### ขลุ่ยมรณะ (Deadly Flute)
**Episode 1: เสียงสะท้อนจากอดีต (Echoes the Past)**
ค่ำคืนที่ฝนพรำเบาๆ กรุงเทพฯ ยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟนีออน แต่ในฮอลล์คอนเสิร์ตหรูใจกลางเมือง บรรยากาศกลับเงียบสงัดอย่างผิดปกติ
บนเวที “อาจารย์วิชัย นิลวัฒนะ” นักดนตรีพื้นบ้านชื่อดัง วัย 58 ปี กำลังเป่าขลุ่ยไม้ไผ่ชิ้นงามในเพลง “ลมพัดชายเขา” เสียงขลุ่ยใสกังวานลอยคลอไปกับสายฝนที่กระหน่ำนอกหน้าต่าง ผู้ชมหลายร้อยคนนั่งตัวเกร็ง หลับตาฟังอย่างเคลิ้ม
ทันใดนั้น เสียงขลุ่ยสะดุดเพียงเสี้ยววินาที
อาจารย์วิชัยยกมือกุมอก ใบหน้าเหยเกซีด ขลุ่ยหลุดจากปากร่วงลงพื้นไม้ดัง “ตึก” ร่างของเขาทรุดฮวบลงต่อหน้าผู้ชมที่ตื่นตระหนก เสียงกรีดร้องดังลั่นฮอลล์
สองชั่วโมงต่อมา ทีมพิสูจน์หลักฐานกำลังทำงานอยู่รอบเวที ไฟสปอตไลต์ยังคงสาดส่องศพที่ถูกคลุมผ้าขาวไว้
ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเข้ามาในแสงไฟนั้นอย่างเงียบๆ
ไอริณ ร้อยตำรวจโทหญิง วัย 30 ต้นๆ ผิวสีแทนสุขภาพดีจากแดดและลม ผมดำขลับยาวประบ่าถูกมัดหางม้าสูงอย่างเรียบร้อย ดวงตาคมกริบที่มองทุกอย่างด้วยความสงสัยเป็นิสัย เธอสวมแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้มทับเสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงยีนส์ฟิตเข้ารูป และบู้ทหนังสีดำที่เปื้อนโคลนเล็กน้อยจากการวิ่งฝ่าฝน
“สาเหตุการตาย?” เธอถามหมอนิติเวชโดยไม่ทักทายใครก่อน
“หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันครับ ไม่มีร่องรอยาแ ไม่มีสารพิษในกระแสเืเบื้องต้น ดูเหมือนโรคหัวใจกำเริบธรรมดา” หมอตอบพลางถอนหายใจ “แต่... มันรวดเร็วเกินไปครับ ราวกับถูกอะไรสักอย่างกระตุ้นอย่างรุนแรง”
ไอริณคุกเข่าลงข้างศพ มองขลุ่ยไม้ไผ่ที่วางอยู่ในถุงหลักฐาน เธอหยิบถุงมือยางสวมแล้วหยิบขลุ่ยขึ้นมาส่องอย่างละเอียด
“ขลุ่ยชิ้นนี้... ไม่ใช่ของอาจารย์วิชัยใช่ไหม” เธอพึมพำ
ผู้ช่วยของอาจารย์วิชัยที่ยืนตัวสั่นอยู่ใกล้ๆ พยักหน้า “ไม่ใช่ครับ อาจารย์บอกว่าจะเป่าขลุ่ยชิ้นพิเศษคืนนี้ ชิ้นที่หายากมาก แต่ผมเพิ่งเห็นครั้งแรกเหมือนกัน”
ไอริณสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เศษไม้ไผ่เล็กๆ ชิ้นหนึ่งติดอยู่ที่มุมปากของศพ เธอหยิบแหนบคีบออกมาส่องใต้แสงไฟ
“เศษไม้ไผ่... แต่ไม่ใช่จากขลุ่ยชิ้นนี้” เธอพูดเบาๆ กับตัวเอง “มันเก่ากว่า ผุพังกว่า”
ร้อยตำรวจตรีพิธา คู่หูของเธอ เดินเข้ามาพร้อมร่มที่ยังเปียกฝน เขาเป็ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งแต่ดูตื่นเต้นง่ายตลอด
“พี่ไอริณ คดีนี้คงจบง่ายๆ แหละครับ คนแก่โรคหัวใจกำเริบ มีพยานเป็ร้อยคน ไม่มีใครเข้าใกล้เวทีได้”
ไอริณไม่ตอบ เธอลุกขึ้นยืน มองไปรอบฮอลล์ที่ว่างเปล่า
“พิธา... เธอเคยได้ยินตำนาน ‘ขลุ่ยมรณะ’ จากสมัยอยุธยาไหม”
พิธาหัวเราะเบาๆ “ตำนานผีๆ ครับพี่ ว่าขลุ่ยชิ้นนั้นถูกสาป ถ้าใครเป่าแล้วคนฟังจะหัวใจวายตาย เื่หลอกเด็ก”
ไอริณหันมามองเขา ดวงตาเย็นเยียบ “ฉันไม่เชื่อเื่ผี แต่ฉันเชื่อเื่ที่คนตายต่อหน้าคนเป็ร้อย แล้วไม่มีใครเห็นอะไรผิดปกติเลยสักอย่าง”
เธอเดินออกจากฮอลล์ ฝนยังตกไม่หยุด แจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลของเธอเปียกชุ่มแต่เธอไม่สนใจ
คืนนั้น ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ย่านบางนา ไอริณนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ หน้าจอส่องแสงสลัวสะท้อนใบหน้าสวยที่กำลังเคร่งเครียด เธอเปิดคลิปวิดีโอจากผู้ชมที่ถ่ายไว้ในคอนเสิร์ต
ภาพอาจารย์วิชัยเป่าขลุ่ย เสียงใสกังวาน... แล้วทันใดนั้น เสียงขลุ่ยเปลี่ยนทำนองเพียงเสี้ยววินาที ทำนองที่แปลกประหลาด ไม่คุ้นหู
ไอริณกดหยุดภาพช้าๆ ซูมเข้าไปที่ปากของอาจารย์วิชัย
มีบางอย่าง... เสี้ยววินาทีที่ขลุ่ยไม่ใช่ชิ้นเดิม
เธอปิดไฟห้อง นั่งฟังคลิปนั้นซ้ำไปซ้ำมาในความมืด
จู่ๆ เธอก็รู้สึกหนาวเย็นวูบหนึ่ง หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะเพียงชั่วขณะ
ในความมืดนั้น เธอเหมือนได้ยินเสียงขลุ่ยเบาๆ ลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง
ไม่ใช่จากคลิป
แต่จากในหัวของเธอเอง
ไอริณลืมตาขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองเงาสลัวในห้อง
“ใครก็ตามที่ทำเื่นี้...” เธอพึมพำเสียงเบา “ฉันจะหาเธอให้เจอ”
ฝนยังคงตกไม่หยุด ขลุ่ยมรณะเพิ่งเริ่มบรรเลงท่อนแรก
**End of Episode 1**
4K
