"เสร็จแล้วคุณหนูนอนพักผ่อนเถอะเ้าค่ะ"ฮานึลบอกผู้เป็นายสาวพร้อมกับหยิบผ้ามาห่มให้
"ขอบใจนะ"
ฮานึลยิ้มให้คุณหนูของเธอที่วันนี้อารมณ์ดีผิดปกติไม่โวยวายอย่างวันอื่นแม้จะแปลกใจทั้งคำพูดและการกระทำแต่ฮานึลก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป
วันนี้จียองใช้สมองและร่างกายหนักมากๆหัวถึงหมอนเธอจึงหลับไปทันทีเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่
"ยองวอนท่านคิดเห็นอย่างไร เราจะโจมตีพ่อค้าชั่วนั่นก่อนหรือเราจะรอจนกว่าคุณชายวุนซาจะกลับมา"
"เหตุใดต้องรอเขาพวกเ้ามีข้าอยู่ไม่พองั้นรึ"
ทั้งวุนซาและยองวอนต่างเป็ขุ่นนางระดับสูงในราชสำนักที่ฮ่องเต้มีราชโองการให้มาสมรสกับนาบีทั้งนั้น
บิดาของนางมีบุญคุณใหญ่หลวง ขนาดที่หากไม่มีบิดาของนาบีก็จะไม่มีฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจึงทำให้ไม่ว่าบิดาของนาบีจะร้องขอสิ่งใด ฮ่องเต้ก็หามาให้ไม่ว่าสิ่งใด
แม้แต่วุนซาและยองวอนที่เป็ถึงขุนนางชั้นสูงยังต้องทำตามคำสั่งฮ่องเต้อย่างขัดไม่ได้
ตามจริงฮวานินบิดาของนาบีจะรับราชโองการเป็ขุ่นนางใหญ่ในราชสำนักก็ได้
แต่ฮวานินนั้นเบื่อหน่ายราชสำนัก การแก่งแย่งชิงอำนาจกันจึงขอเป็แค่เ้าเมืองคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ฝักใฝ่ในอำนาจใดๆยิ่งทำให้ฮ่องเต้พ่อพระทัยและนับถือในตัวฮวานินเป็อย่างมาก
"เอ่องั้นคุณชายยองวอนจะให้พวกข้าทำเช่นใด"บุรุษคนเดิมถามขึ้น
"จับตัวมันส่งทางการ หากขัดขืนก็สังหารมันซะ"
ยองวอนที่เ็าและมีแต่ความโเี้ตลอดมาเอ่ยขึ้น
แม้จะต้องมาแต่งงานกับนาบีและเป็สวามีคนรองของนาง เขาก็ไม่ขัดข้องหรือด้อยค่าตัวเองกลับภูมิใจที่ได้ทำตามคำสั่งฮ่องเต้แถมยังได้แต่งงานเข้าบ้านกับสหายคนสนิทของฮ่องเต้ด้วย
จะมีขัดใจบ้างก็แต่สวามีอีกคนของนางคือวุนซาชายที่ยองวอนไม่ชอบหน้ามากที่สุดแต่ก่อนว่ามีเื่กันบ่อยครั้งแล้ว
แต่พอแต่งงานกับนาบี เมียคนเดียวกันกับชายผู้นั้นทำให้ยิ่งทะเลาะแย่งชิงการเป็หนึ่งในดวงใจนางและการแก่นแย่งชิงดีให้ได้รับความโปรดปรานจากนาง
ยังดีที่วุนซาไปหัวเมืองเหนือจึงทำให้สองสามวันมานี้เขาได้ใช้ชีวิตกับนางอย่างปกติสุข
"ข้ากลับแล้วมีอะไรก็บอกชินกิให้แจ้งข้าอีกทีแล้วกัน "
พูดเสร็จก็ลุกเดินออกจากห้องลับที่พวกเขาเอาไว้พบเจอพูดคุยเื่ที่ได้รับพระบัญชามาจากฮ่องเต้
กลับมาถึงจวนยองวอนก็รีบตรงไปหาที่ห้องนาบีทันทีสองสามวันมานี้เขาต้องรีบทำคะแนนก่อนที่มารจะกลับมาผจญ
"อื้อ..ใคร"
