห็นและก็เข้าใจทันทีว่าท่านอาจารย์แมวต้องการจะทำอะไรกันแน่

ทหารซันหันไปคว้าหม้อกระทะที่อยู่ด้านหลังขว้างไปทางนั้นทีทางนู้นทีจนเกิดเสียงดังโครมครามอยู่ในห้องครัว

สัตว์ประหลาดร่างกล้ามเนื้อหนอนหนวดสับสนกับทิศทางมันพยายามกุมหัวของตัวเองไว้ ทว่าฉากต่อมากลับทำเอาทหารซันหน้าเหวอ

ดวงตาที่ปูดโปนของมันนั้นถูกหนวดดันจนหลุดออกมาที่แท้มันไม่ได้มีไว้ใช้ตั้งแต่แรก

ทหารซันยังไม่หยุดมือรีบเคาะไปที่โต๊ะเคาเตอร์ครัวแล้วก็ชั้นต่างๆ ถอยออกห่างจากสัตว์ประหลาดมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ซี่..............” เสียงสัตว์ประหลาดกรีดร้องออกมาที่จริงมันเหมือนกับเสียงกล้ามเนื้อที่ถูกันซะมากกว่า

หนวดของมันโจมตีเข้าใส่ทหารซันซึ่งหนึ่งในมีดที่หนวดจับอยู่นั้นก็แทงเข้าที่ไหล่ของเขา

“อ้า!” ทหารซันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดหม้อที่อยู่ในมือไม่สามารถเคาะได้อีกต่อไป

ขณะเดียวกันแมวน้อยรีบไปเช็คถังแก๊สก็พบว่ามันยังมีแก๊สอยู่จึงทำลายหัวแก๊สปลดปล่อยเชื้อเพลิงในห้องครัวออกมาจนหมด

“วิ่งออกไปข้างนอก” แมวน้อยหันไปบอกทหารซันก่อนจะตั้งใจตัดหนวดสัตว์ประหลาดที่กำลังจับมีดและเสียบคาไหล่ของทหารซันอยู่

การโจมตีของแมวน้อยทำให้เขาสามารถล่อสัตว์ประหลาดร่างกล้ามเนื้อหนอนหนวดไว้ให้ห่างจากทางเข้าและพุ่งตรงมาหาแมวน้อยทันที

ตอนนี้มีหนวดออกมาจากร่างกายอ้วน ๆ นั้นมากขึ้น มันโจมตีใส่แมวน้อยเหมือนกับแส้ที่ฟาดใส่

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าแมวน้อยจะอ้วน แต่เขากลับสามารถหลบการโจมตีของแส้ได้อย่างไม่น่าเชื่อมีจังหวะหนึ่งแมวน้อยถึงกับต้องแขม่วพุงเพื่อไม่ให้โดนโจมตี

“ทางนี้” ทหารซันหนีได้สำเร็จเปิดประตูออกไปด้านนอกได้โดยการถีบพังล็อกโดยตรง

แมวน้อยอาศัยขนาดตัวที่เล็กกว่าหลบการโจมตีของหนวดกลางอากาศก่อนจะพุ่งออกไปทางประตู จากนั้นก็หันกลับไปขว้างไฟแช็ค

ไฟแช็คลอยเข้าไปในครัว

พริบตาเดียวก็ บึม !

ครัวถูกระเบิดพร้อมกับไฟที่ลุกท่วมมาเกือบจะถึงแมวน้อยจนเขาต้องรีบหมอบลงและพบว่าขนบนหลังไหม้ไปไม่น้อย เกือบจะเป็นแมวย่างไปแล้วยังดีที่ว่ามีทักษะต้านทานไฟระดับสูง นี่คือความมั่นใจที่แมวน้อยกล้าเล่นกับไฟ

แต่ทว่าทั้งชั้นกลับเริ่มมีเสียงสัญญาณเตือนภัยและระบบดับเพลิงก็เริ่มทำงานทันที

“ท่านอาจารย์แมวทางนี้” ทหารซันในตอนนี้ได้เปิดลิฟท์เข้าไปรอและรีบเรียกแมวน้อย

แต่อยู่ ๆ ระบบของชั้นนี้ก็เริ่มล็อกเพราะเหตุไฟไหม้ทำให้มีประตูกั้นผนังทางเดินจนแมวน้อยไปไม่ถึงและลิฟท์ก็ปิดเองด้วยทหารซันควบคุมไม่ได้

“มาตรการป้องกันอาคาร แย่แล้ว” ทหารซันพยายามกดปุ่มเปิดลิฟท์ไว้แต่ก็ไม่เป็นผล แถมยังมีประตูเหล็กปิดกั้นไว้อีกด้วย

“ไปหาคนอื่น ๆ ให้เจอ” แมวน้อยตะโกนบอกเพราะรู้ว่าวิ่งไปไม่ทันแล้ว

สถานการณ์ตอนนี้ของเขาอาจจะไม่แย่เท่ากับทหารซันที่ถูกลิฟท์บังคับขึ้นไปยังชั้นไหนก็ไม่รู้แล้วจะมีตัวประหลาดอะไรอีกหรือไม่ก็ไม่รู้เช่นกัน

ลิฟท์ทหารซันขึ้นไปยังชั้นบนเอง

เคล้ง!

ตอนนั้นก็มีร่างเดินออกมาจากห้องครัวแต่สัตว์ประหลาดร่างอ้วน มันเดินออกมาก็ล้มเผละ ร่างด้านล่างแหลกไปแล้วเหลือแค่ส่วนหัวค่อย ๆ ขยับ หนวดกลายเป็นมือเท้าของมัน มีหัวในการนำทาง

ซึ่งส่วนหัวก็มีหนวดออกมา ทั้งปากจมูกและดวงตา

“เชี่ยอึดแท้วะเหมี้ยว” แมวน้อยมองซ้ายขวาและพบทางแยกจึงรีบวิ่งออกไปอีกทางหนึ่ง

“หนีก่อน” แมวน้อยนึกถึงเรื่องการออกจากร่างเพื่อหาร่างใหม่ความสามารถนี้น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้มันรอดชีวิตมา และตอนนี้เขาไม่อยากจะพัวพันหรือกลายเป็นร่างใหม่ให้กับสัตว์ประหลาดหนวด