จียองตื่นงัวเงียขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงคนที่เข้ามาโอบกอดร่างระหงที่นอนอ่อนระทวยอยู่บนเตียง
"ข้าเอง ยองวอนสวามีของเ้า"ยองวอนรีบบอกเพราะกลัวนางจะคิดว่าเป็คนอื่น
จียองไม่ได้โวยวายเธอตั้งสติได้แล้วและพยายามทำความคุ้นชินกับตัวเองและยอมรับว่าเธอมีสามีแล้ว
ยองวอนเห็นว่านาบีหลับไปแล้วเลยไม่อยากกวนนาง ได้แต่นอนกอดนางและหลับไป
เช้าวันต่อมาจีนยองสะดุ้งตื่นด้วยความใเธอฝันเห็นเหตุการณ์ในวันนั้นอีกแล้ว
วันที่นาบีโดนฆ่าโดยเ้าบ่าวของเธอ แต่ก็ตัดจบที่เธอเข้าไปหานาบีและเธอขอให้ช่วยตลอดเธอได้แต่งงว่าจะให้เธอช่วยอะไร เธอต้องเริ่มจากตรงไหนก่อน
"เ้าเป็อะไรนาบี"
ยองวอนเองก็ใเพราะอยู่ๆนาบีก็ะโสะดุ้งตื่นขึ้นจนเขาเองก็สะดุ้งตื่นเช่นกัน
"ฉัน..ฉันฝันว่าเอ่อ..ไม่มีอะไรแค่ฝันร้าย"
จียองไม่อยากให้เขารู้เื่นี้เพราะเธอไม่รู้ว่าเขาเป็คนยังไงคิดอะไรอยู่และเขาเป็คนที่ร่วมมือฆ่านาบีรึเปล่าก็ไม่รู้
"เ้าพูดแปลกไปจากเดิมนะ"
ยองวอนสงสัยท่าทีที่เปลี่ยนไปของนาบีเมื่อวานนางยังปกติพูดปกติอยู่เลย
"ไม่ต้องสนใจฉันหรอกเออ..ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ"
จียองรู้สึกเหมือนโดนจับผิดจึงรีบลุกออกไปทันทีรู้สึกว่าสามีคนนี้ของเธอจะค่อนข้างฉลาดช่างสังเกต แค่มองเธอแป๊บเดียวก็รู้ว่าเธอเปลี่ยนไปมาก
ยังไม่รู้ว่าอีกคนคือใครและท่าทีเป็ยังไงแค่คิดจียองก็รู้สึกว่ามันน่าปวดหัวดีแท้
"คุณหนูวันนี้จะออกไปไหนไหมเ้าคะ"ฮานึลถามคุณหนูของเธอขณะกำลังช่วยแต่งตัวให้
"ไม่รู้สิปกติฉันชอบไปที่ไหนเธอจำไม่ได้รึไง"
จียองแกล้งเนียนเอ็ดสาวใช้ไปเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนาบีเลยคงต้องใช้แผนนี้ไปสักพัก
"ปกติคุณหนูจะไปที่หอนายโลมเ้าคะ"ฮานึลก้มหน้าบอกกลัวว่าผู้เป็นายจะไม่พอใจ
"เอ่อ..มันมีหอนายโลมด้วยเหรอปกติได้ยินแต่หอนางโลม"
"เ้าค่ะที่นี่มีทั้งหอนางโลมและหอนายโลมที่คุณหนูเป็คนเปิดเอาไว้เองเ้าค่ะ"
จียองที่อึ้งั้แ่นาบีมีสามีสองคนแล้วนี่เธอยังต้องมาทึ่งในความมักมากของนาบีที่ขนาดเปิดหอนายโลมไว้บำเรอตัวเองเลยสุดยอดความใฝ่ฝันของเธอเลย
"ไปดูกิจการของฉันกันว่าเป็ยังไงบ้าง"
จียองดี๊ด๊าขึ้นมาทันทีฟ้าคงมีตาได้ยินคำร้องขอส่วนลึกในจิตใจเธอเลยส่งเธอมาอยู่ในร่างของนาบี
สตรีที่สูงศักดิ์แต่มักมากในกามารมณ์ ซึ่งจียองชอบมากหลังจากที่เธอต้องสืบเื่ความฝันขอเธอแวะหาความสุขให้ตัวเองสักพัก
ร่างระหงอยู่ในชุดที่พร้อมแล้วออกไปข้างนอกทันที เธอตื่นเต้นอยากเจอหอนายโลมของเธอใจแทบขาดแล้ว
9K
